บทที่ 16 : กรูจะรอดไหมเนี่ยะ!

"ดี! เป็นคำพูดที่ห้าวหาญดี! ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะส่งเจ้าลงไปเดี๋ยวนี้ หยุดพวกมันให้ได้ไม่ว่ามันจะเป็นใครก็ตาม ได้โปรดช่วยดินแดนเซียนแสงจันทร์ 月华仙洲 ของเราด้วย ปกป้องท่านเง็กเซียนฮ่องเต้แล้วเอาชีวิตรอดกลับมาให้ได้นะจางอี้เฟิง!"

ช่างเป็นคำพูดปลุกใจที่เหมือนสั่งให้ไปตายกลาย ๆ ยังไงก็มิรู้ จางอี้เฟิงได้ฟังก็รู้ได้โดยพลันว่าบนบ่าเขาคือความหวังที่โคตรจะเกินตัว

.

ตรรกะแนวคิดใด ๆ หาได้มีความเป็นเหตุเป็นผล นักบอลหนุ่มจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ระดับนั้นได้เช่นไรในเมื่อลงไปจะเจออะไรก็มิรู้ วรยุทธก็มิมี กระบี่ก็ใช้มิเป็น มีแตกล้ามขา! แล้วมันใช้ฆ่าใครได้ซะที่ไหนล่ะสำหรับของแบบนั้น! เขาคิดแต่มิยอมปริปากพูด นั่นก็เพราะดันโพล่งคำออกไปแล้วว่าตนเองจะลงไป เรียกได้ว่าจากจะทำเป็นเท่ห์แม่งจะได้เย็ดเข้กันล่ะคราวนี้

.

"เจ้าพร้อมแล้วนะ! ข้าจะส่งเจ้าลงไปยังแนวหน้าเลย! มันอาจจะหวิว ๆ หน่อย แต่จะไม่น่ากลัวเท่าตอนที่เจ้าขึ้นมาจากโลกมนุษย์หรอก"

.

"ฉั๊ววว!"

เสียงท่านกงกงสะบัดนิ้วดัชนี ชายเสื้อกระพือพริ้วไหว

.

"เฮ๊ยท่าน! เดี๋ยว ๆ ! ทำไมต้องเป็นแนวหน้าด้วย? ไหนเมื่อกี้บอกจะให้ผมปกป้องเง็กเซียนไง? ปกติแม่ทัพเขาไม่อยู่แนวหน้ากัน..น...น...น...น เขาจะต้องปล่อย..ย...ย...ย...ย.. ให้...ห้..."

.

"ฟับ!!!"

หายวับไปจากผืนเมฆแห่งนี้ไปเป็นที่เรียบร้อย!

.

ด้วยความสัตย์จริงว่าการเหยียบย่างลงสู่ดินแดนเซียนแสงจันทร์ (月华仙洲) ของจางอี้เฟิงนั้น แตกต่างจากตอนที่เขาโพยพุ่งขึ้นมาจากโลกมนุษย์เป็นอย่างมาก เพราะในขณะที่ท่านกงกงตวัดดัชนีกวัดแกว่งไปเนื้อตัวของจางอี้เฟิงก็จะค่อย ๆ วูบไหวแหว่งเว้าราวกับโทรทัศน์ที่มีคลื่นแทรก

.

เนื้อตัวเขาแตกและวูบไปวูบมาตามติดมาด้วยซุ่มเสียงที่ขาดห้วงเป็นช่วง ๆ ตะกุกตะกักราวกับถูกแฮ็ค! วิชาเคลื่อนย้ายจิตทิพย์นี้ของเทพกงกงมีชื่อว่าอะไรก็มิรู้ แต่เนื้อแท้ภายในแกก็น่าจะมีเจตนาที่ดีอยู่ แกคงอยากจะส่งจางอี้เฟิงลงไปยังสมรภูมิแบบละมุนละม่อมที่สุด ถนอมตัวเขาสูงสุด เพื่อให้เจ้าตัวได้ใช้ศักยภาพอย่างเต็มที่ ดีกว่าสั่งให้ก้อนเมฆยุบลงเป็นรูแล้วปล่อยให้เขาหล่นร่วงลงไปพร้อมกับเสียงกรี๊ดแบบที่ทำกับนางฟ้าเหมยลี่เสวียน

.

"วืด! ๆ , วืด! ๆ "

.

ใช้เวลาเพียง 1 ช่าหน่า ร่างเพรียวของนักฟุตบอลปีกขวาแห่งสำนักกีฬาลี่ฮือหลวง ก็มาวูบ ๆ วาบ ๆ เป็นภาพแตก ๆ อยู่กลางสมรภูมิ ทหารสวรรค์ (เทียนเหมินโสว่เว่ย 天门守卫 ) วิ่งทะลุผ่านตัวเขาไปตั้งหลายสิบคน พวกเขาน่าจะเห็นความผิดปกตินี้อยู่ แต่แค่มิมีเวลาจะสนใจเพราะข้างบนก็มีลูกระเบิดที่โค้งตกลงมาใส่เป็นห่าฝน!

.

"ตูมมม! , ตามมม! , ตูมมม! , ตูมมม!"

เคราะห์ดีที่จางอี้เฟิงรอดพ้นจากแสงยานุภาพดังกล่าวได้อย่างหวุดหวิด ร่างกายเขาวูบ ๆ วาบ ๆ ยังต่อไม่ติดดี ไม่งั้นป่านนี้คงเละเป็นชิ้นไปแล้ว! เปลวไฟเอย , สะเก็ดระเบิดเอย , อานุภาพความรุนแรงต่าง ๆ มันทะลุผ่านร่างของเขาไป และกว่าร่างกายกำยำนี้จะจูนกันติดแบบจับได้สัมผัสได้ ภาพที่เห็นเบื้องหน้าก็เหลือแต่ควันเขม่าดินปืน กับฝุ่นผงจากพื้นดินที่คละคลุ้งคล้ายกับม่านหมอกแห่งสงคราม

.

"เอาล่ะ! ในที่สุดก็ขยับตัวได้ซะที! ที่นี่น่ากลัวชิบเป๋ง! เราไม่รู้จักใครสักคนแล้วเราจะทำอะไรก่อนดี?"

สาบานได้ว่าเจ้าตัวคิดแบบนั้นจริง ๆ เพราะนี่คือการด้นสดหน้างานแบบไม่ได้วางแผนใด ๆ

.

"ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!"

คิดอะไรไม่ออกวิ่งแม่งไว้ก่อนเลย เอาให้พ้นจากแนววิถีโค้งของระเบิดก่อนเป็นพอ

.

"ตูมมม! , ตามมม! , ตูมมม! , ตูมมม!"

.

จนกระทั่งครึ่งก้านธูปผ่านไปจางอี้เฟิงถึงเริ่มสังเกตว่ารอบตัวเขาตอนนี้เต็มไปด้วยทหารสวรรค์ พวกเขาอยู่ในชุดเกราะเหล็กสลักอักษรจีน "天门守卫" ไว้ตรงหน้าอก คาดการณ์ว่าน่าจะเป็นเหล่าองครักษ์ประตูเทวา แต่สิ่งที่ทำให้ตะขิดตะขวงใจกลับเป็นบรรดาอาวุธที่พวกเขาใช้ ทำไมมันถึงมีแต่อาวุธระยะใกล้มีแต่โล่มีแต่ดาบยาวสุดก็คือหอก ธนูหรือหน้าไม้ไปไหนหมด แล้วแบบนี้จะสู้กับลูกบอลไฟที่โค้งมาราวกับขีปนาวุธข้ามทวีปได้เยี่ยงไร?

.

เกราะเหล็กที่ใส่กันก็มีแต่น้ำหนัก ใส่แล้วได้ซิ๊กแพ็คลอนกล้ามแต่จะทำให้ช้าและตายห่าได้โดยง่าย เพราะงั้นล่ะมั้งถัดจากกลุ่มทหารที่รายล้อมอยู่นี้ กระเถิบไปนิดเดียวถึงมีแต่กองศพที่สุมพะเนินเทินทึกจนเป็นทุ่งสังหาร! มันทำให้จางอี้เฟิงหยุดวิ่งจ็อกกิ้งไปเลย เขามิจำเป็นต้องวอร์มแล้วมีแต่ต้องพร้อม แล้วก็ต้องลงมือสู้เพื่อเอาชีวิตรอดกลับไปให้ได้!