บทที่ 2 ออกเดต [50%]

ชาลิสาเดินเคียงข้างธีรุตม์ออกจากบ้านด้วยความรู้สึกที่ยังไม่หายแปลกใจดีนัก

ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มขับรถมารับเธอถึงบ้าน เข้าไปยกมือไหว้ทักทายบิดามารดาอย่างนอบน้อม ทั้งยังพูดคุยยิ้มแย้มเสียจนดูเป็นคนอัธยาศัยดี ก่อนจะเอ่ยปากขออนุญาตพาเธอออกไปดูหนังด้วยกัน

ผิดกับผู้ชายเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่โยนเงินค่ารถไว้ให้ แล้วประกาศชัดว่าไม่อยากเจอเธออีกชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ

ทว่าทันทีที่ก้าวขึ้นรถและพ้นสายตาผู้ใหญ่ รอยยิ้มกับท่าทีช่างพูดช่างคุยเมื่อครู่ก็หายวับไปราวกับไม่เคยมี

ชาลิสาแอบเหลือบมองคนข้าง ๆ อยู่หลายครั้ง พลางนึกในใจว่า ผู้ชายที่เพิ่งนั่งยิ้มแย้มคุยกับพ่อแม่ของเธอเมื่อครู่คงถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงไปชั่วขณะ ถึงได้กลายเป็นคนละคนกับธีรุตม์ที่กำลังนั่งตีหน้าขรึมอยู่หลังพวงมาลัยในตอนนี้

ชายหนุ่มไม่พูดกับเธอสักคำ ซ้ำยังแทบไม่หันมามองหน้ากันตลอดทาง

จนกระทั่งรถแล่นมาจอดยังห้างสรรพสินค้าแห่งเดิม สถานที่ซึ่งเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน เธอกับเขาเคยนั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันด้วยบรรยากาศไม่ต่างจากคนแปลกหน้าสองคน

ธีรุตม์ลงจากรถแล้วเดินนำเข้าไปในห้างโดยไม่คิดจะชะลอฝีเท้ารอ ชาลิสาจึงได้แต่เดินตามอยู่ด้านหลัง กระทั่งมาถึงชั้นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์ชื่อดัง ชายหนุ่มก็ยังไม่หันกลับมาดูสักครั้งว่าเธอยังตามมาหรือหลงหายไปไหนแล้ว

เขาเดินตรงไปยังตู้จำหน่ายตั๋วอัตโนมัติ กดเลือกภาพยนตร์สยองขวัญเรื่องหนึ่ง เลือกที่นั่งติดกันสองที่ ชำระเงิน แล้วรับตั๋วออกมาสองใบ

ทุกอย่างเสร็จสรรพโดยไม่ถามความคิดเห็นของคนที่เขาชวนมาด้วยแม้แต่คำเดียว

ธีรุตม์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปตั๋วหนังทั้งสองใบเก็บไว้ ก่อนหันมายื่นตั๋วใบหนึ่งให้เธอ

“คุณเข้าไปดูก่อน เดี๋ยวผมตามเข้าไป”

พูดจบก็ปล่อยมือจากตั๋วแล้วเดินจากไปทันที โดยไม่ทันมองด้วยซ้ำว่าชาลิสายังรับไว้ไม่ถนัด กระดาษแผ่นเล็กจึงร่วงลงกับพื้นต่อหน้าต่อตา

หญิงสาวก้มลงเก็บ ก่อนเงยหน้ามองตามแผ่นหลังของคนที่เดินห่างออกไปโดยไม่คิดจะเหลียวกลับมา

ชาลิสาถอนหายใจยาว

เธอแวะซื้อเครื่องดื่ม ก่อนเดินเข้าไปยังบริเวณโรงภาพยนตร์ ยื่นตั๋วให้พนักงานตรวจ แล้วเดินเข้าไปในโรงตามหมายเลขที่ระบุไว้

เมื่อหาที่นั่งเจอ หญิงสาวก็ทรุดตัวลงนั่ง วางเครื่องดื่มไว้ข้างตัว ก่อนทอดสายตามองจอภาพยนตร์เบื้องหน้าที่ยังฉายเพียงโฆษณา

ไม่รู้ว่าธีรุตม์หายไปไหน และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะกลับเข้ามาตามที่บอกจริงหรือเปล่า

ยิ่งคิด ชาลิสาก็ยิ่งนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ตอนที่มารดาเข้ามาปลุกเธอตั้งแต่ยังไม่ทันลุกจากเตียง

“เอย ป้าอนงค์เขาโทรมาคุยกับแม่ บอกว่าอยากให้เอยไปดูหนังเป็นเพื่อนพี่ธีร์เขาหน่อยน่ะลูก”

ชาลิสาที่ตอนนั้นยังงัวเงียอยู่ถึงกับตื่นเต็มตา

“พี่ธีร์เหรอคะแม่”

“จ้ะ เห็นป้าอนงค์บอกว่าคราวก่อนพี่เขาลืมขอเบอร์โทรเอยไว้ เลยให้ป้าอนงค์โทรมาถามแม่ก่อนว่า วันนี้เอยสะดวกหรือเปล่า ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวแม่ปฏิเสธป้าเขาให้”

ชาลิสานิ่งอึ้งไปชั่วครู่ พยายามประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากปากมารดา

ก็ไหนบอกว่าไม่อยากเจอกันอีกแล้วไง...หรือที่แท้ไม่กล้าบอกแม่ตัวเองกันแน่

หญิงสาวลอบถอนหายใจ ก่อนเงยหน้าสบตากับมารดาที่กำลังมองเธอด้วยรอยยิ้มแจ่มใส สีหน้าของชุติมาปิดความดีใจไว้แทบไม่มิด ราวกับปลื้มอกปลื้มใจเหลือเกินที่ในที่สุดลูกสาวก็มีหนุ่มนัดออกเดตเสียที

“ได้ค่ะแม่ แม่กับป้าอนงค์นัดเวลากันมาแล้วกันค่ะ เอย...”

ยังไม่ทันพูดจบประโยค ชุติมาก็รีบปิดประตูห้องแล้วเดินจากไปเสียก่อน

ชาลิสาได้แต่มองบานประตูที่ปิดลงตรงหน้าอย่างงุนงง ไม่นานก็ได้ยินเสียงมารดาแว่วเข้ามาจากด้านนอก กำลังคุยโทรศัพท์กับอนงค์ด้วยน้ำเสียงสดใสเสียจนไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนเป็นแม่กำลังดีอกดีใจแค่ไหน

จนกระทั่งภาพยนตร์เริ่มฉาย ธีรุตม์ก็ยังไม่โผล่เข้ามา

สิบนาทีผ่านไป...ยี่สิบนาทีผ่านไป...

ที่นั่งข้างกายยังคงว่างเปล่า ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่บอกว่า ‘เดี๋ยวตามเข้าไป’

ชาลิสาเหลือบมองเก้าอี้ตัวนั้น ก่อนถอนหายใจเบา ๆ อย่างคนที่ทำใจไว้แล้ว

ก็ไม่ผิดจากที่คิดเท่าไรนัก

หญิงสาวเอนศีรษะพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลง ตัดสินใจใช้เวลาชั่วโมงกว่านี้งีบเอาแรงเสียยังจะดีกว่า เพราะเมื่อคืนก็นอนดึก แถมเช้านี้ยังถูกมารดาปลุกตั้งแต่เช้า หลังจากนั้นถึงพยายามกลับไปนอนต่อ แต่กลับข่มตาให้หลับสนิทไม่ได้

ในหัวมีแต่คำถามเดิมวนไปวนมา

ในเมื่อธีรุตม์ประกาศกับเธอชัดเจนตั้งแต่สัปดาห์ก่อนว่าไม่อยากเจอกันอีก แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกแม่ตัวเองไปตรง ๆ ว่าไม่ต้องการสานสัมพันธ์ต่อ

แล้วเธอต้องทำอย่างไรกับเรื่องนี้?

คิดไปคิดมา ชาลิสาก็ได้คำตอบง่าย ๆ ให้ตัวเองในที่สุด

ไม่เห็นต้องทำอะไรเลยนี่ คนที่ไม่อยากคบไม่ใช่เธอเสียหน่อย

ในเมื่อธีรุตม์เป็นฝ่ายไม่ต้องการสานต่อ เขาก็ควรหาทางจัดการเรื่องนี้กับมารดาของตัวเอง จะด้วยวิธีไหนก็เป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่ปัญหาที่เธอต้องตามแก้ให้

เมื่อตกลงกับตัวเองได้ดังนั้น ชาลิสาก็ขยับตัวหาท่านั่งสบาย ๆ ก่อนหลับตาลงอีกครั้ง

ไหน ๆ ก็เสียค่าตั๋วมาแล้ว นั่งหลับตาตากแอร์เย็น ๆ ให้สบายใจดีกว่า...ถึงคนซื้อตั๋วจะไม่อยู่ดูด้วยก็เถอะ

เสียงจากภาพยนตร์ยังคงดังสลับกับเสียงกรีดร้องเป็นระยะ ขณะที่เวลาค่อย ๆ ผ่านไปโดยที่หญิงสาวยังคงหลับตานิ่งอยู่ในท่าเดิม

ธีรุตม์เหลือบมองคนข้างตัวที่นั่งหลับสบายราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน ขนาดมีคนมานั่งข้าง ๆ ยังไม่รู้ตัวอีก

นี่ถ้ามีใครมาทำมิดีมิร้าย คงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา

ชายหนุ่มถอนหายใจ ก่อนหันกลับไปมองจอภาพยนตร์เบื้องหน้า

หนังสยองขวัญเสียงกรี๊ดลั่นโรงขนาดนี้ยังหลับลงได้อีก...

สักพัก ชาลิสาจึงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยขบจากการนั่งอยู่ในท่าเดิมมานานเกือบชั่วโมง

อันที่จริงหญิงสาวรู้ตัวตั้งแต่ธีรุตม์เข้ามานั่งข้าง ๆ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนแล้ว

เพียงแต่เธอเลือกที่จะแกล้งหลับต่อไป เพราะต่อให้ลืมตาขึ้นมา ชาลิสาก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเธอกับเขาจะมีอะไรให้พูดคุยกัน

จนกระทั่งภาพยนตร์จบลงและเครดิตท้ายเรื่องเริ่มเลื่อนขึ้นบนจอ ชาลิสาจึงค่อย ๆ ขยับเปลือกตา ก่อนขยับตัวเล็กน้อย ทำทีราวกับเพิ่งตื่นจากการหลับใหล

หญิงสาวหันไปทางคนข้าง ๆ แล้วก็พบว่าธีรุตม์กำลังมองเธออยู่ก่อนแล้ว

“หนังจบแล้วเหรอคะ สนุกดีนะคะ” ชาลิสาพูดจบก็ส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา ราวกับตลอดเวลาที่ผ่านมานั่งดูหนังตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้หลับตาแทบตลอดทั้งเรื่อง

ธีรุตม์มองคนที่กล้าบอกว่าหนังสนุกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไร

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ไปทานข้าวกันต่อเถอะ ทานเสร็จแล้วผมจะพาคุณไปส่งบ้าน”

“ขอเป็นร้านปิ้งย่างเกาหลีได้ไหมคะ” ชาลิสาเอ่ยขึ้นทันทีที่ทั้งคู่เดินออกจากโรงภาพยนตร์

ธีรุตม์ชะงักฝีเท้า หันมามองเธอเหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินถูกหรือเปล่า

“มันมีกลิ่นติดผมติดตัว คุณแน่ใจนะว่าจะกินปิ้งย่าง?”