การกลับมา

“ก็ไม่นะมังกร แม่ลองแล้วอร่อยมาก ฝีมือแม่โรสนี่ไม่ธรรมดาเลยแหละ”

“ไม่ละครับ คุณแม่กินเลยผมกินไม่ลง เสร็จหน้าที่ก็ออกไปได้แล้วคนนอกอย่างเธอจะนั่งเสนอหน้าอยู่ทำไม ครอบครัวเขาจะคุยกัน”

คำพูดของคนตรงหน้าทำเอาโรสรินหน้าชาไปไม่น้อย ก่อนเธอจะตั้งสติได้แล้วรีบขอตัวออกมาพร้อมหัวใจดวงน้อยที่สุดแสนจะบอบช้ำและหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

หญิงสาวได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่าการที่เธอแอบหลงรักเขามันผิดมากขนาดนั้นเชียวหรือ…

“นี่ตามังกร จะจงเกลียดจงชังแม่โรสอะไรกันนักหนาผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว แถมยังเป็นเรื่องของเด็กๆอีก จะเก็บไปเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรมากมาย”

ปรานีดุเมื่อเห็นว่าครั้งนี้ลูกชายทำเกินกว่าเหตุไปมาก ส่วนหิรัญที่สังเกตอยู่เงียบๆ ได้แต่สงสัยว่าการทะเลาะเบาะแว้งเมื่อครั้งในอดีตระหว่างลูกชายของตนกับเด็กในอุปถัมภ์เป็นแค่เรื่องราวของเด็กๆ จริงหรือ แล้วเหตุใดเจ้าลูกชายถึงต้องเกรี้ยวกราดใส่ผู้หญิงตัวเล็กๆ มากขนาดนั้น

“ก็ผมไม่ชอบขี้หน้าแม่นั่นนี่ คุณแม่บังคับให้ผมพูดดีด้วยกับคนที่เกลียดไม่ได้หรอก”

ยิ่งคิดถึงหน้าผู้หญิงใจง่ายที่ไม่รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวคนนั้นยิ่งทำให้มังกรหงุดหงิด

“ลูกคนนี้นี่ ชีวิตแม่โรสน่าสงสารจะตาย เห็นใจคนที่เขาลำบากกว่าเราหน่อยสิ”

“น่าสงสารเหรอ? ผมไม่เห็นว่าชีวิตแม่นั่นจะน่าเห็นใจตรงไหน ก็เห็นว่าเกาะคุณพ่อคุณแม่เป็นปลิงสูบเลือดสูบเนื้อจนเรียนจบสุขสบายดีนี่ครับ”

มังกรพูดจาต่อว่าโดยที่ไม่รู้เลยว่าบุคคลในหัวข้อสนทนานี้ยังคงยืนอยู่หน้าประตู และได้ยินถ้อยคำเชือดเฉือนหัวใจดวงน้อยนั้นทุกถ้อยคำ

“เอาละๆ พอกันได้แล้วทั้งแม่ทั้งลูก มังกรแกก็ขึ้นไปพักผ่อนเถอะ เย็นวันนี้ยังมีงานเลี้ยงต้อนรับแกอีก”

คนเป็นพ่อห้ามปรามเมื่อเห็นว่ายิ่งถกเถียงกันเรื่องของโรสรินก็ยิ่งเริ่มรุนแรงขึ้น

ตกค่ำที่สนามหญ้าหน้าคฤหาสน์ก็เต็มไปด้วยแขกคนสนิทละบรรดาพันธมิตรทางธุรกิจของบริษัท PK คอร์เปอเรชั่น ที่มาร่วมงานต้อนรับการกลับมาของทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลรัตนไพลศาล ว่าที่นักธุรกิจหนุ่มหน้าใหม่ที่กำลังจะขึ้นแท่นมาบริหารงานแทนบิดาซึ่งกำลังจะวางมือในเร็วๆ นี้

มังกร รัตนไพลศาล คือผู้บริหารคนต่อไปในวงการธุรกิจน้ำเมารายใหญ่ของประเทศ ไม่ต้องสาธยายใครก็ดูออกว่าตระกูลนี้มีอิทธิพลและอำนาจล้นมือมากเพียงใด แม้แต่คนใหญ่คนโตที่เห็นมากตามสื่อสังคมยังต้องก้มหัวให้ แล้วใครหน้าไหนจะกล้าโค้นล้มอำนาจตระกูลนี้ได้

ก๊อกๆ ก๊อกๆ มังกรหันไปมองประตูตามเสียงเคาะแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ได้เวลาสวมหน้ากากเข้าหากันอีกแล้ว

“มังกรลูกเสร็จหรือยัง แขกมากันเต็มแล้วนะ ขืนลงไปช้ามันจะเสียมารยาทเอานะลูก”

“ครับแม่”

ร่างสูงยืนเช็คความเรียบร้อยของเสื้อผ้าตัวเองผ่านกระจกก่อนจะลงไปข้างล่างพร้อมมารดา แขกในงานวันนี้ไม่เยอะอย่างที่มังกรคิดเอาไว้ หลายๆ คนที่มาร่วมงานนี้เขายังพอรู้จักมักคุ้นอยู่บ้างตามสื่องานสังคม ต้องขอบคุณมารดาที่ไม่ทำให้การกลับมาครั้งนี้ของเขาดูเอิกเกริกจนเกินไป

“อุ๊ย!!! สวัสดีค่ะคุณพี่ ขอบคุณนะคะที่ยังนึกถึงน้องคนนี้ แล้วยังเชิญมาร่วมงานต้อนรับหลานมังกรน่ะค่ะ”

“แหมคุณน้องก็พูดไป พี่จะลืมนึกถึงคุณน้องกับหลานพลอยได้อย่างไรกันละคะ”

คุณหญิงปรานีโดนทักตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในงาน แต่คนที่ทักก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจแต่อย่างใด กลับรู้สึกยินดีด้วยซ้ำเพราะเธอหมายหมาดว่าจะต้องเจอสองแม่ลูกในงานนี้อยู่แล้ว ลูกสาวของคุณหญิงไพลลินคือหนึ่งในตัวเลือกที่เธออยากได้มาเป็นลูกสะใภ้

“ตายลืมทักหลานมังกรดูสิ ไม่เจอกันตั้งนานแต่หล่อไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”

“ขอบคุณครับคุณน้า”

เจ้าของร่างสูงตอบกลับอย่างมีมารยาท

“ตามังกรนี่หนูพลอยนะ จำหนูพลอยได้ใช่ไหม สมัยเด็กยังเคยวิ่งเล่นด้วยกันอยู่เลย” 

“จำได้ครับคุณแม่” 

มังกรกล่าวพร้อมกับมองใบหน้าสวยนั้นอย่างใช้ความคิด เขาก็พอจะจำคนตรงหน้าได้บ้างแหละมั้ง เพราะในชีวิตเขามีเพื่อนเล่นเป็นผู้หญิงอยู่แค่ไม่กี่คน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีคนที่เขาเกลียดขี้หน้าอยู่ด้วย

ว่าแล้วดวงตาคมเข้มก็กวาดสายตามองหาคนที่เกลียดทันที แล้วก็ต้องสะดุดตากับร่างบางที่ยืนหัวเราะต่อกระซิกอยู่กับผู้ชายอย่างหน้าไม่อาย มังกรนึกค่อนขอดอยู่ในใจ 

“งั้นแม่ฝากหนูพลอยด้วยนะลูก หนุ่มสาวอยู่ด้วยกันคงจะไม่น่าเบื่อ แม่กับคุณหญิงไพลลินจะไปทางด้านนู้นสักหน่อย”

คุณหญิงปรานีเริ่มทำตัวเป็นแม่ชักแม่สื่อในทันทีทางด้านลูกชายก็รับรู้ได้เดี๋ยวนั้นว่าแม่ของตนกับคุณหญิงไพลลินต้องการจะทำอะไร

“งั้นป้าฝากดูแลน้องหน่อยนะมังกร”

คุณหญิงไพลลินว่าแล้วก็ดันหลังลูกสาวตัวเองเบาๆ เพื่อไปยืนเคียงข้างชายหนุ่มที่ตัวเองหมายมั่นไว้แล้วว่าจะต้องได้มาเป็นลูกเขย แล้วเดินจากไปพร้อมกับคุณหญิงปรานีทันที

“เชิญครับคุณพลอย”

พอลับหลังมารดาแล้วมังกรก็เชื้อเชิญหญิงสาวอย่างมีมารยาท ถึงเขาจะไม่เต็มใจและรู้แผนการของผู้เป็นแม่ว่าอยากให้เขากับหญิงสาวไฮโซดังคนนี้ร่วมหอลงโรงกันมากแค่ไหน แต่เรื่องมารยาทและหน้าตาทางสังคมที่ต้องรักษาไว้ต้องมาก่อน

“ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ค่ะคุณมังกร สบายๆกับพลอยเถอะคุณรู้ใช่ไหมว่าแม่เราสองคนต่างก็ต้องการอะไร”

พลอยปภัสเปิดฉากขึ้นทันที เธอเองก็ไม่ได้อยากอยู่ตรงนี้นักหรอกแต่เพราะโดนบังคับเธอเลยต้องจำใจมา

“ครับผมรู้ แต่ดูเหมือนคุณจะอยู่คนละอุดมการณ์กับคุณหญิงไพลลินนะครับ”

“พลอยเบื่อที่ถูกคุณแม่จับออกงานเพื่อหาคู่เป็นบ้าเลยรู้ปะ เรามาเป็นพันธมิตรที่ดีกันดีกว่าแล้วเล่นละครตบตาพวกท่านเมื่อมีโอกาสดีไหมคะ”

พลอยปภัสยื่นมือเรียวมาตรงหน้าชายหนุ่มราวต้องการยืนยันข้อตกลง มังกรเห็นเช่นนั้นก็อดขำไม่ได้แต่ก็ยอมยื่นมือไปจับมือเรียวสวยนั้นไว้เพื่อเป็นการบอกว่าเขาเองก็ตกลง พอเป็นเช่นนี้เขาก็รู้สึกโล่งใจไปเปลาะนึง

“ตกลงครับ งั้นต่อจากนี้เรียกผมว่าพี่กรก็พอ”

สีหน้าของชายหนุ่มร่างสูงบ่งบอกว่าเขานั้นกำลังเป็นสุขกับหญิงสาวไฮโซนามสกุลดัง ตกอยู่ในสายตาของโรสรินตลอดเวลา แม้จะรู้ตัวว่าไม่ควรเสียใจแต่ก็ไม่อาจหักห้ามความรู้สึกเจ็บปวดนี้ได้

สมองอันน้อยนิดพยายามสั่งให้หักห้ามจิตใจ แต่หัวใจเจ้ากรรมก็ดันไม่ฟัง โรสรินเธอควรอยู่แต่ในที่ของเธอสิหัดเจียมตัวซะบ้าง เธอรู้สถานะตัวเองว่าอะไรควรไม่ควรเหมือนอย่างที่เขาคนนั้นเคยบอกเธอไว้

“ไงวะมึง กลับมาก็มีสาวสวยคนดังเดินเคียงข้างเลยนะ”

มังกรโดนเพื่อนสนิทอย่าง ‘พศธน หยาง’ ทักขึ้นหลังจากแยกกับพลอยปภัสแล้วเขาก็เดินเข้ามารวมกลุ่มกับบรรดาเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คน

“ธรรมดาเปล่าวะ คนมันหล่อนี่”

“ครับคุณมังกร ผมหวังว่าคราวนี้จะเจอคนที่เหมาะสมและคู่ควรสักทีนะ”

หลังจากสิ้นคำพศธนบรรดาเพื่อนๆ ที่เหลือก็ต่างพากันหัวเราะรวน เพราะนึกถึงสมัยที่พวกเขายังเรียนอยู่ในช่วงมหาลัยปีสุดท้ายแล้วมีงานโอเพ่นเฮาส์

อยู่ๆ วันนั้นก็มีเด็กรับใช้ในบ้านมังกรมาสารภาพรักกับมันกลางงานสร้างความอับอายให้แก่มันมาก หลังจากนั้นมังกรก็หักหน้าเด็กสาวคนนั้น ถึงขนาดด่าว่าต่ำตมไม่เจียมเนื้อเจียมตัวไม่เหมาะสมบ้างแหละ หัวฟัดหัวเหวี่ยงใส่เต็มที่จนงานในวันนั้นเกือบล่มไม่เป็นม่าเพราะมัน เลยมีเรื่องให้พวกเขาล้อเลียนมันจนถึงทุกวันนี้

“ไอ้สัสพวกนี้นี่ ล้อไม่เลิกอยากจะพูดอะไรก็เชิญกูไม่สนอยู่แล้ว”

“กูจะรอดูน้ำหน้ามึงว่าจะหาเมียได้สูงส่งแค่ไหน” พศธนยังคงยียวนไม่เลิก

“เมียในอนาคตกูจะต้องมีดีเท่าเทียมและเหมาะสมกับกูเท่านั้น”

ในขณะที่โรสรินทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ก็บังเอิญมาได้ยินเข้าพอดี ยิ่งตอกย้ำว่าเรื่องของเธอและเขามันไม่มีทางเป็นไปได้

โรสริน… นี่เพียงแค่วันแรกที่เขากลับมาเท่านั้น มังกรยังทำเธอน้ำตาตกได้ขนาดนี้ เธอจะทนเห็นสายตาดูถูกดูแคลนและความเกลียดชังจากคนที่เธอรักได้นานสักเท่าไหร่นะ

“น้องครับทางนี้หน่อย” พศธนเรียกเมื่อเห็นว่าแก้วในมือเพื่อนทุกคนนั้นว่างเปล่าแล้ว

เสียงเรียกทำให้โรสรินที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะดุ้งเล็กน้อย แต่ครู่เดียวก็กลับมาได้สติก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตนเอง

ถาดแก้วไวน์ในมือบางสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อต้องเข้าใกล้ชายหนุ่ม ผู้มีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอขั้นรุนแรง แต่ยังดีที่โรสรินยังพอมีเรี่ยวแรงประคองมันเอาไว้

“เสร็จหน้าที่แล้วก็ไปสิ ยืนอ่อยเหยื่ออยู่หรือไงแถวนี้ไม่มีเหยื่อเกรดต่ำให้เธอกินหรอกนะ”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นเมื่อชักรู้สึกรกหูรกตา ก็ไหนเขาได้ยินมาว่ายายนี่เรียนจบแล้วไง ไม่รู้ทำไมถึงยังไม่ออกไปจากบ้านหลังนี้หรือว่ายังสูบเงินสูบทองจากบิดามารดาเขายังไม่พอถึงไม่ไปไหนสักที

“เห้ย! มึงก็พูดเกินไปน้องเขายังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”

พศธนปรามเพื่อน

“ก็แค่เด็กรับใช้ ที่มาสูบเลือดสูบเนื้อพ่อกับแม่กูตั้งแต่เล็กจนโต”

โรสรินเดินออกมาแล้วแต่เธอยังคงได้ยินถอยคำว่าร้ายนั้นอย่างชัดถ่อยชัดคำ แล้วเธอก็รู้ว่าคุณมังกรจงใจจะพูดออกมาด้วยเสียงที่ดังฟังชัดเพื่อให้เธอได้ยิน

“แต่หน้าคุ้นๆอยู่นะนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน”

“เออ…ชั่งเถอะก็แค่คนรับใช้ เราไปต่อข้างในกันดีกว่า กูว่าไวน์แก้วนี้มันเบาไปแล้วว่ะ”

มังกรรีบตัดบทและชวนบรรดาเพื่อนๆเข้าไปดื่มต่อในตัวบ้านทันที กลับจากต่างประเทศนานทีปีหนก็ต้องเลี้ยงเพื่อนให้อิ่มหนัมกันหน่อย 

“ไอ้กร มึงพูดอย่างนี้แสดงว่ามีของเด็ด ไปเว้ย! พวกมึงไม่เมาไม่กลับนะเจ้าของโรงเหล้าเลี้ยงทั้งทีต้องเอาให้ยับ”

ว่าแล้วพศธนก็กอดคอเพื่อนสนิทอย่างมังกรเข้าไปในบ้านทันที