บทที่ 4 : โลกที่ต่างไป

"ฟึบ!"

ตื่นมาอีกทีไม่รู้ว่าที่ไหน แล้วก็ไม่ใช่การเล่าเรื่องผ่านกงกงเซียน LGBT บนสรวงสวรรค์ด้วย

.

ณ มณฑลแห่งหนึ่งของแผ่นดินใหญ่แดนมังกร เทียบปี ค.ศ. ห่างจากปีปัจจุบันบวกลบไม่น่าจะเกิน 3 ปี หรือถ้าจะพูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็น่าจะบอกว่าภาพเหตุการณ์ได้ถูกตัดสลับลงมายังโลกมนุษย์แล้ว ต่อไปนี้ทุกท่านจะได้รับฟังเรื่องราวอันสุดแสนธรรมดาของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่คลั่งไคล้การเตะฟุตบอลในระดับสูงลิ่ว เด็กใน Gen เขาอาจจะถูกเลี้ยงมาด้วยสมาร์ทโฟนหรือจอแท็บเล็ต นิทานสมัยเราเมาคลีอาจจะถูกเลี้ยงมาโดยแม่หมาป่า แต่สำหรับเขา ๆ แหวกครรภ์มารดามาพร้อมกับลูกฟุตบอล!

.

"โอ๋ลูกแม่.." ไม่เลยเพราะคำแรกที่แม่เรียกเขาคือ "โอ๋ลูกบอล.." คิดเอาเถอะว่าขนาดเจ้าชายสิทธัตถะผู้มากด้วยบารมียังเดินได้ 7 ก้าวตั้งแต่แรกเกิด ก้าวเดินไปทางไหนจะมีดอกบัวผุดมารองรับ ฉันใดก็ฉันนั้นเด็กคนนี้เลี้ยงบอลได้ก่อนจะตั้งไข่ ก้าวเดินไปทางไหนหญ้าจะงอกพร้อมกลายเป็นสนามบอลในทุกหนทุกที่ นี่มันอัจฉริยะบุคคลชัด ๆ นี่คือหนูน้อยที่ 100 ปีจะมีสักคน และโชคดีมากที่เขาได้กำเนิดเกิดในมณฑลที่บ้าคลั่งกีฬาชนิดนี้อย่างถึงขีดสุด

.

"จางอี้เฟิง (张逸风)" คือชื่อของเขา "จาง" คือแซ่มาจากต้นตระกูลดังที่ประกอบกิจการเชิงพาณิชย์จนรุ่งเรืองสืบต่อกันมาหลายรุ่น "เฟิง" คือ สายลม เมื่อผนวกรวมกับคำว่า "อี้" ที่แปลว่า อิสระ ชื่อของเขาจึงเป็นมากกว่าความหมายเชิงสัญลักษณ์ ไม่รู้สิแปลเป็นไทย "จางอี้เฟิง" คงประมาณว่า “บุรุษสายลมแห่งอิสระ” อะไรทำนองนั้น

.

ซึ่งเจ้าตัวก็รักชื่อนี้เอามาก ๆ เขามักจะเปรียบเปรยตัวเองตอนอยู่ในสนามว่าเร็วดั่งสายลม ล่องหนเหมือนอากาศ กระชากหนีคู่แข่งได้อย่างอิสระ โรงเรียนกีฬาที่ขึ้นชื่อลือชาที่สุดในมณฑลอย่างสถาบัน "ลี่ฮือหลวง" (李旭龙) จึงต้องรับเขาเอาไว้ในการดูแล

.

ดินแดนมังกรมีมณฑลในการปกครองอยู่หลายร้อย แบ่งเป็นเขตการปกครองรายย่อยได้อีกหลายส่วน และด้วยความที่รัฐบาลกลางมีนโยบายในการส่งเสริมสุขภาพ พวกเขาต้องการลดค่าใช้จ่ายภาครัฐในการจ่ายสวัสดิการค่ารักษาพยาบาลให้ประชาชน แนวคิดการใช้กีฬานำสาธารณสุขจึงบังเกิด กล้ามต้องนำการทหาร ประชาชนต้องมีกำลังวังชา จะกินดีอยู่ดีได้อย่างไงถ้าร่างกายยังคงอ่อนแอ หากเกิดสงครามจะไปรบกับใครได้ถ้าร่างกายอ่อนด๋อยไม่มีแรงสู้ นี่จึงเป็นยุทธศาสตร์ชาติที่มีการวางระบบกันมาอย่างดี

.

พวกเขาจึงมีดำริว่าแต่ละมณฑลจะต้องมีสำนักกีฬาอย่างน้อย 1 แห่ง เพื่อที่ในทุก ๆ ปีสถาบันเหล่านี้จะได้คัดสรรนักกีฬามาแข่งขันกันในแต่ละประเภท ใครได้แชมป์งบประมาณจะถูกเทลงไปที่นั่นในปริมาณมาก ยิ่งเมืองไหนสร้างประชาชนที่มีสุขภาพแข็งแรงได้มากรัฐบาลยิ่งภาคภูมิใจ ประเทศที่ดีย่อมมาจากประชาชนที่แข็งแรง แล้วหลังจากนั้นพวกเด็ก ๆ จะตรากตรำตำราหลวง ฝึกวิทยายุทธ Ai อื่นใดเพิ่มเติม ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรแล้วหากฐานรากด้านสุขภาพแข็งแกร่ง

.

ฟังเหมือนจะดูดีแต่มีเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือมณฑลที่จางอี้เฟิงพำนักอยู่ดันมีสำนักกีฬาอยู่ถึง 3 แห่ง! ฟังไม่ผิดหรอก! เพราะมันมีที่มาจากสองทฤษฎีสมคบคิดที่ยังมิอาจพิสูจน์ได้ หนึ่งคือเรื่องการเมืองในกลุ่มของพวกผู้ใหญ่ ผลประโยชน์ก้อนโตงบประมาณก้อนใหญ่การแบ่งเค้กจึงออกมาในรูปแบบของสำนักกีฬาที่จะมีเพียงแห่งเดียวแล้วกินรวบไม่ได้ ทุกอย่างต้องแบ่งกันไม่งั้นคงไม่ใช่นักการเมือง

.

สองคือทฤษฎีดาร์บี้แม็ทซ์ เป็นคอนเซ็ปที่ใครสักคนคงไปก็อปมาจากระบบฟุตบอลในต่างประเทศ กล่าวคือในเมือง ๆ หนึ่งไม่จำเป็นต้องมีทีมฟุตบอลเพียงทีมเดียว คนในเมืองร้อยพ่อพันแม่จะให้ใจตรงกันคิดเหมือนกันหมดก็กระไรอยู่ และเพื่อการณ์นั้นทีมต่าง ๆ จึงผุดขึ้นตามมา ซึ่งในทุก ๆ ครั้งที่ทีมเหล่านี้เจอกันพวกเขาจะสู้กันอย่างเข้มข้น บรรยากาศเกมจะเต็มไปด้วยความดุเดือดเล่นกันรุนแรงใส่กันไม่ยั้ง แล้วนั่นก็จะนำมาซึ่งศักยภาพในการพัฒนามณฑลนั่นเอง ที่ใดมีการแข่งขันสูงที่นั่นย่อมมีโอกาส และนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้มณฑลแห่งนี้มีสำนักกีฬามากถึง 3 แห่ง

.

ไม่ว่าเราจะเชื่อในทฤษฎีไหนแต่ความจริงก็คือความจริง และมันก็เกิดขึ้นแล้วว่า สำนักลี่ฮือหลวง , สำนักหลงเซียงถี่อ และ สำนักซิงเหอจิ้งจี้ คือ 3 สถาบันกีฬาที่ตั้งอยู่ในละแวกเดียวกัน และพวกเขาก็มีความเป็นไม้เบื่อไม้เมากันในระดับสูง ไล่มาตั้งแต่ผู้บริหาร , บุคลากร , ยาม , แม่บ้าน ลามไปถึงตัวนักเรียนนักศึกษา ทั้งหมดล้วนแต่มองฝ่ายตรงข้ามเป็นคู่แข่งและจ้องจะเอาชนะ

.

ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นถาพในฟุตบอลพรีเมียร์ลีก ที่ ลอนดอน มี เชลซี , อาร์เซน่อล , คริสตัลพาเลซ , สเปอร์ส ฯลฯ เมืองแมนเชสเตอร์ มี แมนยู , แมนซิตี้ , ซัลฟอร์ดซิตี้ , โอลด์แฮม ฯลฯ หรือแม้แต่เมืองลิเวอร์พูล ก็ไม่ได้มีแค่ทีมลิเวอร์พูลแต่ยังมีทีมเอฟเวอร์ตัน มี ทรานเมียร์ โรเวอร์ส มี เซาท์พอร์ต ฯลฯ ความเป็นเลิศคือสิ่งที่ต้องควานหากันมาเสิร์ฟ การเป็นอันดับหนึ่งเพื่อคว้าสถานะตัวแทนมณฑลดูจะเป็นเป้าหมายสูงสุดที่เด็กทุกคนใฝ่ฝัน แล้วมันก็คงจะดูเครียดเกินไปละมั่ง จางอี้เฟิงลูกหม้อแห่งสำนักลี่ฮือหลวงจึงฟุบหลับคาโต๊ะกลางห้องเรียนอยู่แบบนี้..

.

"คร่อก.. คร่อก.. ฟี้~!"

หลับน้ำลายยืดฟุบคาสมุด จนหมึกปากกาย้อยเปรอะพวงแก้ม

.

บางทีเขาอาจจะเข้าใจคุณผู้อ่านที่อ่านอะไรยาว ๆ ไม่ได้ เจอตัวหนังสือเยอะ ๆ ทีไรต่อมขี้เกียจจะทำงานคาถาผนึกหนังตาก่อร่าง แล้วก็จะหลับราวกับถอดปลั๊กอย่างที่เห็น

.

"งั่ม ๆ , คร่อก.. คร่อก.. ฟี้~! หืม..ม..ม~!"

.

โดยหารู้ไม่ว่าท่วงท่าที่จางอี้เฟิงทำ ความงัวเงียงวยงงและวิธีการหลับตาแบบฟุบหน้าแบบนั้น ช่างคล้ายกับท่าทางของท่านเทพกงกงที่เกิดขึ้นบนสวรรค์มิผิดเพี้ยน บทที่แล้วภาพแกตัดสลบไสลแบบนี้เป๊ะเลย ประหนึ่งว่าโลกสองฝั่งกำลังเชื่อมต่อกันอยู่ บนนั้นกำลังเกิดสงครามส่วนข้างล่างนี้จางอี้เฟิงก็กำลังจะเงาหัวหายเช่นกัน หลังคุณครูคนสวยเริ่มเดินมาที่โต๊ะตรงกลางห้องของเขาแล้ว!

.

"แฮ่ม.. ม.. ม..! คุณจางตอนนี้ยังคงอยู่ในคาบเวลาเรียนนะคะ กรุณาเงยหน้าขึ้นเดี๋ยวนี้ค่ะคุณจะมาหลับใส่คลาสวิชาฟิสิกส์การกีฬาของดิฉันไม่ได้นะคะ! ตื่นค่ะ! คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ! , เฮ้!!! "

.

จริงอย่างที่คุณครูสุดเอ๊กซ์หุ่นสะบึมบอก เพราะแม้จะไม่ได้เล่าถึงแต่ความจริงอีกอย่างก็คือ จางอี้เฟิงกับเพื่อน ๆ ณ ตอนนี้มีอายุ 17 ปีกันหมดแล้ว พวกเขาเติบโตกันเป็นหนุ่มเป็นสาว สรีระร่างกายกำยำพร้อมผสมเกสร แต่ปัญหาก็คือการเรียนการสอนทฤษฎีในห้องนี่แหละที่มักจะทำให้จางอี้เฟิงหลับ เขายังคงงึมงำฟุบหน้าไม่พูดไม่จาจนท้ายที่สุดคุณครูก็ต้องงัดไม้ตายออกมา

.

ผ่านการนับหนึ่งถึงสิบในใจช้า ๆ ด้วยความใจเย็น เธอยืนอยู่เสมอโต๊ะของจางอี้เฟิงแล้ว ศรีษะเขาแทบจะตรงกับระดับของหัวหน่าวเธอ ครูสาวหลับตาลงแช่มช้าจนกระทั่งนับไปถึงเลข 9 เธอก็ชี้น้ิวเรียว ๆ ขึ้นไปข้างบนฝ้าเพดานแล้วจากนั้นก็!

.

"กริ๊งงงงงงงงงง!!!!!"

.

พ่องมึงตาย! เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังราวกับสัญญาณไฟไหม้ จางอี้เฟิงสะดุ้งโหยงปาดน้ำลายจนหน้าเลอะหมึกเปื้อนเลยไปถึงหน้าผาก ทำเอาคุณครูที่ตั้งใจจะดุถึงกับหลุดขำ เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ดังไปทั่วห้องพร้อม ๆ กับการเก็บโต๊ะเก็บกระเป๋าของทุกคนที่รวดเร็วระดับความเร็วแสง

.

"อุ๊ย! คุณครูผมตกใจหมดเลย หมดคาบแล้วใช่ไหมครับเนี่ยะ?!"

.

"ใช่ค่ะ! รอดตัวไปนะคุณจางไม่งั้นฉันเล่นงานคุณแน่"

.

"โห.. ไม่หรอกครับครู คุณครูใจดีจะตาย งั้นผมไปก่อนนะครับผมต้องรีบไปซ้อมบอล คลาสเรียนคุณครูแอร์เย็นมากผมนี่หลับอย่างอร่อยเลยเหอะ ๆ ไปก่อนนะครับ! สวัสดีครับ!"

.

"ฟับ! , ควับ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ! , ตุบ!"

.

เก็บกระเป๋าเร็วจนเหมือนไม่เก็บ กระโดดพรวดเดียวทะลุผ่านหน้าคุณครูพลางสปรินท์ด้วยสปีดต้นที่เร็วพอ ๆ กับตอนที่อยู่ในสนาม ฝุ่นตลบอบอวลฟุ้งโขมง ทิ้งไว้แต่เพียงคุณครูคนสวยที่ยืนแจกควยในใจให้แก่ลูกศิษย์

.

นี่แหละคือจางอี้เฟิงเขาเป็นของเขาแบบนี้เสมอ คือจะตื่นตัวเรื่องฟุตบอลมากกว่าสิ่งใด เพราะจริง ๆ แล้วเขาไม่ได้สะดุ้งตื่นเพราะเสียงออดหรอก แต่ตื่นเพราะจิตใต้สำนึกรู้ว่าถึงเวลาที่จะได้เตะบอลในสนามแล้วต่างหาก อะดรีนาลีนพุ่งปรี๊ด แล้วเขาก็วิ่งออกไปยังสนามซ้อมระดับมาตรฐานของสำนักลี่ฮือหลวง สนามที่มีหญ้าใบสั้นเขียวขจีราวกับปูพรม นุ่มราวกับมาสเมลโล่นุ่ม ๆ ชุ่มน้ำยาดาวน์นี่

.

.

และก่อนจะจบบทนี้หากสังเกตกันดี ๆ ก็จะเห็นว่า สำนักลี่ฮือหลวง แท้ที่จริงก็คือการกลับคำมาจากตำหนักสวรรค์ "หวงหือลี่" ที่อยู่บนฟากฟ้านั่นเอง อนิจจาที่จางอี้เฟิงกลับไม่รับรู้ถึงความเชื่อมโยงตรงนี้แม้แต่นิดเดียว