งาน…ของเรา(?) 25

นโยบายประหยัดไฟช่วยชาติที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ ทำให้ภาคเอกชนขานรับการรณรงค์ประหยัดพลังงานกันมากขึ้น โดยเฉพาะการเปิดไฟส่องสว่างยามค่ำคืนที่ถูกลดลงจนเหลือไว้แค่เพียงบางจุดเพื่อความปลอดภัย เช่นเดียวกับลานกว้างของตึกที่ตั้งสำนักงานใหญ่ ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ ที่รับนโยบายนั้นมาปรับใช้เช่นกัน จึงทำให้เวลาดึกสงัดเช่นนี้มีเพียงไฟส่องสว่างบางจุดเท่านั้นที่ถูกเปิดไว้

“ไม่น่าทำงานเพลินเล๊ย กลับยังไงละทีนี้?” รองประธานสาวบ่นพึมพำ ก่อนจะหยุดยืนหน้าประตูตึกในจุดที่สว่างสุดพลางเหลียวซ้ายแลขวาอีกหน ด้วยเพราะลืมไปว่ารถยนต์ของตัวเองยังถูกจอดทิ้งไว้กลางป่าไม่ห่างจากโพรเจกต์ซันที่ต่างจังหวัด จึงอยู่ทำงานต่อจนเวลาล่วงเลยมาเกือบสองยาม

กว่าจะรู้ตัวว่าลืม ก็ตอนค้นหากุญแจรถนั่นละ!

“แล้วนี่อย่าบอกนะ ว่าลืมมือถืออีก?” เสียงหวานดูเหนื่อยล้ากว่าที่เคยสบถกับตัวเองเสียงขุ่น เมื่อไม่พบเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋าถือใบโปรด

               เพียงไม่กี่วินาทีที่กำลังตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับตัวเองและความมืดที่โรยตัวปกคลุมทั่วทั้งบริเวณเบื้องหน้า เสียงเรียกเข้าเป็นเอกลักษณ์ของเครื่องมือสื่อสารที่หายไปก็ดังขึ้นเรียกความสนใจเสียก่อน กะรัตเหลียวหาเสียงดนตรีในท่วงทำนองหวานจากเบื้องหลังด้วยความฉงน

เสียงมือถือฉันเหรอ?

คนที่ยืนอยู่ลำพังพึมพำเสียงเบาก่อนกวาดสายตาไปรอบๆทิศทางเพื่อหาต้นเสียง แต่เมื่อไม่พบใครในความมืดสลัวทั่วบริเวณ หญิงสาวก็ตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในตัวตึกอีกครั้งเพื่อหาต้นตอของเสียงที่ได้ยิน

               กะรัตหยุดยืนหน้าร้านกาแฟขนาดเล็กบริเวณลานกลางของพื้นที่ใต้ตึก นึกค่อนใจว่าบรรยากาศรอบกายช่างชวนให้รู้สึกเหมือนหนังสยองขวัญบางเรื่องที่เคยดูมา ก่อนทุกสิ่งจะเปลี่ยนเป็นเงียบสงัดในบัดดลเมื่อท่วงทำนองแว่วหวานที่ดังคลอเคล้าดับไป แต่โชคอาจพอมีเหลือเมื่อแสงไฟจากจอเครื่องมือสื่อสารที่ตัดไปอยู่ในจังหวะหันมองพอดิบพอดี

มาอยู่นี่ได้ยังไง?  

               เจ้าของโทรศัพท์ตรงดิ่งไปหยิบเครื่องมือสื่อสารของตนเองที่ถูกวางไว้บนโต๊ะตัวหนึ่งที่ตั้งอยู่ในมุมมืดของร้านกาแฟในทันที วินาทีที่หยิบเครื่องมือสื่อสาร หางตาสวยได้รูปก็เห็นเงาของใครอีกคนหลบวูบออกไปอย่างรวดเร็ว

“ใคร?” มือบางคว้าแจกันที่วางประดับอยู่บนโต๊ะขึ้นมากระชับไว้ในมือตามสัญชาตญาณ ตะโกนถามอีกครั้ง “…ฉันถามว่าใคร!”

               ไม่มีเสียงตอบรับ...แต่แสงไฟบางๆที่สาดกระทบกับมีดพกด้ามยาวในมือของคนในเงามืด ก็เพียงพอจะทำให้คนร้องถามรับรู้ได้ถึงอันตรายเบื้องหน้า

“เดินออกมา” เสียงแหบห้าวเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง

               คนจนมุมอยู่ในร้านกาแฟที่มีรั้วรอบขอบชิดมองจ้องคนในเงามืดด้วยดวงตายากหยั่งถึง แต่กระนั้นหญิงสาวก็เลือกเดินออกมาหาคนที่มีอาวุธในมืออย่างช้าๆ ในนาทีนั้นเองมือบางที่จับขอบแจกันไว้มั่นก็ฟาดลงบนศีรษะของคนในเงามืดทันที! แต่คมมีดของคนถูกฟาดก็ตวัดกลับมาในเสี้ยววินาทีเช่นกัน!

“มึง!” เสียงสบถที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนโกรธเคืองดังก้องในโสตประสาทของกะรัต

คนถูกคมมีดเม้มปากเข้าหากันคล้ายต้องการกักเก็บความเจ็บปวดไว้สุดกำลัง คว้าเก้าอี้ไม้ที่วางซ้อนอยู่กับโต๊ะไม่ห่างฟาดลงบนแผ่นหลังของชายปริศนาที่ทรุดตัวลงกับพื้นจนเกิดเสียงดัง ‘พลั่ก!’ แล้วอาศัยจังหวะนั้นรีบวิ่งไปหาจุดที่แสงไฟส่องถึงในทันที

ถ้าอยากมีชีวิตรอด เธอต้องหนีเท่านั้น!

               ประตูทางเข้าตึกบานสูงที่ยังเปิดไฟส่องสว่างไว้กลายเป็นจุดหยุดเพื่อตั้งหลัก ดวงตากลมใสมองจ้องคนในเงามืดที่ยืนมองเธอจากจุดเดิมไม่วางตาคล้ายตัดสินใจ...ว่าหากมันขยับก้าวออกมาจากจุดที่ยืนอยู่ เธอควรจะวิ่งหนีออกไปอย่างสุดกำลังบนท้องถนนที่เงียบสงัดเพราะเวลาล่วงเลยมาเกือบค่อนคืนหรือไม่? หรือเธอควรสู้สุดกำลัง?...วิธีไหนจึงจะเป็นทางรอดที่มีโอกาสมากสุดกันแน่!

               คิดได้เพียงเท่านั้นเสียงนกหวีดแหลมโดดก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เสียงนั้นทำให้คนที่ยังหาข้อสรุปให้ตัวเองไม่ได้หันกลับไปมองทันที เมื่อเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยประจำตึกตรงดิ่งเข้ามาหา คนที่คิดว่าตัวเองอาจไม่รอดก็ถอนใจอย่างโล่งอก

“คุณพิงค์!...มีหยังบ่ครับ คือมายืนอยู่หม่องนี่?” สำเนียงอีสานที่เป็นเอกลักษณ์ร้องถามด้วยความประหลาดใจ

“มีขโมยเข้ามาในตึก” กะรัตตอบเสียงขุ่น ก่อนจะตวัดสายตากลับไปยังจุดเดิมอีกครั้ง ก็พบว่าเงามืดที่ยืนจ้องเธออยู่เมื่อครู่หายไปแล้ว..

มุมอับสายตาและความมืดมิดโรยตัวปกคลุมทำให้ใครอีกคนที่ซ่อนตัวอยู่ยกยิ้ม ก่อนดวงตาเคลือบด้วยความเกลียดชังจะฉายประกายวาวโรจน์ด้วยไฟแค้น ชายปริศนายกมือแตะศีรษะอาบเลือดของตนเองอย่างแค้นเคือง ดวงตาคู่เดิมยังจับจ้องคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่างไม่วางสายตา ก่อนกระซิบเสียงเบาคล้ายฝากคำเตือนให้คนที่ยังมีโชคชะตาคอยช่วยเหลือได้รับรู้บางอย่าง...

‘วันนี้โชคยังเข้าข้างมึง แต่ไม่มีใครโชคดีตลอดไปหรอกนะ...สักวันมึงก็ต้องตายอยู่ดี!’