เข้าสู่ระบบแชร์
คนเจ้าอารมณ์
วันที่เผยแพร่:
2026-11-06 12:45:43เวลาพักเที่ยง
ภายในห้องทำงานหรูหรา ชายหนุ่มที่รับตำแหน่งรองประธานนอนเหยียดยาวบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน
ก๊อก ก๊อก…
ประตูถูกผลักเข้ามาภายในห้อง สายตากวาดมองหาเจ้าของห้อง เธอจะมารายงานว่าบ่ายนี้แฟนสาวจะเข้ามาหา แต่เธอเห็นชายหนุ่มนอนอยู่จึงจะหมุนตัวกลับ
“มีอะไร” น้ำเสียงติดแหบพร่านิดหน่อย
“คุณลลิตาโทรศัพท์มาว่า เธอจะเข้ามาหาคุณช่วงบ่ายนี้ค่ะ” หลังจากแฟนสาวของชายหนุ่มโทรศัพท์หาแล้วเขาไม่รับจึงโทรศัพท์เข้าที่ทำงานแทน
เจ้าของห้องทำงานดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที เมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนมองเห็นแผงอกเป็นลอน ๆ หญิงสาวเผลอมองโดยไม่ตั้งใจ
“มองนานไปละนะ” เขาเห็นเธอมองด้วยงั้นหรือ
“คุณธีร์จะไปไหนคะ” พิมพ์มาลาร้องตามหลัง เมื่อเห็นเขาเดินชนแขนเธอไปหยุดที่ประตู
“ไปธุระ” ปากหยักบอก
“แล้วคุณลลิตาละคะ” เธอถามด้วยความร้อนใจ
“เธอเป็นคนรับสายก็รับหน้าไปสิ” ก่อนทิ้งให้เลขานุการยืนงง
“กรี๊ด” เสียงกรีดร้องจนแสบแก้วหู เมื่อมาถึงไม่เจอคู่หมั้น ทั้งที่เธอโทรศัพท์มาแจ้งกับเลขานุการหน้าห้องเรียบร้อย แต่มาถึงกลับไม่เจอชายหนุ่ม
นางแบบสวยเข้ากระชากแขนพิมพ์มาลาและลงมือทุบตี เพื่อนร่วมงานต้องคอยเข้าห้ามไม่ให้แฟนสาวเจ้านายทำร้ายร่างกายพิมพ์มาลา
เสียงก่นด่าต่อว่าหญิงสาวสารพัด จนสะใจแล้วจึงเดินทอดน่องส่ายสะโพกจากไปด้วยความโมโห
“พิมพ์เป็นไงบ้าง” ครีมถามเพื่อน เมื่อเห็นว่าที่แขนมีแต่รอยขีดข่วนเลือดซิบ
“เราไม่เป็นไรครีม” หลังจากเพื่อนร่วมงานแยกย้ายไปทำงานกันหมด เหลือเพียงเพื่อนสนิท
“คนแบบนี้สินะถึงจะอยู่กันได้ ผู้หญิงก็ร้ายผู้ชายก็กะล่อนเจ้าชู้ บันเทิงกันละทีนี้” ครีมบ่นเป็นหมีกินผึ้ง
“นั่นเจ้านายนะครีม” พิมพ์มาลาเตือนเพื่อน
“โอ๊ย เจ้านายก็เจ้านายเถอะ มิน่าถึงไม่มีใครทนได้สักคน มีเธอนี่แหละทนมาได้ตั้งปีกว่า”
หากเป็นคนอื่นคนชิ่งลาออกกันไปหมด ที่มีเจ้านายอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจ แถมยังมีแฟนสาวโมโหร้ายอีก
เวลาหลังเลิกงาน ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน พิมพ์มาลาถูกเรียกให้ไปพบคุณสุเมธที่ห้องทำงาน
หลังจากได้ข่าวว่าที่ลูกสะใภ้มาอาละวาด เมื่อมาไม่เชื่อลูกชายตัวดี ถึงขั้นลงมือทำร้ายพนักงานของเขา
“คุณท่านมีอะไรกับหนูเหรอคะ” เมื่อมาถึงห้องเจ้านาย
“ได้ข่าวว่าลลิตามาอาละวาดที่นี่หรือหนูพิมพ์” ท่านถามด้วยความเป็นห่วง ไม่คิดว่าลูกสาวเพื่อนจะมาทำร้ายพนักงานของเขา
“เธอคงโมโหที่มาแล้วไม่เจอคุณธีร์ค่ะ” เธอไม่ค่อยรู้เรื่องราวเป็นมาของคนสองคนนี้เท่าไหร่นัก
“ฉันขอโทษแทนหนูลิตาด้วยนะ” คุณสุเมธขอโทษแทน
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณท่าน เธอคงไม่ได้ตั้งใจ” เธอยังคงมองโลกในแง่ดีเสมอ
“อื้อ งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำ” ทั้งสองเดินออกจากห้องทำงานของคุณสุเมธ พร้อมกัน โดยหารู้ไม่ว่ามีสายตาคมเข้มจับจ้องไม่ละสายตา
นธีร์ลืมของในห้องทำงาน เขากลับเข้ามาอีกทีในช่วงเวลาที่พนักงานเลิกงาน
เขาเดินตามหลังหญิงสาวไปยังห้องทำงานของพ่อเขาเอง เขาเฝ้ามองจนกระทั่งทั้งสองเดินคุยกันด้วยท่าทางกะหนุงกะหนิง มันทำให้เขายิ่งไม่พอใจ
ป้ายรถโดยสารประจำทาง
พิมพ์มาลาเดินแยกจากท่านประธาน หลังจากออกจากลิฟต์ เธอเดินไปรอรถประจำทางเฉกเช่นทุกวัน มือถือถูกนำกดดูเรื่อยเปื่อย
ติ๊ง ติ๊ง… ไลน์เด้งขึ้นหลังจากมือถือถูกเก็บลงกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะควักมันขึ้นมาดูอีกครั้ง เป็นเพื่อนที่ไลน์มาถามหารองประธาน
“พิมพ์ คุณธีร์ออกมาหรือยัง”
“ฉันเห็นหน้าตึง ๆ”
“แกระวังตัวให้ดีละกัน ฉันเป็นห่วง” พิมพ์มาลาตาโตเท่าไข่ห่าน บ่นงึมงำคนเดียว ระหว่างก้าวขาขึ้นรถโดยสาร
‘มาทำอะไรของเขานะ’
พร้อมกับส่ายศีรษะให้กับเจ้านายเจ้าอารมณ์
ระหว่างหาที่นั่งได้เธอก็นั่งตอบไลน์ของครีม
(อื้อ ไม่เห็น)
(เธอเห็นเขามาจริงเหรอ)
(เราอยู่บนรถโดยสารตอนนี้)
(ขอบใจนะครีม) ก่อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า ตั้งแต่ถูกย้ายให้มาทำงานเป็นเลขานุการของลูกชายเจ้าของบริษัท แต่ละวันมีแต่เรื่องแต่ราวแทบทั้งวัน กว่าจะได้ทำงานได้ต้องคอยโทรศัพท์ตามจิกตามตื๊อแทบทุกวัน
หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยจนท้อ ชีวิตที่จะสงบสุขก็ตอนเลิกงานนี่แหละ หญิงสาวทิ้งร่างนอนแผ่หลาบนที่นอน เธอหลับตาด้วยความเหน็ดเหนื่อย
ทว่าเสียงมือถือดังนี้ขัดจังหวะความสุขอีกครั้ง พิมพ์มาลาปล่อยให้มันดังแบบนั้นราวห้านาที เธอขอพักสายตาสักพัก และแล้วเสียงก็ดับลงและมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“โอ๊ย! จะดังอะไรหนักหนา ฉันขอพักสักพักไม่ได้หรือไงนะ” พิมพ์มาลาพึมพำด้วยหัวเสีย
(“ฮัลโหล”) เจ้าของมือถือกรอกเสียงด้วยความไม่พอใจ นึกว่าเป็นเพื่อน
“ออกมาหาฉันที่อู่ซ่อมรถของฉัน” น้ำเสียงที่ไม่น่าฟัง
(“คุณธีร์ ดิฉันเลิกงานแล้วค่ะ”) เธอปฏิเสธเวลานี้คือเวลาเลิกงานของเธอ
“เธอเป็นเลขานุการฉัน และฉันสั่งก็ต้องมา” ก่อนจะกดวางสาย ใบหน้ายิ้มกริ่มด้วยความที่เขาอยากแกล้งหล่อน
“โอ๊ย! ไอ้คุณธีร์บ้า” สองมือกำแน่นและย่ำเท้าอย่างกับเด็กน้อย
🌻🌻🌻
บทล่าสุด
เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ ความเป็นมา
หลังจากเมื่อวานตอนค่ำเธอขัดคำสั่งไม่ได้ออกไปหาตามเจ้านายหนุ่มสั่ง ไม่รู้วันนี้ต้องเจออะไรบ้าง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเหนื่อยหน่ายพิมพ์มาลาเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน เสื้อเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อ อากาศช่างร้อนแรงแต่เช้า เธอรีบวางสัมภาระและรีบเข้าไปตรวจความเรียบร้อยในห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ไม่เคยเห็นเขาจะมาก่อนหรือตรงตามเวลา“อื้อ” เธอรู้สึกเบื่อหน่ายแทนคุณท่านเสียจริง สองมือคอยปัดเช็ดฝุ่นบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง แม้แม่บ้านจะเข้ามาทำความสะอาดไปแล้วก็ตาม หญิงสาวเปิดแอร์ทำความเย็นไว้รอ หากเขามาถึงจะได้ไม่โวยวายเหมือนที่ผ่านมาเธอเหนื่อยที่ต้องอธิบาย ข้อมูลที่อยู่ในมือถือของชายหนุ่มตรงกับบัตรพนักงานของบริษัท นธีร์ให้ลูกน้องคนสนิทสืบประวัติของหญิงสาวถึงแม้เธอจะเป็นเลขานุการมาได้ปีกว่า ๆ แต่เขาไม่เคยสนใจที่จะถามแม้แต่ชื่อ นาน ๆ ครั้งจะเข้าบริษัท มีช่วงหลัง ๆ ที่เขามักจะเห็นหล่อนเข้าไปห้องทำงานพ่อเขาเป็นเวลานาน ๆนางสาวพิมพ์มาลา เลิศพินิจกูล หรือ พิมพ์ อายุยี่สิบสี่ปี เรียนจบปริญญาตรีโดยการสอบเทียบ อาศัยอยู่กับยาย พ่อแม่เสียชีวิตทั้งคู่ดวงตาสีเข้มเพ่งดูข้อมูลของเลขาน
เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ คนเจ้าอารมณ์
เวลาพักเที่ยงภายในห้องทำงานหรูหรา ชายหนุ่มที่รับตำแหน่งรองประธานนอนเหยียดยาวบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงานก๊อก ก๊อก…ประตูถูกผลักเข้ามาภายในห้อง สายตากวาดมองหาเจ้าของห้อง เธอจะมารายงานว่าบ่ายนี้แฟนสาวจะเข้ามาหา แต่เธอเห็นชายหนุ่มนอนอยู่จึงจะหมุนตัวกลับ“มีอะไร” น้ำเสียงติดแหบพร่านิดหน่อย“คุณลลิตาโทรศัพท์มาว่า เธอจะเข้ามาหาคุณช่วงบ่ายนี้ค่ะ” หลังจากแฟนสาวของชายหนุ่มโทรศัพท์หาแล้วเขาไม่รับจึงโทรศัพท์เข้าที่ทำงานแทนเจ้าของห้องทำงานดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที เมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนมองเห็นแผงอกเป็นลอน ๆ หญิงสาวเผลอมองโดยไม่ตั้งใจ“มองนานไปละนะ” เขาเห็นเธอมองด้วยงั้นหรือ“คุณธีร์จะไปไหนคะ” พิมพ์มาลาร้องตามหลัง เมื่อเห็นเขาเดินชนแขนเธอไปหยุดที่ประตู“ไปธุระ” ปากหยักบอก“แล้วคุณลลิตาละคะ” เธอถามด้วยความร้อนใจ“เธอเป็นคนรับสายก็รับหน้าไปสิ” ก่อนทิ้งให้เลขานุการยืนงง“กรี๊ด” เสียงกรีดร้องจนแสบแก้วหู เมื่อมาถึงไม่เจอคู่หมั้น ทั้งที่เธอโทรศัพท์มาแจ้งกับเลขานุการหน้าห้องเรียบร้อย แต่มาถึงกลับไม่เจอชายหนุ่มนางแบบสวยเข้ากระชากแขนพิมพ์มาลาและลงมือทุบตี เพื่อนร่วมงานต้องคอยเข้
เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ พิมพ์มาลา
ที่ทำงานกริ๊ง กริ๊ง… เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นระหว่างเวลาเก้าโมงเช้า มือบางยกขึ้นรับสายคุยไม่ถึงห้านาทีก็วางรีบหอบเอกสารไปให้คนที่โทรศัพท์เข้ามาก๊อก ก๊อก…หญิงสาวร่างเล็กในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยเสื้อสูทสีน้ำเงิน กระโปรงทรงเอยาวปิดเข่านิดหน่อย หอบแฟ้มเอกสารที่ต้องตรวจสอบมาให้ลูกชายท่านประธาน“ได้แล้วค่ะ” แฟ้มเอกสารถูกวางต่อหน้าเจ้าของห้อง“วางแล้วออกไปได้” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย“ไม่ได้ค่ะ คุณท่านต้องการเอกสารก่อนสิบโมงค่ะ คุณช่วยอ่านทบทวนและเซ็นด้วยค่ะ”หญิงสาวยกข้อมือดูเวลานี่มันผ่านมาสิบนาทีแล้ว แต่เจ้าของห้องยังไม่โผล่หน้าให้เธอได้เห็น“เธอเป็นแม่ฉันหรือไง ถึงต้องมาออกคำสั่ง” น้ำเสียงที่แข็งกร้าวขึ้น“ดิฉันเป็นเลขานุการของคุณค่ะ” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ มือกำแน่นพร้อมหลับตาและคลายออกพร้อมกับลืมตา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับลูกชายเจ้าของบริษัทหมุนเก้าอี้กลับมา ทำให้เขาเห็นเธอทำท่าทางเหมือนไม่พอใจเขา“ฮึ ๆ” ชายหนุ่มเค้นหัวเราะพร้อมเบะปาก สายตาคมเข้มมองป้ายที่คล้องคอหญิงสาวก่อนยิ้ม“เธอชื่ออะไรนะ” ทั้งที่เขาเห็นชื่ออยู่ที่บัตรแต่ก็ยังถาม“พิมพ์มาลา ค่ะ” หญิงสาวตอบ
เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ ดูถูก
กำปั้นน้อย ๆ ยกขึ้นทุบตีไหล่ระรัว แต่มือใหญ่คว้าและรวบตรึงเหนือหัวเช่นเดิม นธีร์ใช้มือสอดเข้าใต้กระโปรงทรงเอยาวเพียงหัวเข่านิ้วหนาเกี่ยวแพนตี้ตัวน้อยรูดลงปล่อยให้มันไหลลงข้อเท้า ส่งนิ้วทักทายร่องกลีบสีสด ข้างในฝืดคับเหมือนไม่เคยมีอะไรเข้ามาก้าวก่ายภายในพิมพ์มาลาสะดุ้งเฮือกด้วยจิตสำนึก เธอเริ่มดิ้นอีกครั้ง มือบางกำมือหนาแน่น ขาแกร่งทรงพลังดันขาเรียวแยกห่างกัน ส่วนกลางลำตัวถูไถร่องสีสด“แน่นฉิบ” นธีร์ถอนจูบออกห่างหญิงสาว“อื้อ คุณธีร์ เจ็บค่ะ” น้ำเสียงสั่นไหว เนื้อตัวสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงเห่อ แววตาคมคายเพ่งมองใบหน้าเลขานุการอย่างหลงใหล“กับพ่อฉันเจ็บมากไหม” คำพูดเยาะเย้ยถากถาง เขายกยิ้มมุมปาก“ฉันไม่เคยทำเรื่องอย่างที่คุณพูด หยุดทำเดี๋ยวนี้นะคะ”พร้อมความรู้สึกซ่านตีขึ้นสมอง ต้องเม้มปากแน่น ร่างกายบิดเกลียวอย่างห้ามไม่ได้ กระโปรงทรงเอถูกมือหนาดึงขึ้นเอวกิ่ว ขณะนิ้วผลุบเข้าผลุบออกรัว ๆแววตาเป็นมันจ้องไม่กะพริบ ขณะที่มือใหญ่ปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงปล่อยให้มันไหลลงเท้า สะบัดทิ้งไม่รู้ทิศทางตามด้วยกางเกงในราคาแพงความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของพิมพ์มาลากลับมาอีกครั้ง พยายามผลักไสร่างหนาออกห่าง
เพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ อารัมภบท
🌻🌻แนะนำพระ-นาง🌻🌻นางสาวพิมพ์มาลา เลิศพินิจกูล หรือ พิมพ์อายุยี่สิบสามปี หญิงสาวบ้านนอกอาศัยอยู่กับยาย พ่อแม่เสียชีวิต เรียนจบปริญญาตรีที่กรุงเทพฯ และทำงานเป็นเลขานุการที่บริษัทส่งออกยานยนต์ขนาดใหญ่อุปนิสัย ร่าเริง ยิ้มเก่งสดใส อ่อนหวานถ่อมตนเรียบร้อย ขยัน ผิวขาวตัวเล็กด้วยความสูงหนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตรนายนธีร์ กิตติโยธิน หรือ ธีร์อายุยี่สิบแปดปี หนุ่มหล่อบ้านรวย เป็นลูกคนเดียว แม่เสียชีวิต พ่อแต่งงานใหม่กับแม่หม้ายลูกติด เป็นทายาทของบริษัทส่งออกยานยนต์และเป็นเจ้าของอู่ซ่อมรถแข่งอุปนิสัย เคร่งขรึม ดิบ เถื่อน เจ้าของฉายาเสือยิ้มยาก แต่ถ้าได้ยิ้มทีละลาย เจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร🌻🌻แนะนำเพื่อนนางเอกกับพระเอก🌻🌻👉 นางสาวเปรมสินี เกตุวิมล หรือ ครีมอายุ ยี่สิบสี่ปี อุปนิสัย ตลก รักเพื่อน ใจถึงพึ่งได้ เป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของพิมพ์มาลา ทำงานที่บริษัทส่งออกยานยนต์ แต่คนละแผนกกับเพื่อน👉นายน่านฟ้า โรจน์จนฤทธิ์ หรือ ไม้ อายุ ยี่สิบแปดปี แต่เพื่อน ๆ เรียกน่านฟ้า หนุ่มหล่อพ่อรวย ที่บ้านเปิดโชว์รูมขายรถ อุปนิสัย คุยสนุกสนาน เป็นกันเอง อบอุ่น เจ้าของความสูงหนึ
บางทีคุณอาจจะชอบ
![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet192.3K viewsพ่ายรักคุณสามี
ราชินีหิมะ127.3K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K viewsเพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี82.5K viewsวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่170 viewsพันธะร้ายบำเรอแค้น
วาตานิช10 viewsเล่ห์รักคุณหมอข้างบ้าน
มะที1.9K viewsกัปตันของพี่คะน้า
Chorchorwa75 views
