บทนำ การกลับมา

ณ คฤหาสน์ของตระกูลรัตนไพลศาล วันนี้เป็นวันที่ทุกคนวุ่นวายและครึกครื้นกันเป็นพิเศษ เนื่องจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของคุณหญิงปรานีและคุณหิรัญกำลังจะกลับมาอยู่ประเทศไทยเป็นการถาวร คุณหญิงปรานีจึงจัดงานต้อนรับลูกชายอย่างเอิกเกริก

หลังจาก มังกร รัตนไพลศาล ได้ไปร่ำเรียนที่ประเทศอังกฤษเป็นเวลานานถึงแปดปีเพื่อนำความรู้มาพัฒนาธุรกิจของที่ครอบครัวตนเอง แต่กว่าจะลากพ่อลูกชายคนนี้เพื่อกลับมาช่วยกันบริหารงานในบริษัทได้ก็เล่นเอาคุณหิรัญกับภรรยาปวดหัวไปตามๆ กัน

พวกท่านทั้งสองถึงกับต้องงัดไม้เด็ดออกมาปราบเจ้าลูกชายร้อยพันแปดกระบวนท่า เท่าที่ท่านทราบมานั้นลูกชายคนเดียวของตนได้เรียนจบมานานแล้วแต่ไม่ยอมกลับบ้านกลับเมืองตัวเองเสียที

เพราะมัวแต่เที่ยวแตร่ทำตัวเจ้าชู้ไปวันๆ นี่ถ้าหิรัญไม่ขู่ว่าจะตัดออกจากกองมรดกแล้วยกสมบัติให้สถานส่งเคราะห์เด็กกำพร้าก็ไม่รู้ว่าชาตินี้ตนจะได้เห็นหน้าลูกชายตัวเองหรือเปล่า คิดแล้วก็หงุดหงิดไอ้ลูกชายคนนี้มันน่านัก!

“เออนี่แม่โรส ฉันฝากเรื่องข้าวปลาอาหารในงานวันนี้หน่อยนะ อย่าให้ฉันต้องเสียหน้าแขกในงานละ เรื่องอาหารฉันไว้ใจเธอที่สุดรู้ใช่ไหม”

ปรานีเดินมากำชับเด็กในครัวหลังจากตรวจสอบดูงานด้านอื่นเรียบร้อยแล้ว โรสรินเป็นเด็กรับใช้ในบ้านชีวิตเด็กสาวคนนี้น่าสงสารมาก เกิดมาลืมตาดูโลกก็ไม่เป็นที่ต้องการของผู้เป็นแม่

แต่ยังถือว่าโชคดีนักที่โรสรินมีป้าแท้ๆ เคยทำงานเป็นหัวหน้าแม่บ้านอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ เธอเห็นค่าของชีวิตเด็กหญิงตัวน้อยๆ เลยหอบเอาหลานสาวอย่างโรสรินในวัยกำลังแบเบาะมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นี่

แต่แล้วความโชคดีก็อยู่กับหญิงสาวผู้น่าสงสารได้ไม่นาน ไม่กี่ปีหลังจากนั้นป้าแท้ๆ ที่คอยเลี้ยงดูฟูมฟักก็ต้องมาด่วนจากไป คุณหญิงปรานีกับสามีสงสารเด็กสาวตาดำๆ คนนี้ยิ่งนัก เลยรับเลี้ยงและอุปถัมภ์ส่งเสียเล่าเรียนให้จนจบปริญญาตรี

“โรสทราบค่ะคุณผู้หญิง”

หญิงสาวตอบรับผู้เป็นนาย ต่อให้คุณผู้หญิงของบ้านไม่เดินมากำชับเธอโรสรินก็จะดูแลข้าวปลาอาหาร ทั้งของคาวลั้งหวานในงานวันนี้ให้ดีที่สุด

เพื่อเขาคนนั้น… คนที่เธอเฝ้ารอคอย การกลับมาของเขาเนิ่นนาน

ในอดีตในสายตาของโรสรินนั้นมังกรคือพี่ชายที่แสนดีเขาคอยดูแลห่วงใยเธอไม่ห่าง แต่ยิ่งนานวันพอโตขึ้นความรู้สึกที่มีก็เริ่มแปรเปลี่ยน จากรักในรูปแบบของพี่ชายกลายเป็นหลงรักในแบบชายหญิง

ด้วยความที่เธอยังเด็กมากและไม่รู้ความ โรสรินเลยทำผิดพลาดอย่างมหันต์โดยการสารภาพรักกับมังกร ลืมคำนึงถึงสถานะของตัวเองเสียสนิท นับตั้งนั้นมาสิ่งที่โรสรินได้รับจากชายอันเป็นที่รักคือความห่างเหินและสายตาเย็นชา

“ขอบใจมากนะเรียนจบแล้วนี่คิดหรือยังละว่าจะไปทำงานที่ไหน จะออกไปใช้ชีวิตของตัวเองฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่คงคิดถึงอาหารรสมือเธอแย่เลย”

“โรสไม่ไปไหนหรอกค่ะคุณผู้หญิง โรสอยากอยู่ตอบแทนบุญคุณที่คุณท่านทั้งสองมอบให้โรสก่อน”

โรสรินเรียนจบมาโดยตรงทางด้านการทำอาหารถึงแม้จะเรียนจบแล้ว อีกทั้งยังมีร้านอาหารกับภัตตาคารชื่อดังมาทาบทามเธอเข้าทำงาน แต่โรสรินยังไม่คิดจะจากคฤหาสน์หลังนี้ไป เพราะคำว่า ‘บุญคุณ’ เธอต้องอยู่ต่อเพื่อตอบแทนสิ่งพวกนี้ให้พวกท่านเสียก่อน ถ้าหากโรสรินจะต้องออกไปจากบ้านหลังนี้จริงๆ ก็ต่อเมื่อเจ้าของบ้านเขาไล่เธอแล้วเท่านั้น

“คุณผู้หญิงคะคุณท่านให้มาตามค่ะ บอกว่าตอนนี้คุณมังกรมาได้ถึงแล้ว”

ก่อนที่คุณผู้หญิงของบ้านจะทันได้ตอบอะไรโรสรินไป เธอก็ถูกขัดจังหวะเข้าเสียก่อน

“อ่าวหรองั้นไปสิรีบไป แม่โรสฉันฝากเตรียมน้ำเย็นๆออกไปเสิร์ฟลูกชายฉันหน่อยนะ”

ก่อนคุณผู้หญิงจะเดินออกไปก็ได้หันไปสั่งโรสรินไว้ โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าคนตรงหน้ามีแววตาดีใจแค่ไหนหญิงสาวแทบเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด โรสรินรู้ว่ามันไม่เหมาะไม่ควรแต่เธอพยายามแล้วหัวใจเจ้ากรรมดันไม่เคยฟังเธอเลย

“ค่ะ คุณผู้หญิง”

ทางด้านนอกคฤหาสน์ชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงก้าวลงมายืนข้างรถยนต์คันหรูด้วยอารมณ์หงุดหงิด หลังต้องฝ่าฟันการจราจรในกรุงเทพมหานครฯ เป็นเวลานานกว่าสองชั่วโมงทั้งที่บ้านของเขาอยู่ห่างจากสนามบินแค่ไม่กี่กิโลเมตร

มังกรกวาดสายตามองคนรับใช้ที่มายืนต้อนรับเขา มีทั้งหน้าใหม่และหน้าเก่าปะปนกันไป ทว่ามีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นที่เขาไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด และก็ได้หวังเอาไว้ว่าเมื่อกลับมาถึงเขาจะไม่เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นอยู่ในบ้านหลังนี้อีก แต่สุดท้ายก็เป็นอันต้องผิดหวัง

หญิงสาวก้มหน้าก้มตาหลบเมื่อทนเห็นสายตาเย็นชาและเหยียดหยามของมังกร ที่ส่งมาให้เธออย่างโจ่งแจ้งไม่ไหว 

“สวัสดีครับ คุณพ่อคุณแม่”

มังกรละสายตาจากคนหน้าหวานที่เขาแสนจะชังน้ำหน้าเป็นที่สุด ก่อนหันกลับไปไหว้บุพการีทั้งสองที่ก็พึ่งจะพบหน้ากันไปเมื่อสองเดือนก่อน ตอนที่พวกท่านอุตส่าห์บินไปขู่บังคับให้เขารีบกลับเมืองไทย ถึงประเทศอังกฤษด้วยตัวเอง

“ดื่มน้ำใบเตยเย็นๆ ก่อนสิมังกร นี่แม่ตั้งใจให้เด็กเตรียมไว้ให้ลูกเลยนะ”

“ไม่ดีกว่าผมไม่ชอบ เข้าข้างในกันดีกว่าครับ ยืนตรงนี้นานๆมันน่ารำคาญ”

กล่าวจบมังกรก็มุ่งหน้าเข้าไปในตัวบ้านทันทีโดยไม่สนเสียงตะโกนไล่หลังที่ดังตามมาของบิดา

“ไอ้ลูกชายห่าเหวนี่มันน่านัก มันอ้อนตีนอ้อนมือเสียจริง กลับบ้านมาแทนที่จะทำให้พ่อแม่ชื่นใจ”

“คุณก็อย่าไปว่าลูกนักสิ ลูกอาจจะเดินทางมาเหนื่อย ไปๆตามไปคุยกันข้างในดีกว่าฉันคิดถึงลูก” 

คุณปรานีรีบห้ามทัพระหว่างสองพ่อลูก 

“โอ๋กันเข้าไปเถอะ จะคิดถึงอะไรกันนักบินไปเยี่ยมกันแทบจะเดือนเว้นเดือน” หิรัญยังคงค่อนขอดภรรยาไม่เลิก

“เราไปกันเถอะ แม่โรสเตรียมของว่างไปที่ห้องรับแขกด้วยนะ”

โรสรินยังคงก้มหน้าเพื่อซ่อนน้ำตาของความเสียใจเอาไว้ จึงทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับคำสั่งนั้นเบาๆ หญิงสาวรู้ดีว่าคำพูดของมังกรนั้นตั้งใจจะพูดว่ากระทบเธอซึ่งมันได้ผล ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน มังกรยังคงมีอิทธิพลเหนือหัวใจของเธอเสมอ 

มังกรทิ้งตัวลงบนโซฟาในห้องรับแขกอย่างหมดแรง กับอีแค่การเดินทางกลับประเทศบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองมันช่างเปลืองพลังงานชีวิตเสียจริง

นั่งเครื่องบินข้ามน้ำข้ามทะเลมานานกว่าสิบชั่วโมงยังไม่พอ ยังต้องมาติดแหงกอยู่บนท้องถนนในประเทศที่การสัญจรโครตจะห่วยแตกนี่อีก แถมอากาศก็ยังร้อนจนน่าหงุดหงิด

“ยังไงพร้อมเริ่มงานในบริษัทได้เมื่อไหร่”

หิรัญเป็นฝ่ายเปิดบนสนทนากับลูกชาย

“โธ่ คุณพ่อครับผมพึ่งกลับมานะ อย่าเร่งรัดได้ไหม”

“ไอ้กรอีกไม่กี่ปีแกจะอายุสามสิบแล้วนะ ส่วนพวกฉันก็แก่จนใกล้ลงโรงเข้าไปทุกที ไม่คิดจะทำให้พ่อให้แม่ตายตาหลับบ้างเลยหรือไง”

“คุณพ่อก็พูดเกินไปพ่อกับแม่หนังเหนียวจะตายไม่เป็นอะไรไปง่ายๆ หรอก และผมก็ไม่คิดที่จะทิ้งบริษัทเราแน่ๆ ผมว่าพ่อรู้จักลูกชายตัวเองดีนะครับ”

ร่างสูงให้คำสัญญาแก่บิดาด้วยสีหน้าจริงจัง หิรัญได้แต่ถอนหายใจให้แก่ความดื้อของลูกชาย ตั้งแต่เล็กจนโตมังกรไม่เคยทำให้ครอบครัวผิดหวังเรื่องนี้หิรัญกล้ายืนยัน ลูกชายของเขาอาจจะดื้อไปบ้างแต่ทุกเรื่องที่มังกรได้ลงมือทำก็ล้วนออกมาได้ดีทุกอย่าง

แม้กระทั้งเรื่องเรียนมังกรก็ยังคว้าปริญญาโทและปริญญาเอกมาครองได้ภายในระยะเวลาไม่กี่ปี มังกรถือเป็นความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตของเขาและครอบครัว

“ขอขัดเวลาคุยพ่อลูกหน่อยจ้ะ แม่ไปเอาของว่างมาให้น่าตาน่ากินทุกอย่างเลยนะคะคุณหิรัญ มังกรก็ลองชิมดูสิฝีมือแม่โรสเขาทั้งนั้นเลยนะ น่าภูมินะคะที่ส่งเสียเล่ามาไม่เสียเปล่า”

ปรานีว่าพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบให้โรสรินวางของว่างในถาดลง โรสรินได้แต่ก้มหน้างุดหลบสายตาแหลมคมที่ใช้มองเธอและแสดงอาการรังเกียจอย่างชัดเจน

“ไม่รู้ว่าจะดูดีแค่หน้าตาหรือเปล่านะครับ ของง่ายๆอย่างนี้ที่ไหนก็หากินได้”

สายตาคมมองอาหารว่างหน้าตาดูดีตรงหน้า ก่อนจะแอบหันไปมองใบหน้าหวานแล้วพูดจาเหน็บแนมออกมา แต่ก็ไม่พ้นสายตาคุณหิรัญที่เห็นการกระทำของลูกชายตนแล้วนึกสายหัว