บทที่ 2 ออกเดต [100%]

หญิงสาวพยักหน้าโดยแทบไม่ต้องคิด

ที่ผ่านมาธีรุตม์ยังไม่เคยเจอผู้หญิงที่ออกเดตด้วยคนไหนเป็นฝ่ายขอไปกินปิ้งย่างมาก่อน ส่วนใหญ่ถ้าให้เลือก ก็มักเลือกร้านอาหารดี ๆ บรรยากาศหรูหน่อย หรือไม่ก็ร้านที่มีบาร์ มีดนตรีให้นั่งฟังสบาย ๆ

แต่คราวนี้ชาลิสาไม่คิดจะเกรงใจอีกแล้ว

ไหน ๆ ชายหนุ่มก็น่าจะถูกมารดาบังคับให้มาหาเธอ และหลังจากวันนี้ทั้งคู่อาจไม่ได้เจอกันอีกก็ได้ แล้วเธอจะมัวรักษามารยาทด้วยการเลือกกินอะไรก็ได้ตามใจเขาไปทำไม

เมื่อคืนเธอนั่งดูซีรีส์เกาหลี แล้วบังเอิญเจอฉากตัวละครกำลังกินปิ้งย่างกันอย่างเอร็ดอร่อย ภาพเนื้อย่างบนเตาร้อน ๆ ยังติดตาอยู่จนถึงตอนนี้

ในเมื่ออยากกิน ก็จะกิน

ส่วนเรื่องกลิ่นจะติดเสื้อ ติดผม...ก็ช่างมันสิ

“เอาสิ แล้วมีร้านแนะนำไหม”

เมื่อธีรุตม์ตอบตกลงง่าย ๆ ชาลิสาก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ตอนเดินเข้าห้าง เอยเห็นร้านหนึ่งอยู่ชั้นสอง ตรงหน้าทางเข้าที่จอดรถค่ะ มีทั้งแบบบุฟเฟต์แล้วก็แบบเป็นเซ็ต ไปลองร้านนั้นไหมคะ”

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบว่าอะไร เพียงเดินนำไปทางลิฟต์ ก่อนพาเธอลงไปยังชั้นสองและตรงไปยังร้านที่ชาลิสาบอก

พอได้โต๊ะเรียบร้อย คราวนี้หญิงสาวก็ไม่คิดจะทำตัวเป็นแขกผู้เกรงใจอีกต่อไป เธอเปิดเมนูแล้วเลือกสั่งทั้งหมูทั้งเนื้อเป็นเซ็ตตามที่ตัวเองอยากกิน โดยแทบไม่ได้หันไปถามความคิดเห็นของคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม

ธีรุตม์เองก็ไม่ได้ทักท้วง ชายหนุ่มนั่งดูโทรศัพท์มือถือ ปล่อยให้เธอจัดการเรื่องอาหารไปตามสบาย เพราะปกติเขาไม่ค่อยได้มากินร้านประเภทนี้นัก ถึงมากับเพื่อนก็เป็นคนอื่นเสียมากกว่าที่จัดการสั่งอาหาร

“พี่ธีร์จะดื่มอะไรดีคะ น้ำอัดลมไหม”

“ขอเบียร์ได้ไหม ปิ้งย่างก็ต้องกินกับเบียร์ถึงจะอร่อย”

ชาลิสาเงยหน้าจากเมนูทันที

“แต่พี่ธีร์ยังต้องขับรถนะคะ”

เธอไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของเขานักหรอก แต่จะให้ดื่มเบียร์แล้วขับรถพาเธอกลับบ้านก็ไม่ไหวเหมือนกัน

ชีวิตเอย เอยก็รักนะ

ธีรุตม์นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนพยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้

“อืม ใช่ พี่ลืมไป” เขาปิดเมนูเครื่องดื่มลง “งั้นขอสไปรท์แล้วกันครับ”

ตลอดมื้ออาหาร ชาลิสาเป็นฝ่ายคอยพลิกเนื้อบนเตา พอสุกได้ที่ก็คีบใส่จานส่วนกลาง ก่อนจะย่างชุดใหม่ต่อไปเรื่อย ๆ ส่วนธีรุตม์ยังคงนั่งดูโทรศัพท์ สลับกับคีบอาหารเข้าปากเป็นระยะ

แทบไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่

ทว่าคราวนี้ชาลิสากลับไม่ได้รู้สึกอึดอัดเหมือนตอนนั่งรับประทานอาหารด้วยกันเมื่อสัปดาห์ก่อน

ในเมื่อแผนเดินช้อปปิ้งที่คิดเอาไว้ตั้งแต่แรกเป็นอันต้องพับเก็บไปแล้ว หญิงสาวจึงตัดสินใจปล่อยจอยกับมื้ออาหารตรงหน้าแทน ของอร่อยอยู่ตรงหน้า จะมัวแต่นั่งเกร็งให้เสียบรรยากาศทำไม

เนื้อชิ้นไหนสุกก็คีบ เนื้อชิ้นไหนกำลังดีเธอก็กิน ย่างไปกินไปอย่างเพลิดเพลิน จนแทบลืมไปด้วยซ้ำว่ากำลังนั่งอยู่กับผู้ชายที่เมื่อสัปดาห์ก่อนเพิ่งบอกว่าไม่อยากเจอเธออีก

ส่วนธีรุตม์ แม้สายตาจะยังอยู่กับโทรศัพท์เสียเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็เริ่มเพลินกับอาหารตรงหน้าโดยไม่รู้ตัว

ไม่ต้องเลือก ไม่ต้องย่างเอง พอเงยหน้าขึ้นมาก็มีของที่สุกกำลังดีวางอยู่ในจานส่วนกลางให้คีบกินได้เรื่อย ๆ แถมเมนูที่ชาลิสาเลือกมาก็อร่อยกว่าที่คิด

ที่สำคัญ หญิงสาวตรงหน้าไม่ได้พยายามชวนเขาคุย ไม่ถามเรื่องส่วนตัว ไม่เซ้าซี้ และไม่ได้พยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาเหมือนที่ธีรุตม์เคยคิดเอาไว้

ต่างคนต่างกิน ต่างคนต่างอยู่กับตัวเอง

แต่แปลกที่ความเงียบในครั้งนี้กลับไม่ได้ชวนให้อึดอัดเหมือนครั้งก่อน

กว่าจะรู้ตัวอีกที อาหารชุดใหญ่สองเซตก็ถูกคนทั้งคู่จัดการจนแทบไม่เหลืออะไรอยู่บนโต๊ะ

“เอยอยากกินไอศกรีมต่อค่ะ พี่ธีร์จะไปเดินเล่นที่ไหนก่อนไหมคะ เอยรออยู่ที่ร้านไอศกรีมก็ได้ แล้วค่อยกลับบ้านพร้อมกัน”

ชาลิสาเสนอทางเลือกให้ทันที หลังจากธีรุตม์จ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เรียบร้อยแล้ว

“พี่ไปด้วยก็ได้ ไม่รู้จะไปเดินดูอะไรเหมือนกัน ปกติมาห้างก็พาคุณนายอนงค์มาเดินซื้อของ แล้วก็กลับบ้าน”

ชาลิสาหลุดยิ้มกับคำเรียกมารดาของเขา แต่ไม่ได้พูดอะไร นอกจากพยักหน้ารับ

“เอางั้นก็ได้ค่ะ ร้านอยู่ทางนี้”

หญิงสาวเป็นฝ่ายเดินนำไปยังร้านไอศกรีมที่หมายตาเอาไว้ตั้งแต่ตอนเดินมาร้านปิ้งย่าง

ส่วนธีรุตม์ก็เดินตามไปอย่างไม่คิดอะไรมาก

หลังจากใช้เวลาอยู่กับชาลิสามาหลายชั่วโมง เขาเริ่มรู้สึกว่าการอยู่กับเธอไม่ได้ชวนให้อึดอัดอย่างที่คิด อย่างน้อยหญิงสาวก็ไม่เซ้าซี้ ไม่คอยเกาะเกี่ยว และไม่พยายามเรียกร้องความสนใจจากเขาตลอดเวลาเหมือนผู้หญิงบางคนที่เคยรู้จัก

ถ้าเป็นคนที่ถูกใจ ธีรุตม์ก็พร้อมจะเล่นด้วยและสานสัมพันธ์ต่อ แต่หากไม่ถูกใจ เขามักหาทางบ่ายเบี่ยงแล้วแยกตัวออกมาเสียมากกว่า

ทว่ากับชาลิสา...

แม้จะยังห่างไกลจากคำว่า ‘ถูกใจ’ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญหรืออยากหนีกลับบ้านเหมือนในตอนแรกแล้ว

ธีรุตม์เองคงไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่า ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ความรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับหญิงสาวตรงหน้าค่อย ๆ ทำให้ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปทีละน้อย

จากที่เคยเรียกอีกฝ่ายห่าง ๆ ว่า “คุณ” ตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่คำเรียกนั้นเปลี่ยนมาเป็น “เอย” ตามคนในครอบครัวของเธอ ส่วนสรรพนามแทนตัวจาก “ผม” ก็กลายเป็น “พี่” ไปอย่างเป็นธรรมชาติ

ดูเหมือนกำแพงที่ธีรุตม์ตั้งไว้ตั้งแต่แรก จะถูกชาลิสาค่อย ๆ ลดระดับลงไปทีละนิดอย่างแนบเนียน โดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ

เมื่อมาถึงร้านและได้โต๊ะเรียบร้อย ชาลิสาก็เปิดเมนูเลือกของตัวเองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถามคนฝั่งตรงข้าม

“พี่ธีร์จะทานไอศกรีมด้วยไหมคะ”

“ไม่เป็นไรครับ เอยทานคนเดียวเถอะ”

ธีรุตม์บอกปัด ก่อนกวาดตามองไปรอบร้านอย่างสนใจ ภายในร้านมีลูกค้าแน่นแทบทุกโต๊ะ และดูเหมือนจะได้รับความนิยมจากคนทุกเพศทุกวัย บางโต๊ะเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูก บางโต๊ะเป็นกลุ่มเพื่อนที่นั่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ขณะที่อีกหลายโต๊ะเป็นคู่รักหนุ่มสาวที่นั่งเคียงข้างกันอย่างมีความสุข

“พี่ไม่รู้เลยว่าห้างนี้มีร้านนี้ด้วย”

“เอยก็เพิ่งมาครั้งแรกค่ะ เคยเห็นรีวิวอยู่ เห็นได้ตั้งห้าดาวนะคะ”

“แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่ารีวิวพวกนี้ร้านอาจจ้างให้ทำก็ได้ ของจริงอาจไม่อร่อยเหมือนที่รีวิว”

“ถ้าไม่อร่อยก็กินครั้งเดียวค่ะ”

คำตอบง่าย ๆ ทำให้ธีรุตม์หันมามองหน้าเธอ

“หัวอ่อน เชื่อคนง่ายจริง ๆ เหมือนหมาพุดเดิ้ลเลย แบบนี้ก็โดนคนหลอกไปเรื่อย”

ชาลิสานิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนหันมองรอบร้าน ไม่คิดจะเสียเวลาต่อปากต่อคำกับเขา

เพราะที่ธีรุตม์พูดมาก็ไม่ผิดนัก

เธอเป็นคนเชื่อคนง่าย โดยเฉพาะกับคนที่ตัวเองเชื่อใจ และหากยังไม่เห็นกับตาว่าอีกฝ่ายหลอกลวง ชาลิสาก็มักเลือกที่จะเชื่อในด้านดีของคนคนนั้นเอาไว้ก่อน

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ธีรุตม์ยังไม่รู้

ความเชื่อใจของชาลิสาอาจได้มาไม่ยากนัก แต่หากวันใดมันถูกทำลายลงแล้ว เธอจะไม่เสียเวลายืนอยู่ที่เดิมเพื่อรอให้อีกฝ่ายหลอกซ้ำเป็นครั้งที่สอง

หญิงสาวจะหันหลังให้ และเดินจากไปโดยไม่คิดย้อนกลับมาอีก

ไม่กี่ปีหลังจากวันนั้น ธีรุตม์จึงได้รู้ด้วยตัวเองว่า ผู้หญิงที่เขาเคยปรามาสว่า หัวอ่อน เชื่อคนง่ายเหมือนหมาพุดเดิ้ลนั้น...

แท้จริงแล้วไม่ได้หัวอ่อน ยอมคน หรือว่านอนสอนง่ายอย่างที่เขาเคยคิดเลยสักนิด

##########