บทที่ 15 : ข้ายังไม่พร้อม!

หลังจากที่นางฟ้าเหมยลี่ในร่างจำแลงทะลุก้อนเมฆลงไปยังโลกมนุษย์แล้ว สถานที่ ๆ นางจะไปโผล่ก็คงมิพ้นห้องส้วมบุรุษเพศตรงจุดที่จางอี้เฟิงได้พบกับเทพกงกงนั่นเอง! บอกตามตรงว่าแทบจินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่านางจะทำหน้าเช่นไร เปิดตัวหนแรกก็ล่อห้องน้ำชายซะแล้ว! ทั้ง ๆ ที่หากเป็นกรณีของการสลับขั้วเปลี่ยนตัวทั่วไป ส่วนใหญ่ก็มักจะเลือกโรเคชั่นที่ดูหรู ดูแพง หรือไม่ก็โรแมนติกกว่านี้สักหน่อย เหมยลี่เสวียนเจ้าช่างเป็นนางฟ้าตกสวรรค์ที่น่าสงสารสูงสุด!

.

"เหมยลี่เสวียน..น..น..น..น~!"

จางอี้เฟิงป้องปากตะโกนอัดลงไป ราวกับกดชักโครกชำระสิ่งปฏิกูล

.

เขาน่าจะมีแรงบันดาลใจมาจากละครดังของค่ายกันตนาเมื่อปี พ.ศ.2532 ตอนที่ ศรราม เทพพิทักษ์ ตะโกนว่า "เหินฟ้า!!!" หากแต่ทิศทางนั้นกลับด้านกัน ตะโกนขึ้นฟ้าคือสัญลักษณ์แห่งความหวัง แต่ตะโกนลงต่ำก็มิต่างจากการถ่มถุยขุยติดคอ แม้ว่าจากก้นบึ้งของหัวใจแล้วจางอี้เฟิงจะมิได้คิดเช่นนั้นเลยก็ตามที

.

"เอาล่ะเลิกอาลัยอาวรณ์เสียที เหมยลี่เสวียนนางมิเป็นไรหรอก! ถึงจะเป็นนางอัปสรอยู่แต่ในตำหนักหลวงมาค่อนชีวิต แต่นางก็ใช่ว่าจะไร้อิทธิฤทธิ์ใด ๆ นางฟ้าก็คือเทพเช่นกันอย่าลืม!"

.

"แต่ท่านให้นางไปเกิดในห้องส้วม! แล้วส้วมแถวมณฑลบ้านเกิดของผม~! อึ๊ยยย! แค่จะพูดผมยังไม่กล้าเปล่งเสียงเลยอ่ะ! ท่านใจร้าย! ท่านกงกง! ท่านไม่มีความยุติธรรมใกล้ฉันเลย!"

จางอี้เฟิงจ้องหน้าเทพ LGBT ตาเขม็ง ทั้งที่ก็รู้อยู่เต็มจิตว่าทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เต็มที่ก็เป็นแค่การแสดงออกเชิงสัญลักษณ์

.

ลมสวรรค์พัดโชยก้อนเมฆปลิวเป็นสายไหม ไอเย็นวูบวาบกระซาบผืนผิว ดูเหมือนสิ่งนี้จะเข้ามาขัดจังหวะอารมณ์ให้ได้เปลี่ยนเรื่องกันพอดี เทพกงกงในชุดสีม่วงขลิบทองกับหมวกทรงปล่องไฟ จึงถือโอกาสเรียกสตินักบอลหนุ่มด้วยการเปลี่ยนโทนเสียงให้หนักแน่นขึ้น

.

แกสะบัดนิ้วดัชนีเพื่อบังคับก้อนเมฆที่เหยียบอยู่ ให้เลื่อนเอากายาของบุคคลทั้งคู่ไปยืนอยู่ในจุดที่เป็นขอบของแนวก้อนเมฆอีกครั้ง ทำให้ชายผู้เป็นความหวังได้มองเห็นความวิบัติบรรลัยกัลป์ของสวรรค์เบื้องล่างแบบเต็ม ๆ ตาอีกที แล้วแกก็พูดขึ้น

.

"เอาล่ะจางอี้เฟิงเจ้าต้องตั้งสติได้แล้ว! สิ่งที่เจ้าเห็นเบื้องล่างตอนนี้ต่างหากคือเหตุผลที่ข้าเรียกเจ้ามาที่นี่! ข้างล่างนั่นคือแคว้น โหย่ฮวาเซียนโจว (月华仙洲) หรือ ดินแดนเซียนแสงจันทร์ ตอนนี้แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ก็บัญชาทัพอยู่ข้างล่างนั่น มีเทพสงครามอู่เสิ่น (武神) ดำเนินกลศึกอยู่มิต่ำกว่า 10 องค์ ยังไม่นับรวมเหล่าองครักษ์ประตูเทวา เทียนเหมินโสว่เว่ย (天门守卫) อีกร่วมพันชีวิต! อนิจจาที่เกินกว่า 8 ใน 10 ส่วนได้พลีชีพในสนามรบไปแล้ว!"

.

"ตะ..ตายเยอะมาก..ก..ก..ก!"

ปากสั่นด้วยความกลัวจนกลายเป็นวาจาที่โพล่งหลุดออกมาเอง

.

"ตูมมมม!!! , บึ้มมมมม!!! , ตูมมมม!!!"

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทขึ้นมาถึงบนนี้ สิ่งนี้เหมือนเป็นการเตือนกลาย ๆ ว่าจะทำเป็นเล่นกับเรื่องนี้มิได้!

.

เทพกงกงจึงกล่าวต่อ

.

"ดินแดนเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) ถือเป็นชัยภูมิรบสำคัญ เพราะอยู่ใกล้กับศูนย์กลางการปกครองมากที่สุด หากแคว้นนี้ถูกตีแตกข้าศึกจะทะลวงเข้าสู่ใจกลางสวรรค์ได้ แล้ว จินเชวี่ยเทียนฉาว (金阙天朝) ที่เปรียบดั่งเมืองหลวงของทวยเทพ , ตำหนักหวงหือลี่ (黄花梨) , ราชสำนักทองคำ ฯลฯ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะสิ้นพลานาสูญไปหมด!" 

.

"โดยส่วนตัวข้าคิดว่าข้าศึกได้ทำการศึกษาและหาช่องโหว่สวรรค์มาเป็นอย่างดี พวกเรามิได้สู้รบกับใครมานานมากแล้ว ป้อมปราการเทวาอารักษ์ต่าง ๆ ก็ชำรุดทรุดโทรม ทหารสวรรค์ก็แก่ชรา จากที่ข้าฟังมาใช้เวลาเพียงแค่ 7 ราตรีพวกเขาก็ขยี้แคว้นชายแดน เสวียนกวนเทียนจิ้ง (玄关天境) ของเราจนสิ้นสภาพ! ทั้ง ๆ ที่สถานที่แห่งนั้นเคยถูกขนานนามว่า "แดนสวรรค์ประตูอาถรรพ์" ที่แม้แต่ผีห่าซาตานตนไหนก็ผ่านเข้ามามิได้แท้ ๆ !"

.

"หึ๊ยยย! ช่างน่าเจ็บใจนัก! ทำไมถึงได้หยามเกียรติกันได้ถึงเพียงนี้!"

กงกงถึงกับกำหมัดกัดกรามแน่น! เพราะไม่ได้มีแต่เหมยลี่หรอกที่ชอบลืมตัว บางทีแกเองก็ลืมไปเช่นกันว่าตนเองเป็นเทพแห่งตุ๊ด!

.

"ตูมมมมม!!! , บึ้มมมมม!!! , ตูมมมมม!!!" 

.

"จางอี้เฟิงเจ้าคิดว่าเช่นไร? เจ้าพร้อมหรือไม่หากข้าจะส่งเจ้าลงไปยังสมรภูมิ!?"

.

"ห๊าาาา! , ตอนนี้เนี่ยะนะ! ผมเพิ่งขึ้นสวรรค์มายังไม่ถึง 30 นาทีเลยท่านจะให้ผมตายแล้วเหรอ?! ผมยังไม่พร้อมครับท่าน! ตอนที่คุยกันท่านบอกจะให้ผมมาฝึกชาวสวรรค์ให้เตะบอลเป็นไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมถึงฉุกละหุกขนาดนี้! อย่าเพิ่ง! ๆ  ผมขอทำใจก่อน!"

.

"หึ! ช่างขลาดเขลาสมดั่งมนุษย์! หัวใจเจ้าอ้อนแอ้นเสียยิ่งกว่านางอัปสรเหมยลี่เสวียนที่ข้าส่งลงไปยังโลกเมื่อครู่เสียอีก! ข้าก็ไม่รู้รายละเอียดนักหรอกแต่เท่าที่ข้าเคยได้ยินมาผู้ฝึกสอนของเจ้ามักจะมีคำพูดว่า "เป็นนักบอลห้ามปฏิเสธการลงเล่น" มิใช่รึไง? การลงสนามคือเกียรติยศ! โอกาสมิได้มีไว้สำหรับใครก็ได้แต่ต้องเป็นของคนที่ถูกเลือก! ข้าเอ่ยผิดหรือไม่? ไหนเจ้าลองซักค้านข้ามาซิจางอี้เฟิง?"

.

สมกับเป็นเทวรูปเคารพประจำสถาบันลี่ฮือหลวง เป็นไปได้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเทพกงกงได้ยินและได้ฟังพวกเด็ก ๆ เล่นฟุตบอลกันอยู่ตลอด แม้แกจะไม่แม่นเรื่องถ้อยแถลงนักแต่แก่นแท้หลัก ๆ ก็นับว่าจับใจความสำคัญได้ครบถ้วน และนั่นก็ทำให้จางอี้เฟิงเปลี่ยนทัศนคติไปเลย! เขามีความกล้ามากขึ้น และถูกปลุกให้ตื่นขึ้นได้จริง ๆ หลังได้รับการปลุกใจ!

.

"ผมเข้าใจแล้วครับท่านเทพกงกงผมจะลงไปเอง! ไม่รู้ว่าจะได้กลับขึ้นมาอีกไหม? แต่ผมจะไป! ผมจะลองดูครับ!"