ปัญหาที่ไม่เคยหมดไป 24

ใครบางคนที่เติบโตแล้วกำลังขมวดคิ้วขุ่นกับเอกสารกองโตตรงหน้า ที่ดูเหมือนจะทับถมไปสูงจนท่วมหัวหากเธอนั่งลง กว่าจะเสร็จประชุมจาก ‘ไพฑรูย์การช่าง’ ที่เต็มไปด้วยปัญหาและปริศนาของเอกสารที่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เวลาก็ล่วงเลยจนดวงตะวันจวนเจียนจะลับดับจากขอบฟ้า และเมื่อมาถึง ‘พลอยชมพูจิวเอลรี’ ก็กลับมีปัญหากองใหญ่ที่ทำท่าจะทับถมไม่แพ้กันรออยู่

“ไหวไหมไอ้พิงค์?” เสียงทุ้มเจือรอยกังวลของหัวหน้าฝ่ายออกแบบเครื่องประดับคนใหม่ตั้งคำถาม

“ถ้าน้องบอกว่าไม่ไหว พี่ลมจะทำงานแทนปะละ” คนหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านสบถเสียงขุ่น ก่อนจะหยิบแฟ้มอีกอันที่อยู่ข้างกันขึ้นมาเปรียบเทียบอย่างเครียดๆ

“เหวี่ยงอีก! ไม่ไหวก็พักก่อนดีกว่า” มารุตบ่นพึมพำ

“กณิกามาแยกเอกสารออกเป็นหมวดหมู่ให้ที ปนกันจนแยกไม่ออกแล้วนะ” คนที่เหนื่อยกว่าปกติบอกปัดแกมรำคาญกับความวุ่นวายตรงหน้า “แล้วต่อไปแยกสีแฟ้มไปเลยนะ...ฝ่ายละสีไปเลยก็แล้วกัน จะได้รู้ว่างานที่ส่งมาเป็นของฝ่ายไหน”

“เมินไปอีก! ให้มันได้แบบนี้สิ” คนถูกเมินว่าเรียบเรื่อย เพราะรู้ดีว่ารุ่นน้องคนสนิทจะ ‘เหวี่ยง’ เก่งเป็นพิเศษในเวลาที่เหนื่อยล้าหรือทำงานมากเกินพอดี

               สิบห้านาทีไม่ขาดไม่เกินคนเหวี่ยงเก่งกับการประชุมวาระพิเศษก็ถูกเปิดขึ้นอย่างเร่งด่วน และใครหลายคนในห้องประชุมก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ต่อ ‘อารมณ์’ ไม่คงที่ ของคนที่นั่งในตำแหน่งรองประธานของพลอยชมพูจิวเวลรีได้อย่างรวดเร็ว

“ต้องขอโทษที่เรียกประชุมตอนนี้นะคะ เลยทำให้พานอยู่ไม่ครบองค์ประชุมอย่างสุดวิสัย” รองประธานเอ่ยราบเรียบ ก่อนจะกวาดตามองรอบๆเพื่อนับจำนวนของผู้ร่วมประชุมที่หายไป

ป้าลดากับหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อ แล้วก็หัวหน้าฝ่ายผลิตสินะ? 

               กะรัตถอนใจคล้ายเหนื่อยอ่อน นึกขันเมื่อสองในสามของผู้เข้าร่วมประชุมที่หายไปเป็นบุคคลเดิมเสมอไม่เปลี่ยนแปลง และเหตุผลร้อยแปดพันเก้าของคนไร้ความน่าเชื่อถือที่จะเอ่ยแจกแจงในภายหลังก็มากมายจนเธอคร้านจะนับ หรือนำมาคิดให้พาลรำคาญใจ

คนบางคน...ไม่ว่าจะเอ่ย ‘เหตุผล’ อย่างไร ก็เป็นได้แค่ ‘ข้ออ้าง’ ในความรู้สึกคนฟังเท่านั้น!  

“เดี๋ยวค่อยส่งรายงานการประชุมให้ก็แล้วกัน...กณิกาอย่าลืมโทร.บอกหัวหน้าฝ่ายผลิตด้วย ว่าขอโทษที่ไม่ได้แวะไปเยี่ยมไข้ ขอให้หายเร็วๆ เรื่องงานไม่ต้องเป็นห่วงสุขภาพสำคัญกว่า” รองประธานบอกเรียบๆ เพราะรับรู้จากมารุตก่อนแล้วว่าอีกฝ่ายเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดเข่าเมื่อคืนนี้เอง จึงไม่สามารถมาร่วมประชุมได้

กับบางคน...ต่อให้ไม่เอ่ยสิ่งใด มีเพียงแค่คำบอกเล่าของผู้อื่นก็สามารถเป็น ‘เหตุผล’ ในความรู้สึกคนฟังเสมอ!  

การประชุมที่มาพร้อมปัญหาด้านการทุจริตและยักยอกทรัพย์ ทำให้ผลของการประชุมกินเวลายาวนานกว่าที่คาดไว้มาก แต่เมื่อยังไม่พบหลักฐานอะไรที่เชื่อมโยงกับ ‘เพชรดิบ’ และอัญมณีบางส่วนที่หายไป รวมทั้งกล้องวงจรปิดที่หยุดทำงานในช่วงเวลาเกิดเหตุได้อย่างพอดิบพอดีจนน่าโมโห ก็พานทำให้บทสรุปที่ขาดความชัดเจนและไม่อาจจับใครได้ต้องยุติลงท้ายในที่สุด

“เราจะตั้งฝ่ายตรวจสอบชั่วคราวเป็นการภายในค่ะ” รองประธานเอ่ยสรุปเสียงดังฟังชัด ก่อนจะปิดแฟ้มที่ระบุตัวเลขที่ขาดหายไปและถูกแต่งเติมบางส่วนลงในทันทีที่พูดจบ

“คุณพิงค์จะเลือกใครเป็นหัวหน้าฝ่ายตรวจสอบคะ?” น้ำเสียงคล้ายไม่เห็นด้วยของนฤมล หัวหน้าฝ่ายการตลาดถามขึ้น เพราะรู้ดีว่าตำแหน่งนี้จะส่งผลเสียในระยะยาวให้ผู้รับผิดชอบอย่างไม่ต้องสงสัย

“ไม่มีค่ะ เพราะทุกแผนกจะต้องทำร่วมกัน” รอยยิ้มมุมปากยกขึ้นขณะเอ่ยตอบเรียบๆ ก่อนแจกแจง “ทุกฝ่ายจะต้องจับคู่กันเพื่อตรวจสอบ และสรุปผลในที่ประชุมครั้งหน้า... ‘ฝ่ายผลิต’ คู่กับ ‘ฝ่ายการตลาด’ ...” 

ทันทีที่รองประธานสาวเอ่ยร่ายยาวจนจบ ห้องประชุมก็แทบเงียบสงัดในบัดดล เพราะแต่ละฝ่ายที่หญิงสาวเลือกให้จับคู่กันล้วนแล้วแต่มี ‘ความไม่ลงรอย’ ในหน้าที่ ที่สวนทางกันเป็นทุนเดิมอยู่ก่อนแล้ว

งานบางอย่างควรใช้ ‘ความลงรอย’ เพื่อให้เกิดผลสำเร็จลุล่วงได้โดยง่าย

แต่งานบางอย่างก็ควรใช้ ‘ความไม่ลงรอย’  เพื่อให้เกิดผลสำเร็จลุล่วงเช่นกัน

“ทำแบบนี้ พวกเราไม่ต้องทำงานกันด้วยความระแวงเหรอครับ?” เสียงทุ้มของฝ่ายการเงินเอ่ยขัด

“ทำด้วยความสบายใจสิค่ะ เราตรวจสอบกันและกันเพื่อความโปร่งใสเท่านั้น...และผู้ถูกกล่าวหาก็มีสิทธิหาหลักฐานมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองนะคะ พิงค์จะไม่ตัดสินใครด้วยข้อมูลด้านเดียวเด็ดขาด” คำมั่นราบเรียบเหมือนคลื่นทะเลที่แสนสงบทำให้ทุกคนในห้องประชุมต่างนิ่งสงัด

เพราะแม้ทะเลจะเงียบสงบจนชวนผ่อนคลายมากมายสักแค่ไหน แต่เมื่อเป็นทะเลลึกสุดหยั่ง ย่อมมีคลื่นใต้น้ำที่ยากแก่การหยั่งถึงอยู่ด้วยเสมอ