로그인공유
ตอนที่ 4 ดีที่รู้ก่อน
게시일:
2026-10-28 21:40:25พิมพ์รตาต้องสลัดความเสียใจเรื่องธนกฤตออกเพราะมีเรื่องสำคัญรอเธออยู่
ช่วงเที่ยงเธอรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าเยี่ยมคุณยาย ซึ่งหญิงสาวได้เข้าไปเยี่ยมท่านสิบนาที แต่มันเป็นสิบนาทีที่บีบหัวใจ เธอกุมมือที่เหี่ยวย่นของคุณยายไว้แน่น ความรู้สึกผิดเกาะกินใจที่ตัวเองไปทำงานไกลบ้าน
“คุณยายขา ถ้าเพิร์ลไม่ดื้อไปทำงานที่ลาวยายคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ เพิร์ลขอโทษคุณยายรีบตื่นมาคุยกับเพิร์ลนะคะ”
เธอใช้เวลาสิบนาทีอย่างคุ้มค่า และเมื่อออกมาจากห้องลูกหลานคนอื่นของคุณยายก็ผลัดกันเข้าไปเยี่ยม และเหมือนว่าทุกคนกำลังทำใจกับการจากลาในครั้งนี้
“ทำงานที่ลาวเป็นยังไงบ้างละเพิร์ล” น้าประนอมลูกสาวคนเล็กของคุณยายชวนคุย
“ก็ดีค่ะน้านอม เงินเดือนได้เยอะกว่าที่นี่ สวัสดิการก็ดีค่ะ”
“ทำงานเก็บเงินสักพักแล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ”
“ค่ะน้านอม แล้วน้านอมสบายดีไหมคะ”
“น้าสบายดีจ้ะ ถ้าคุณยายอาการดีขึ้นแล้วไปเที่ยวหาน้าบ้างนะ” ประนอมที่ย้ายตามสามีไปอยู่แถวอีสานเอ่ยชวน
“คะน้านอม”
“แล้วเพิร์ลพักที่ไหนล่ะ พี่ดวงใจบอกว่าบ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่”
“พักกับเพื่อนค่ะ น้านอมล่ะคะ”
“น้าพักที่บ้านญาติจะ วันนี้น้าว่าจะกลับบ้านก่อนเอาไว้อีกสองสามวันค่อยมาเยี่ยมใหม่ แล้วเพิร์ลจะกลับไปทำงานตอนไหนล่ะ”
“เพิร์ลลางานมาได้แค่สี่วันค่ะ กว่าจะถึงวันกลับคุณยายคงอาการดีขึ้น แต่ถ้ากลับไปครั้งนี้เพิร์ลว่าจะไปลาออกค่ะ อยากกลับมาดูแลคุณยาย”
“หนูเป็นเด็กกตัญญูนะ แต่อนาคตของเราก็สำคัญ น้าคุยกับป้าดวงใจแล้วว่าถ้าคุณยายออกจากโรงพยาบาลเราจะจ้างคนมาดูแลจ้ะ เพิร์ลไปทำงานเก็บเงินเถอะนะ”
“แต่เพิร์ลอยากทำหน้าที่แทนแม่” เพราะมารดาเสียไปเมื่อหลายปีก่อนพิมพ์รตาเลยอยากทำหน้าที่ดูแลคุณยายแทนท่าน
“หนูดูแลคุณยายมาหลายปีแล้วให้น้ากับป้าได้ดูแลท่านบ้างนะ”
“ค่ะน้านอม”
หญิงสาวนั่งอยู่หน้าห้องของคุณยายจนเย็นก็โทรศัพท์ไปหาเจนเพื่อนสนิทเพราะอยากได้คนปลอบใจ
“เจนแกเลิกงานหรือยัง”
“อือ ตอนนี้อยู่บนรถไฟฟ้ามีอะไรหรือเปล่า ทำไมโทรมาเวลานี้”
“แกสะดวกไหมถ้าฉันจะไปหาที่ห้อง”
“นี่แกกลับมาแล้วเหรอ”
“อือ กลับมาเมื่อวาน มีเรื่องอยากคุยเยอะแยะเลย”
“คืนนี้มาค้างที่ห้องฉันนะ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็จะถึงห้องแล้ว แกอยู่ที่ไหนล่ะ”
“อยู่โรงพยาบาล”
“อ้าว แกเป็นอะไร”
“เกิดอุบัติเหตุกับคุณยายนิดหน่อยเดี๋ยวฉันไปหาแกที่ห้องนะ”
“อือ มาเลย เดี๋ยวฉันหาของอร่อยไว้รอนะ”
แล้วพิมพ์รตาก็รีบออกจากโรงพยาบาลแล้วแวะเอาชุดที่ห้องพักก่อนจะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อไปยังคอนโดของเจน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
พิมพ์รตายืนรอไม่นานประตูห้องก็เปิดออก
“เจน ฮือ....ฮือ....” เมื่อเห็นหน้าเพื่อนน้ำตาก็ไหลอย่างกับเขื่อนแตก
“เพิร์ลแกเป็นอะไร มานั่งก่อนนะ” เจนจูงมือเพื่อนมานั่งที่โซฟากลางห้องรับแขก
เจ้าของห้องลูบหลังเพื่อนเบาๆ และรอจนหยุดร้องก็ถามขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น แล้วกลับมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะ แล้วยายเป็นยังไงบ้าง”
พิมพ์รตาสุดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเล่าตั้งแต่ต้นว่าเธอกลับมาที่นี่ทำไมแล้วเจออะไรบ้าง
“ฉันว่ายายอยู่ในมือหมอแล้วเดี๋ยวอาการก็ดีขึ้น”
“แต่หมอบอกให้ญาติทำใจ แกว่าฉันผิดไหมที่ไม่อยู่ดูแลยาย ถ้าฉันอยู่ยายคงไม่ล้มในห้องน้ำ”
“ที่แกเล่ายายมายายล้มตอนกลางวันนี่ ถึงแกอยู่ยายก็ล้มอยู่ดีนั่นแหละ อีกอย่างนะคนที่ต้องดูแลยายคือลูกของยายนะใช่คนที่เป็นหลานอย่างแก”
“แต่ยายก็เลี้ยงฉันมา”
“มันก็ถูกยายแกเลี้ยงแกมา แต่ยายก็เลี้ยงลูกมาเหมือนกันนะ เลี้ยงมานานกว่าเลี้ยงแกด้วย แกอย่างคิดมากเลยฉันว่ายายแกจะต้องปลอดภัย”
“อือ ฉันก็หวังอย่างนั้น”
“ที่นี่เรื่องของแฟนแกล่ะ ว่ายังไง”
“ก็อย่างที่เล่าไปนั่นแหละฉันเจอเขาอยู่กับยัยมิลล์รุ่นน้องที่คณะ”
“ใช่คนที่ตัวเล็กขาวๆ ใช่ไหม”
“อื้อ แกความจำดีเหมือนกันนะ”
“แกจะเอายังไงต่อกับเรื่องนี้ล่ะ จะให้อภัยไหม”
“เห็นตำตาแบบนั้นถ้ายังให้อภัยก็โง่เต็มทีแล้วล่ะ”
“แล้วตัดใจได้แน่นะ”
“แน่สิ ผู้ชายมีคนเดียวเสียเมื่อไหร่ล่ะ”
“มันต้องอย่างนี้สิ แกทั้งสาวทั้งสวยแล้วยังทำงานเก่งเดี๋ยวก็คนมาดามใจเอง”
“ฉันว่าพักเรื่องหัวใจไปก่อนดีกว่า อยากทำงานเก็บเงิน ไม่มีแฟนก็ดีเหมือนกันนะจะได้ทำอะไรแบบอิสระ ฉันจะทำงานให้เยอะขึ้น จะไม่เสียเวลากับผู้ชายอีกแล้วล่ะ”
“เพื่อนฉันเก่งจริงๆ แต่ไม่ใช่บอกฉันว่าตัดใจแล้วพอเขาง้อก็ไปยอมเขาอีกนะ”
“ไม่มีทางนี่ฉันบล็อกเขาไปทุกอย่างแล้ว”
“แต่เขาก็รู้จักบ้านแกนะเพิร์ล”
“บ้านกำลังปรับปรุงอยู่ ฉันพักที่โรงแรม”
“จะไปอยู่โรงแรมให้เสียเงินทำไม มาอยู่คอนโดฉันสิ”
“ที่นั่นใกล้โรงพยาบาลมันสะดวกกว่า”
“อ๋อ งั้นก็ตามใจแต่คืนนี้อยู่กับฉันก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะบอกแกด้วย”
“อะไร”
“ก่อนที่จะบอกฉันขอถามแกอีกครั้งนะ แกคิดจะกลับไปคืนดีกับต้าไหม”
“ไม่มีทาง”
“โอเค แกจำวันนั้นได้ไหม ที่แกอยู่ลาวแล้วฉันคิดว่าฉันเห็นแกที่นี่”
“อือ จำได้สิ ฉันยังว่าแกทำงานจนเบลอ มีอะไรเหรอ”
“ก็วันนั้นฉันเห็นต้าไปกับผู้หญิงแต่ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแก แต่พอแกบอกว่าอยู่ลาวฉันเลยไม่กล้าบอก”
“นี่เขาโกหกฉันมานานขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ฉันขอโทษนะที่ไม่บอกแก”
“แกไม่ต้องขอโทษหรอกเจน ถ้าวันนั้นแกบอกฉันก็คงไม่เชื่อแกหรอก ให้ฉันมาเห็นกับตาแบบนี้ก็ดีแล้ว เจ็บครั้งเดียวแต่จบเลยมันก็ดีเหมือนกัน ไม่ใช่มาหวาดระแวงทะเลาะกันให้เสียสุขภาพจิต”
“แกเข้มแข็งกว่าที่ฉันคิดนะ ไปล้างหน้าก่อนนะจะได้มากินของอร่อย”
เมื่อได้พูดคุยกับเพื่อสนิทแล้วพิมพ์รตาก็สบายใจขึ้นมาก คืนนี้เธอนอนค้างกับเพื่อนที่ห้องและพรุ่งนี้ก็จะไปเยี่ยมคุณยายตอนเที่ยง
최신 챕터
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 9 คนเหงามาเจอกัน nc
เพราะรู้สึกดีๆ กับรัฐชาอยู่แล้ว เมื่อเขาเอ่ยชวนพิมพ์รตาจึงทำตามหัวใจตัวเอง“เพิร์ลไปห้องพี่ต้นได้ไหมล่ะ เพิร์ลไม่อยากให้ใครรู้” ในเมื่อความต้องการมันตรงกัน เธอก็ไม่อยากปฏิเสธเสียงเรียกร้องลึกๆ ในร่างกายอีกต่อไปรัฐชาพยักหน้า ดวงตาที่มีประกายของความเร่าร้อน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมผสมกับแอลกอฮอล์ยังลอยคลุ้งรอบตัวเธอ ทำให้เขารู้สึกกระหายมากขึ้นไปอีก“ตามพี่มา” เขากระซิบข้างหูจนเธอขนลุก“ค่ะ”“เพิร์ลแน่ใจแล้วเหรอ เมามากจนไม่มีสติหรือเปล่า” เขาถามเสียงต่ำเมื่อพิมพ์รตาเข้ามานั่งในรถหญิงสาวเม้มริมฝีปาก เธอรู้ว่าเขากำลังเปิดโอกาสให้เธอเปลี่ยนใจ และนั่นทำให้หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม หากเขาฉวยโอกาสจากความเงียบหรือความเหงา เธออาจกลัวเขา แต่เขากลับหยุดและถามซ้ำอย่างจริงจัง“เพิร์ลยังรู้ตัวดีค่ะ แต่ถ้าพี่ต้นไม่สบายใจเราก็แยกกันตรงนี้”“พี่ไม่ได้ไม่สบายใจ พี่แค่ไม่อยากให้เพิร์ลตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจเพราะแค่เหงา” รัฐชายกมือขึ้นลูบเส้นผมที่ปรกหน้าผากเธอออกอย่างแผ่วเบา“เราสองคนก็เหงาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” พิมพ์รตาหัวเราะเบาๆ ทั้งที่แววตายังสั่นไหวประโยคนั้นทำให้รัฐชานิ่งไป เขาเองก็ไม่มี
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 8 แผลใจคนโสด
รัฐชามาทำงานตามปกติเขาได้รับสายจากน้องสาวให้มาทานข้าวเย็นด้วยกันแต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอแทนคุณที่โทรให้มารดาบินมาจากอเมริกาเพื่อมาสู่ขอชาริณจากเขาชายหนุ่มอยากปฏิเสธแต่เพราะคิดถึงคำพูดของพิมพ์รตาเขาจึงยอมเปิดให้น้องสาวหมั้นกับแทนคุณไว้ก่อนส่วนงานแต่งงานจะจัดขึ้นทีหลังหลังจากงานหมั้นที่เรียบง่ายผ่านไปแล้วรัฐชาก็ลงไปนั่งดื่มที่ผับของโรงแรมโดยมีแทนคุณตามมาคุยแบบเปิดใจก่อนที่เขาจะขอตัวกลับรัฐชานั่งดื่มต่อ ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือเสียใจที่แทนคุณมาดูแลน้องสาวของเขาแทนคุณเป็นคนดีและเขาก็เคารพมาตลอด บางที่เขาควรจะโล่งใจที่ชาริณมีคนดีๆ อย่างแทนคุณมาดูแล“เฮ้อ....” เขาถอนหายใจก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก“เพิร์ลคิดว่าพี่ต้นจะต่อยกับคุณแทนแล้วนะคะ” พิมพ์รตาเดินเข้ามานั่งข้างๆ พร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือ“อ้าว....เพิร์ลมาดื่มเหมือนกันเหรอ” “ค่ะพี่ต้น อยู่ห้องคนเดียวมันเบื่อๆ ค่ะ” หญิงสาวยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาจิบ อันที่จริงเมื่อครู่เธอหลับไปแล้วแต่ชาริณโทรมาขอร้องให้ช่วยตามมาดูที่ผับเพราะกลัวว่าแทนคุณกับพี่ชายของเธอจะมีเรื่องกัน“เพิร์ลมาทำงานที่นี่นานหรือยัง” ที่ผ่านมารัฐชาไม่เคยสนใจจะถามเร
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 7 ที่ปรึกษาจำเป็น
พิมพ์รตาพารัฐชามานั่งดื่มในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย“พี่ต้นดูเครียดจังเลยนะคะ เรื่องน้องสาวเหรอคะ” หญิงสาวเสียงหวานพลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้“ใช่ครับ พี่แค่อยากให้น้องเจอคนที่ดี” รัฐชาตอบแววตาของเขาเศร้าลงเมื่อนึกถึงแทนคุณ“แล้วแฟนของใบชาเป็นคนไม่ดีเหรอคะ”“พี่แทนเป็นคนดีครับ ดีมากด้วย พี่เคยอยากให้ทั้งสองคนเป็นแฟนกันด้วยซ้ำ” รัฐชาถอนหายใจก่อนจะยกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อปิดบังความผิดหวัง“แล้วทำไมพี่ต้นถึงห้ามใบชาล่ะคะ” หญิงสาวถามอย่างไม่เข้าใจเพราะเหตุผลมันดูขัดแย้งกันไปหมด“พี่ไม่ได้ห้ามนะครับ แค่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนหักหลังจากคนที่พี่รักทั้งสองคน พี่ไว้ใจพี่แทนมาก ฝากน้องสาวให้เขาดูแลแต่กลายเป็นว่าทั้งสองแอบคบกัน มันอธิบายความรู้สึกไม่ถูก มันเหมือนคนโง่ที่โดนปิดหูปิดตาอยู่คนเดียว”“เพิร์ลเข้าใจพี่ต้นนะคะ ถ้าเป็นเพิร์ลก็คงโกรธทั้งสองคนเหมือนกันค่ะ”“งั้นที่พี่ทำก็ถูกต้องแล้วใช่ไหมล่ะที่ห้ามสองคนเจอกันจนกว่าจะมั่นใจว่ารักกันจริงไม่ใช่เพราะความเหงาหรือความใกล้ชิดเหมือนที่ผ่านมา”“ค่ะ พี่ต้นทำถูกแล้วในมุมของพี่ต้น” พิมพ์รตารู้สึกเห็นใจเขาที่โดนคนที่เขารักแอบทำอะไรลับหลัง“แล้วในมุมมองของเพิร์ลล่
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 6 กับดักรอยยิ้ม
พิมพ์รตาพาชาริณมายังร้านอาหารที่เธอเพิ่งจะแนะนำแทนคุณไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เมื่อมาถึงร้านเธอก็มองไปรอบๆ จนสะดุดตากับชายหนุ่มรูปร่างสูงที่มุมหนึ่งของร้านอาหาร“นั่นไงใบชาคนที่พี่พูดถึง”พูดจบชาริณก็เดินเข้าไปกอดกับชายคนนั้น ทำให้พิมพ์รตารู้ทันทีว่าเขาคือคนรักของชาริณตามที่เคยเล่าให้ฟังขณะที่ทั้งสองยืดกอดกันอยู่ในร้านพิมพ์รตาก็มองยืนมองบริเวณหน้าร้านเพราะกลัวว่ารัฐชาจะมาเห็น“พี่เพิร์ลคะ นี่พี่แทนค่ะ คนที่ชาเล่าให้ฟัง” หญิงสาวแนะนำคนรักให้รู้จักกับเพื่อนใหม่ก่อนที่ทั้งสามคนจะนั่งลง“ยินดีที่รู้จักอย่างเป็นทางการนะคะคุณแทน”“พี่เคยเจอกันแล้วเหรอคะ”“ใช่ครับ คุณเพิร์ลเป็นคนแนะนำให้พี่มาทานข้าวที่นี่ทำให้พี่ได้เจอใบชา”“พี่เพิร์ลอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกพี่ต้นนะคะ” ชาริณร้องขอเสียงสั่น“แต่พี่ไม่รู้ว่าจะช่วยปิดเรื่องนี้ได้นานแค่ไหน”“คุณเพิร์ลครับ ผมรู้ว่าคุณลำบากใจนะ แต่ผมอยากขอร้องว่าอย่าเพิ่งบอกนายต้นให้รู้ว่าผมมาที่นี่จนกว่าแม่ผมจะมาถึงได้ไหมครับ” แทนคุณขอร้องเพราะอยากเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน“แล้วเพิร์ลต้องเก็บเรื่องนี้นานแค่ไหนคะ”“แค่สองวันครับ แม่ผมกำลังบินมาที่นี่ ตอนนี้คุณช่วยกันนายต้
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 5 บาดแผลซ้อนบาดแผล
ความเสียใจจากเรื่องคนรักยังไม่ทันจางหาย สายวันต่อมาพิมพ์รตาก็ได้รับสายจากป้าดวงใจว่าคุณยายเสียชีวิตแล้ว ตอนนี้กำลังนำร่างท่านไปที่วัด จากความหวังว่าคุณยายจะอาการดีขึ้นกลับกลายเป็นตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงหญิงสาวรีบออกจากห้องพักของเจนแล้วไปซื้อชุดสีดำก่อนจะตรงไปที่วัด พอทราบกำหนดการต่างๆ แล้วพิมพ์รตาก็โทรไปลางานต่อ เธออยู่ส่งคุณยายจนทุกอย่างเรียบร้อยก็กลับไปทำงาน“เป็นอะไรหรือเปล่าเพิร์ล ยังคิดเรื่องคุณยายเหรอ” มะเหมี่ยวเพื่อนชาวลาวถามเมื่อเห็นว่าตั้งแต่กลับมาจากไทยพิมพ์รตาก็ดูเงียบไป จากคนที่เคยยิ้มแย้มกลับมีแววตาเหม่อลอย“แค่เหนื่อยนะ ไม่มีอะไรหรอก”“ก็ใครใช้ให้ทำงานเยอะขนาดนี้ล่ะ”“เพิร์ลลาไปหลายวันก็ต้องกลับมาทำงานชดเชยเวลาที่เพื่อนๆ เข้ากะแทน” เธออธิบายให้เพื่อนร่วมงานฟัง ทุกคนรู้แค่ว่าคุณยายเธอเสียชีวิตแต่เรื่องที่เลิกกับแฟนหญิงสาวก็ไม่ได้บอกใคร“มันเรื่องสุดวิสัยนี่ แล้วคืนนี้เข้ากะกับใครเหรอ”“น่าจะเป็นพี่ตั้มนะ”“ค่อยยังชั่ว ถ้าเป็นเด็กใหม่คงเหนื่อยมาก”“พี่ปิ่นคงไม่ให้เด็กใหม่อย่างเพิร์ลเข้ากะกับเด็กใหม่หรอกนะ”“เพิร์ลก็ใหม่แค่สถานที่ แต่มีประสบการณ์มาแล้ว”“แต่มันก็ไม่เหมือนก
เปลี่ยนคืนเหงาเป็นเราสอง ตอนที่ 4 ดีที่รู้ก่อน
พิมพ์รตาต้องสลัดความเสียใจเรื่องธนกฤตออกเพราะมีเรื่องสำคัญรอเธออยู่ช่วงเที่ยงเธอรีบมาที่โรงพยาบาลเพื่อเข้าเยี่ยมคุณยาย ซึ่งหญิงสาวได้เข้าไปเยี่ยมท่านสิบนาที แต่มันเป็นสิบนาทีที่บีบหัวใจ เธอกุมมือที่เหี่ยวย่นของคุณยายไว้แน่น ความรู้สึกผิดเกาะกินใจที่ตัวเองไปทำงานไกลบ้าน“คุณยายขา ถ้าเพิร์ลไม่ดื้อไปทำงานที่ลาวยายคงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ เพิร์ลขอโทษคุณยายรีบตื่นมาคุยกับเพิร์ลนะคะ”เธอใช้เวลาสิบนาทีอย่างคุ้มค่า และเมื่อออกมาจากห้องลูกหลานคนอื่นของคุณยายก็ผลัดกันเข้าไปเยี่ยม และเหมือนว่าทุกคนกำลังทำใจกับการจากลาในครั้งนี้“ทำงานที่ลาวเป็นยังไงบ้างละเพิร์ล” น้าประนอมลูกสาวคนเล็กของคุณยายชวนคุย“ก็ดีค่ะน้านอม เงินเดือนได้เยอะกว่าที่นี่ สวัสดิการก็ดีค่ะ”“ทำงานเก็บเงินสักพักแล้วกลับมาอยู่บ้านเรานะ”“ค่ะน้านอม แล้วน้านอมสบายดีไหมคะ”“น้าสบายดีจ้ะ ถ้าคุณยายอาการดีขึ้นแล้วไปเที่ยวหาน้าบ้างนะ” ประนอมที่ย้ายตามสามีไปอยู่แถวอีสานเอ่ยชวน“คะน้านอม”“แล้วเพิร์ลพักที่ไหนล่ะ พี่ดวงใจบอกว่าบ้านคุณยายกำลังปรับปรุงอยู่”“พักกับเพื่อนค่ะ น้านอมล่ะคะ”“น้าพักที่บ้านญาติจะ วันนี้น้าว่าจะกลับบ้านก่อนเอาไว้อีก
다른 추천
เรื่องสั้นซ่อนรัก LOVE
C102.9K 조회수ห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.6K 조회수บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.5K 조회수ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89158.4K 조회수แพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์229 조회수เรื่องสั้นชวนฟินจบในตอน เล่มที่5
เหมือนแพ283 조회수พ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา274 조회수ลูกลับๆ ของเพื่อนสนิทพี่ชาย
โคลอี ลอร็องต์67 조회수
