บทที่ 17 : เอาตัวรอด

ความมะรุมมะตุ้มอลม่านเป็นดั่งที่คาดคิด จางอี้เฟิงมองเข้าไปยังแววตาของทหารสวรรค์แต่ละคนกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า พวกเขามิได้ขี้ขลาด พวกเขามิได้ไร้ประสบการณ์ แต่พวกเขาแค่กำลังสู้อยู่กับอะไรก็ไม่รู้ ท่ามกลางกองศพของสหายร่วมรบนับพันเบื้องหน้า ครั้นจะบุกขึ้นไปข้างหน้าก็เหมือนเอาตัวเองไปตายซ้ำ พอจะมองหาคนสั่งการก็มิรู้อยู่ไหน บนสวรรค์ติดต่อกันยังไงพวกเขามีวิทยุสื่อสารไหมหรือใช้ 5G Wifi แล้วเสาสัญญาณถูกตัดขาด

.

สารพัดสิ่งเต็มไปด้วยของที่จางอี้เฟิงมิเข้าใจ อย่างว่าล่ะ! ว่าเขาคือมนุษย์โลกที่ขึ้นสวรรค์ได้โดยที่ยังไม่เสียชีวิต และเขาก็ยังเป็นหนุ่มซิงที่ชีวิตนี้ยังไม่เคยเย็ดใครจนถึงจุดสุดยอด ไอ้ที่ว่าคล้ายขึ้นสวรรค์นั้นเป็นยังไงเขาก็เลยไม่รู้จัก แต่นั่นมิใช่ประเด็นตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือจะเอาชีวิตรอดจากสมรภูมิยังไงมากกว่า

.

"พี่ทหารครับ! หัวหน้าพี่คือคนไหน? ผมต้องรู้ก่อนว่าเรามีอะไรและฝ่ายตรงข้ามมีอะไรไม่งั้นผมจับต้นชนปลายไม่ถูก นี่ผมแค่จะวิ่งหนีระเบิดผมยังไม่รู้ว่าจะหันหน้าไปทางไหนเลยครับเนี่ยะ!"

ชายหนุ่มเอามือกุมหัวก้มลงต่ำ พลันหันไปตะโกนถามทหารสวรรค์คนที่อยู่ใกล้สุด

.

"นี่เจ้าเป็นมนุษย์นี่เจ้ามาที่นี่ได้เช่นไร?! แล้วไยใส่อาภรณ์บอบบางเยี่ยงนั้นที่นี่สมรภูมิรบนะมิใช่แดนเสรีน้อย (逍遥小界) "

.

ดวงตาเขาแข็งถมึงทึงทั้งยังตัวสั่นไปหมด ทหารนายนี้มิน่าจะหวาดกลัวแต่คงเหนื่อยมาก ความบอบช้ำทางสภาพจิตใจกำลังกัดกินเขา พอมาเจออะไรที่ขัดหูขัดตาอย่างจางอี้เฟิงเข้าก็เลยออกอาการหงุดหงิด

.

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะพี่ เอาเป็นว่าเทพกงกงส่งผมมาช่วยก็แล้วกัน ผมต้องรู้สถานการณ์ปัจจุบันก่อนอย่างน้อยพี่บอกผมมาซะทีว่าหัวหน้าพี่อยู่ไหน!"

.

"เห๊อะ! เสียใจด้วยเจ้ามนุษย์! โน่นไง! เทพสงครามอู่เสิ่นประจำแคว้นเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) นอนจมกองเลือดอยู่โน่น! ข้ามิมีผู้นำให้เจ้าซักถามหรอกเพราะพวกเขาตายหมดแล้ว!!!"

.

จริงอย่างที่กล่าวเพราะหลังจากที่จางอี้เฟิงลองผินหน้าไปทางทิศนั้น เขาก็เห็นเลยว่ามีนักรบชุดเกราะทองคำคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าอยู่ ช่วงล่างตั้งแต่เอวลงไปของเขาถูกระเบิดฉีกกระจุยจนหาชิ้นส่วนมิเจอ หากแต่มือทั้งสองข้างกลับยังกำดาบไว้แน่น อันบ่งบอกได้ถึงอุดมคติเชิงลึกที่จะสู้จนถึงหยดสุดท้าย

.

"เหี้ยเอ๊ย! ได้ไงวะเนี่ยะ?! เวร! ๆ ๆ  เวรแท้! ๆ"

สบถออกมาแบบมิเกรงใจใคร และระหว่างที่จางอี้เฟิงกำลังจนแต้มอยู่นั้น บนหัวก็มีลูกบอลเพลิงล็อตใหม่ถูกยิงเข้ามาเพิ่ม!

.

"ฟึมมม! , ฟึมมม! , ฟึมมม! , ฟึมมม~!"

.

นั่นยิ่งทำให้เห็นชัดว่าสงครามมิใช่เรื่องเล่น ๆ แล้วที่นี่ก็ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมายืนคุยกันกระหนุงกระหนิง เวลาไม่คอยท่ากาลเวลาไม่เคยคอยใคร เพราะพอมองจากมุมมองผู้ประสบภัยในแนวรบ จางอี้เฟิงก็เห็นแล้วว่าขนาดของลูกบอลมันแปลก ๆ เขากะจากสายตาได้ว่าฝูงลูกฟุตบอลที่ถูกยิงมาล็อตนี้น่าจะมีราว 30 - 40 ลูก กระจายตัวเต็มฟากฟ้า แต่ทว่าพอใกล้จะถึงตำแหน่งตกพวกมันกลับใหญ่ขึ้น! ขยายขึ้น! ปูดบวมขึ้น! จนกระทั่งจากลูกบอลไซส์มาตรฐานกลายเป็นเท่าฝาบ้านเท่าลูกบอลลูนลอยฟ้าไปเลย!

.

ผนวกรวมกับการเสียดสีกับชั้นบรรยากาศจนเกิดไฟลุก จังหวะที่พวกมันเตรียมจะปักหัวลงมาใส่ จางอี้เฟิงเลยได้คำตอบแล้วว่าเพราะเหตุใดทหารสวรรค์ กับ องครักษ์ประตูเทวา (天门守卫) ถึงไม่มีธนูกับลูกดอกไว้ใช้เลย คำตอบคือไม่ใช่ไม่ใช้แต่พวกเขาใช้ยิงออกไปจนหมดเกลี้ยงแล้วต่างหาก

.

"เฮ๊ย! หลบเร็วเจ้ามนุษย์!"

.

"พลั๊วววว!"

ทหารสวรรค์ใช้หัวไหล่ที่เสริมเกราะเหล็กของเขา กระแทกจางอี้เฟิงจนกระเด็นปลิวเพื่อหลบวิถีระเบิด

.

ในขณะที่เจ้าตัวก็รีบตั้งหลักแล้วกระโจนหลบไปในทิศตรงกันข้าม เกิดเป็นการวิ่งหลบระเบิดลูกบอลยักษ์กันอีกระลอก ในมุมของจางอี้เฟิงคราวนี้เขาไม่มีเวทย์การเคลื่อนย้ายของท่านกงกงช่วยแล้ว จึงมีแต่ต้องใช้เวทย์มนต์จากฝ่าเท้าของตนเอง เขาวิ่งซิ๊กแซ๊กสลับกรวยตอนซ้อมบอลมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ด้วยทักษะเดียวกันนั้นถ้าไม่โชว์สปีดต้นอันเร็วจี๋ออกมาเดี๋ยวนี้ก็การันตีได้เลยว่าคงไม่รอด

.

"ไม่! ไม่มีวัน! เราจะไม่เอาเทพสงครามเกราะทองคำเป็นไอดอลเด็ดขาด เท่ห์ชิบหายแต่หนักตายห่า! มันต้องชุดพละโรงเรียนแบบของเรานี่มันถึงจะพริ้ว! เอาเซ้! ถ้าคิดว่าจะยิงกูโดนมึงก็ลองดู!"