บทที่ 18 : ฟุตบอลในสนามรบ

กล้ามเนื้อต้นขาของจางอี้เฟิงตึงแน่นดุจเหล็กกล้า ไฟหนุ่มภายในโหมกระหน่ำราวคลื่นเดือด เพียงก้าวเดียวก็ระเบิดแรงส่งจากนิ่งสงบสู่พุ่งทะยานดั่งอัสนีฟาดฟันขุนเขา ความเร็วต้นของเขาจึงเหนือกว่าผู้ใดในสมรภูมิ เขาใช้ปลายเท้าตรึงพื้นเป็นแกนหมุน กายฉับพลันประหนึ่งลูกข่างกลางลมกรดหลบหลีกทหารสวรรค์ที่ขวางหน้า มันคือท่วงท่าที่เขาใช้พลิกบอลล็อคหลบศัตรูตอนอยู่บนโลก ดังนั้นไม่ว่าลูกบอลเพลิงจะโค้งทะยานลงมาหนักหนาเพียงใด มันกลับมิอาจแตะต้องชายเสื้อของเขาได้เลยแม้แต่น้อย

.

จางอี้เฟิงหาได้พึ่งเพียงความเร็วไม่ เขายังอ่านสถานการณ์ดั่งผู้หยั่งรู้อนาคต จังหวะไหนควรเร่งจังหวะไหนควรผ่อนล้วนอยู่ในห้วงจำ ทุกสิ่งที่เฉียดผ่านกายจึงมีเพียงเศษฝุ่นละอองล่อง ความเสียหายใดมิอาจแตะต้องเนื้อหนังเขาได้ ส่วนเสื้อพละสีเหลืองสดของโรงเรียนลี่ฮือหลวงก็นับว่าเป็นตัวช่วยที่ดี ความยืดหยุ่นดุจแพรสวรรค์นี้หากสูญสิ้นไป เกรงว่าชะตากรรมของเขาก็คงมิต่างจากเหล่าทหารสวรรค์ในชุดเกราะหนักที่ต้องกลายเป็นศพไปเมื่อตอนก่อนหน้า

.

"ตูมมม! , ตูมมม! , ตูมมม! , ตามมม!"

.

"ยังอีกเหรอวะ? ยังไม่หมดอีกเหรอ?!"

นักบอลหนุ่มคิดในใจนาทีนี้เขาคงช่วยเหลือใครมิได้ ทำได้แค่บริหารเรี่ยวแรงให้สอดคล้องกับพื้นที่ แล้วก็ประวิงเวลาให้ลูกบอลระเบิดจากบนฟ้าหยุดยิงไปเอง

.

สนามรบก็มิต่างจากสนามบอล หลังเริ่มชินกับพื้นที่จางอี้เฟิงก็เริ่มจับสังเกตเห็นจุดเชื่อมโยงของสองสิ่งนี้แล้ว เพราะในเกมฟุตบอลสนามจะถูกแบ่งออกเป็น 3 แดน แดนหนึ่งคือหน้ากรอบเขตโทษตัวเอง แดนสองคือบริเวณกลางสนาม แดนสามคือกรอบเขตโทษคู่แข่ง แล้วไอ้แดนสามนี้ก็จะมีสิ่งที่เรียกว่าฮาล์ฟสเปรซ (Half Space) ซึ่งเป็นพื้นที่ ๆ อันตรายมากหากคู่ต่อสู้นำบอลมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ พวกเขาจะสร้างอันตรายได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการยิงไกล , แทงบอลทะลุช่อง , ทำชิ่งกับเพื่อน , หรือแม้แต่พาบอลทะลวงเข้าไปเอง 

.

เพราะฮาล์ฟสเปรชคือจุดที่สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ครบ 8 ทิศ มันจึงเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของโลกฟุตบอล ซึ่งกับสมรภูมิรบที่เผชิญอยู่ ณ ขณะนี้ จางอี้เฟิงก็มองออกแล้วเช่นกัน ว่าตนเองกับเหล่าทหารสวรรค์ราวหนึ่งกองร้อยกำลังมีชีวิตอยู่ในพื้นที่ของฮาล์ฟสเปรช เพราะฉะนั้นพวกเขาถึงโดนโจมตีหนักมาก หนักเหี้ย ๆ หนักสัด ๆ จนแทบจะงัวหัวไม่ขึ้น

.

"ตูมมม! , ตูมมม! , ตูมมม! , ตามมม!"

.

"โคตรแม่มเอ๊ย! ไม่มีเวลาให้พักหายใจเลยนะพวกมึง! อย่าให้กูรู้นะว่าพวกมึงเป็นใคร ถ้ากูรอดไปได้กูจะเตะบอลอัดกบาลให้หัวแม่งกระเด็นหลุดจากคอเลยมึงคอยดู!"

กัดฟันพูดแบบคิดในใจ เพราะขืนไม่ขยับร่างกายไว้ก็จะกลายเป็นเป้านิ่ง

.

จางอี้เฟิงยังคงเคลื่อนไหวมิหยุดยั้ง ฝีเท้าเบาดุจเหยียบเมฆ ก้าวย่างพลิ้วไหวประหนึ่งเงาวิญญาณ ทั้งกระโจน ทั้งหมุนกาย ทั้งถอยฉับพลันดั่งลมกรด สายตาเฉียบคมกวาดมองทั่วสนามรบ คอยสอดส่องหาช่องว่างเพียงเสี้ยวอึดใจเพื่อแทรกกายเข้าไปแล้วเปิดช่องให้สหายทหารสวรรค์พลิกสถานการณ์ให้มีโอกาสรอด กล่าวได้ว่าทุกศาสตร์แห่งการเคลื่อนไหวแบบไม่มีบอลจางอี้เฟิงนำมาใช้จนถึงขีดสุดในศึกครานี้

.

เขาทำแม้กระทั่งวิชาตบตาด้วยการพุ่งล้ม! ซึ่งในชีวิตจริงเจ้าตัวคงไม่ทำสิ่งนี้ในสนามบอลเป็นแน่ เพราะมันเป็นการเอาเปรียบคู่แข่งเป็นการกระทำที่เลวทรามทุจริต แล้วก็อาจจะโดนใบเหลืองแบบไม่จำเป็นได้ หากแต่ในศึกสงครามครั้งนี้ถ้าไม่พุ่งบ้างบางครั้งก็จะหลบวิถีระเบิดไม่พ้น

.

มันคงจะจวนตัวจริง ๆ สำหรับลูกบอลระเบิดเพลิงลูกดังกล่าว นักบอลตำแหน่งปีกขวาแห่งสำนักลี่ฮือหลวงก็เลยจำใจจะต้องพุ่งเพราะหมดทางเลือก ในจิตใต้สำนึกของเขาได้คิดย้อนกลับไปถึงห้วงเวลากาลครั้งหนึ่งที่เคยเลี้ยงบอลกระชากเข้าไปในกรอบเขตโทษ เสียงแฟนบอลกรีดร้องในตอนนั้นไม่ต่างจากเสียงพี่ ๆ ทหารสวรรค์ที่ตวาดใส่เขาบอกให้ "ระวัง!" ในตอนนี้ 

.

จางอี้เฟิงในภาพฝันจำได้ว่ามีขากองหลังสไลด์มาจากด้านข้างแล้ว มันไม่โดนเขาหรอกเขารู้ว่าตัวเองยังไงก็สะกิดบอลไปต่อได้ชัวร์ ๆ แต่เพื่อความชัวร์ว่าจะได้ยิงแน่ ๆ เจ้าตัวก็เลยตัดสินใจพุ่งล้มเพื่อเอาจุดโทษ! ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ากระบวนท่าเดียวกันจะนำกลับมาใช้ซ้ำได้อีกที

.

"ย๊ากกกกก!!!"

เพื่อให้ดีดตัวได้ไกลขึ้นเขาถึงกับต้องตะโกนช่วย

.

ตามติดมาด้วยสเต็ปการเหยียดปลายเท้าให้งุ้มแหลม เก็บแขนเกร็งคอทำตัวเป็นเส้นตรง สาบานได้ว่าโคตรอุบาทว์แต่รอดเฉย! หลังลูกบอลระเบิดเพลิงได้พุ่งเฉียดร่างกายจางอี้เฟิงไปเพียงแค่ 2 ฉื่อ ยิ่งไปกว่านั้นทักษะฟุตบอลอีกขนานที่จะขาดเสียไม่ได้หลังการพุ่งก็ยังถูกงัดออกมาโชว์ให้โลกเซียนได้เห็นด้วย

.

"ฮึบ! , อั๊ก! , ฮึบ! , ฮู่ววววว! , แฮ่ก ๆ ๆ เกือบไปเหมือนกันแฮะ"

.

นั่นก็คือทักษะการลงพื้น ฟุตบอลเป็นกีฬาที่ต้องปะทะการล้มกลิ้งล้มหงายจึงถือเป็นเรื่องธรรมดา แต่มันจะเจ็บเกินกว่าคำว่าธรรมดามากหากคุณลงสู่พื้นไม่เป็น กรุณาดูจางอี้เฟิงตอนนี้เป็นตัวอย่าง เพราะหลังจากที่เจ้าตัวโชว์การพุ่งล้มสุดอุบาทว์เสร็จ เขาก็กลับมาอยู่ในท่านั่งชันเข่าสุดเท่ห์ โดยมีแบล็คกราวน์เป็นเปลวระเบิดเพลิงกับควันฟุ้งที่โคตรอลังการ! 

.

"ตูมมมมมมมม!!! , ตูมมมมมมมม!!!"

.

"เป็นพระเอกก็ต้องหันหลังให้ระเบิดแบบนี้แหละ.."

ยักคิ้วสองทีกดหน้าลงต่ำอีกนิดหน่อย ถ้าไม่กวนตีนเบอร์นี้ก็คงมิใช่จางอี้เฟิง