บทที่ 14 : ส่งข้าลงมาทำไม?

"ไอ้หยา! (哎呀!) เหมือนผมเปี๊ยบเลย! ท่านเทพกงกงผมไม่รู้ว่าจะตกใจหรือเสียใจก่อนดี! นางฟ้าสวย ๆ ทำไมท่านถึงทำกับนางแบบนี้ล่ะ นางจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ใช่ไหมครับ?"

สติหลุดกระเจิดกระเจิงแว๊บแรกก็ดีใจที่จู่ ๆ ก็มีคนที่รูปร่างหน้าตาเหมือนตัวเองอย่างกับฝาแฝดโผล่มา แต่แว๊บต่อมาก็เสียใจจางอี้เฟิงกำลังคิดแทนนางอัปสราท่านนั้น ว่านางจะเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องมาอยู่ในรูปลักษณ์ของคนอย่างเขา

.

เจ้าตัวก็เลยลุกลี้ลุกลนเป็นการใหญ่ ทั้งไล่จับแขนจับขาตบตรงนั้นตีตรงนี้เป็นหมาบ้า ราวกับว่าอยากจะให้เหมยลี่เสวียนคนเดิมกลับมามากกว่าที่เป็นอยู่แบบนี้

.

"ข้ามิเป็นไรหรอกคุณชาย ข้าน่ะชอบทำเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว ขอบคุณท่านที่เป็นห่วงข้านะแต่ข้ามิเป็นไรเลยเจ้าค่ะ"

นางเอ่ยแบบยิ้มหวาน ผ่านทางหน้าตาและสรีระที่เป็นจางอี้เฟิงคนเพิ่งอกหัก

.

"อู๊ยยย! , อย่า ๆ ! อย่าเรียกผมแบบนั้นเลยครับท่านนางฟ้า! อุตส่าห์ได้ขึ้นมาอยู่บนสวรรค์เดี๋ยวผมจะตกนรกเอา! ผมก็แค่เด็ก ม.ปลายจากมณฑลห่างไกลแห่งหนึ่งเรียกผมว่าจางอี้เฟิงเฉย ๆ ก็ได้ครับ"

.

ออกอาการประหม่าหนักมากเพราะนอกจากจะไม่เคยคุยกับตัวเองแล้ว พอได้คุยเสียงกลับเป็นอะไรที่หวานไพเราะราวกับกลั้วน้ำผึ้งเดือนห้าอยู่ในลำคอ นักบอลหนุ่มเลยทำตัวไม่ค่อยถูกนัก เขาจะเขินก็กระไรอยู่ครั้นจะอายก็ไม่ใช่เรื่องเพราะนั่นมันหน้าตาตัวเอง

.

"ห่ะ! , ห่ะ! , ห่ะ! , ข้าดูแปลกมากเช่นนั้นหรือ? เห็นทีข้าคงต้องเรียนรู้การใช้ชีวิตเป็นบุรุษอีกสักพักสินะ จางอี้เฟิงงั้นเรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ หลังจากนี้ข้าขอรบกวนเจ้าด้วยนะ"

.

นางพูดไปพลางหมุนตัวไปด้วย ท่วงท่าอ่อนหวานแบบนั้นในร่างกายมนุษย์เพศชายใครมาเห็นก็ต้องมีหลุดขำ แต่ไม่ใช่สำหรับจางอี้เฟิงเพราะรายนั้นเอาแต่ยิ้มตาม เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าตัวเองเมื่ออยู่ในกิริยาแบบนั้นจะน่ารักน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ในชีวิตจริงเจ้าตัวก็มีเพื่อนผู้หญิงแค่ไม่กี่คน แต่หนนี้กลับมีเพื่อนเป็นถึงนางฟ้า! คือนางฟ้าจริง ๆ ที่ไม่ใช่มุกตลกด้วย ให้ตายเถอะ! ตายแล้วเกิดใหม่ก็ใช่ว่าจะมีโอกาสแบบนี้

.

"อือ! เอาสิ! ผมเองก็ไม่ค่อยมีเพื่อนเหอะ ๆ ผมชื่อจางอี้เฟิงอายุ 17 เป็นนักฟุตบอลตำแหน่งปีกขวา สังกัดสำนักกีฬาลี่ฮือหลวง (李旭龙) ยินดีที่ได้รู้จักนะครับนางฟ้าเหมยลี่เสวียน"

ช่างเป็นคำแนะนำตัวที่เชยบัดซบ แต่ก็บ่งบอกความเป็นตัวตนของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

.

โชคร้ายที่ระหว่างที่ทั้ง 2 คนกำลังซึบซับไปกับบรรยกาศแห่งมิตรภาพนั้น เทพกงกงที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่นานก็ได้โอกาสในการแทรกคำขึ้น

.

"อะ..แฮ่ม..ม..ม! รักษากิริยาด้วยเหมยลี่! เจ้าเป็นนางฟ้านะอย่าลืม!"

.

"ข้าขออภัยเจ้าค่ะท่านกงกง.."

.

"ช่างเถอะ ๆ เอาเป็นว่าข้าจะมิลงรายละเอียดมากก็แล้วกัน แต่ข้าเห็นด้วยที่เจ้าจำเป็นจะต้องเรียนรู้การเป็นจางอี้เฟิงให้มากกว่านี้ หากแต่เรามิมีเวลาแล้วสงครามกำลังเกิดสวรรค์กำลังมีภัย ข้าต้องการความสามารถของจางอี้เฟิงตอนนี้ เพราะงั้นเจ้าก็ต้องลงไปที่โลกมนุษย์ตอนนี้เช่นกัน!"

.

"ข้าทราบเจ้าค่ะ!"

เหมยลี่เสวียนกลืนน้ำลายพยักหน้า บุคลิกนางเปลี่ยนไปในบัดดลแบบนี้ค่อยดูแมนขึ้นมาหน่อย

.

"นี่มิใช่ภารกิจที่จะมาทำเป็นเล่นหรือเห็นเป็นเรื่องสนุก งานเจ้าอาจจะมิยากมิต้องเสี่ยงภัยแต่ข้าก็อยากให้เจ้าภูมิใจ เจ้าจะเป็นฟันเฟืองตัวสำคัญที่ช่วยสวรรค์เอาไว้มิต่างจากพวกเราที่สู้สุดใจบนนี้!"

.

"เจ้าค่ะ! ข้าทราบดีและเข้าใจทุกอย่างแล้ว"

.

เทพกงกงเห็นถึงความกล้าหาญจึงพยักหน้ารับ แกตวัดดัชนีเป็นรูปเสี้ยวพระจันทร์ไปหนึ่งที แล้วทันใดนั้นพื้นก้อนเมฆที่จางอี้เฟิงกับเหมยลี่เสวียนยืนอยู่ก็เคลื่อนเข้ามาใกล้กัน มันปรับองศาท่ายืนให้พวกเขายืนอยู่ข้างกันต่อหน้าท่านกงกงเทพ ภาพที่ออกมาจึงมิต่างจากเด็กนักเรียน 2 คน ที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ต่อหน้าอาจารย์ฝ่ายปกครองอย่างไงอย่างงั้น

.

"เพื่อความสะดวกข้าจะมอบสิ่งนี้ให้แก่พวกเจ้า"

.

ตวัดดัชนีอีกทีคราวทีปาดแบบย้อนทิศ แล้วก็เกิดเป็นเส้นด้ายสีแดงที่ผูกอยู่บนข้อมือด้านขวาของพวกเขาทั้งคู่ 

.

"อะไรเหรอครับ? ท่านจะให้พวกเราแต่งงานกันเหรอ?"

จางอี้เฟิงถามพลางเขย่าแขนสะบัดไปมา แล้วก็เหลือบมองเหมยลี่เสวียนที่อยู่ในดวงหน้าตัวเองไปด้วย

.

"ว่านเจี้ยทงหลิงเจิ้น (万界通灵阵) ค่ายกลสื่อสารหมื่นภพ!"

.

"ถูกต้อง! เจ้าจำเก่งดีนี่ สิ่งนี้คือวิชาสื่อสารจากสวรรค์ ผู้ที่ผูกด้ายแดงนี้ไว้ที่ข้อมือจะสามารถสื่อสารหากันได้ผ่านการใช้สื่อกลางที่เป็นเงาสะท้อน! กล่าวคือพวกเจ้าอาจจะต้องใช้บานคันฉ่อง หรือวัตถุอะไรก็ตามที่สามารถส่องเห็นใบหน้าตนเอง แล้วพวกเจ้าก็จะสื่อสารกันได้แม้จะอยู่คนละภพคนละภูมิก็มิใช่ปัญหา!"

.

ชายหนุ่มได้ฟังก็ถึงกับตาลุกวาวทันที เขารีบหันไปหาเหมยลี่เสวียนซึ่งรายนั้นก็ทำแบบเดียวกัน แต่ทว่าภาพที่ออกมาก็ไม่ค่อยซาบซึ้งเท่าไหร่หรอก ออกจะเหมือนเกย์ฝาแฝดที่เตรียมจะพลัดพรากจากกันเสียมากกว่า

.

"ข้าถือว่าพวกเจ้าทั้งสองเข้าใจตรงกันแล้วนะ เจ้าพร้อมรึยังนางฟ้าน้อย?"

.

นางหันมาจับมือจางอี้เฟิงแบบแมน ๆ แว๊บนึง แด่มิตรภาพที่เกิดขึ้นแว๊บเดียวแต่ตลอดไป ก่อนจะหันมาบอกเทพกงกงว่า

.

"พร้อมแล้วเจ้าค่ะ! ส่งข้าไปได้เลย! ขอให้สวรรค์ปลอดภัยขอให้ทุกคนโชคดีนะเจ้าคะ แล้วเจอกันนะจางอี้เฟิง"

.

.

"ฟุบบบบ!!!!"

พ่องมึงตาย! ตอนขามานักบอลหนุ่มมายังไงตอนขากลับไปเหมยลี่เสวียนก็ทะลุก้อนเมฆหล่นร่วงลงไปฉันนั้น!

.

ต่อหน้าหลุมก้อนเมฆที่เป็นรูวงเบ่อเร้อ! จางอี้เฟิงมองไม่เห็นนางฟ้าของเขาแล้ว เขาได้ยินก็แต่เสียงกรี๊ดดดดด!!!!