تسجيل الدخول“เมย์ พี่ผิดเอง พี่ขอโทษได้ไหมล่ะ จะต้องให้ขอโทษอีกกี่รอบถึงจะยอมฟังพี่บ้าง ใจเย็นฟังกันก่อนไม่ได้หรือไง”
“ไม่มีอะไรต้องฟัง เพราะฉันเห็นมันกับตา”
“ผู้หญิงคนนั้นก็แค่อยากให้เราเลิกกัน เมย์ก็รู้ว่าพี่เพิ่งขยับมาคุมดิวิชั่น สินีก็แค่อยากใช้พี่หาผลประโยชน์เท่านั้นแหละ อย่ามาโกรธโดยไม่ฟังเหตุผลได้ไหม?”
เมษานึกสะอิดสะเอียนกับคำพูดของคนตรงหน้าจนคลื่นไส้ ไม่ว่าจะเหตุผลไหน สิ่งที่เขาทำมันก็คือการจงใจนอกใจเธอ เพราะงั้นต่อให้เขาจะพ่นคำพูดอธิบายเหตุผลใดออกมา ความจริงเหล่านั้นมันก็ไม่ได้เปลี่ยนหรอก
เกลียด...เธอเกลียดเขาที่สุดเลย
‘ยัยนั่นจืดชืด สู้หนูไม่ได้เลย’
คำพูดของเขาที่หยามเหยียดกันเด้งขึ้นมาในหัว เมษาสะบัดหน้าตั้งท่าจะเดินหนีเพราะน้ำตากำลังจะหลั่งด้วยความเจ็บใจ มันไม่ใช่แค่เรื่องเซ็กส์เท่านั้น แต่รวมไปถึงการกระทำต่างๆ ของเขาที่แอบคุยกับคนอื่นลับหลังเธอด้วย
“เมย์!”
“ปล่อย! ก็บอกว่าไม่อยากฟังไง!”
โครม!
ข้าวของที่เธอซื้อมาเทกระจัดกระจายลงบนพื้น เรียกสายตาของคนรอบกายได้ดี เมษาก้มมองข้าวของผ่านม่านน้ำตา ในใจอดกลั้นไว้ที่จะไม่กรี๊ดใส่หน้าคนขี้ตื๊อให้รู้แล้วรู้รอด ขณะที่หางตาเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเข้ามาช่วยโดยไม่ได้ขอ ใครคนหนึ่งก็เดินมาบังหน้าเธอเอาไว้
“เก็บของแล้วรีบกลับไปซะ”
เสียงเข้มเอ่ยเรียบๆ เมษาเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ตรงหน้า แผ่นหลังของบุคคลคุ้นเคยปรากฏต่อสายตา ทำเอาแทบปล่อยโฮออกมากลางศูนย์การค้าใหญ่ของจังหวัดเสียแล้ว
“คุณทิ คุณมาได้...”
“รีบไปสิ”
คนทำท่าจะถามถูกตัดบท ทิวามองผู้ชายตรงหน้าโดยไม่ได้เอ่ยคำใด และนั่นเป็นดั่งคำท้าทายที่เมธัชคิดว่าอีกฝ่ายจงใจกวนอารมณ์
“เมย์ ไอ้นี่มันเป็นใคร อย่าบอกนะว่าเธอ...”
“ถ้ามึงยังอยากมีชีวิตกลับไปทำงานที่กรุงเทพ...”
ทิวาพูดช้าชัดขณะจ้องหน้าผู้ชายอีกคนนิ่งๆ เมธัชอ้าปากจะพูดต่อว่าคนมาขวาง เขาเตรียมจะเดินไปกระชากแฟนสาวที่บังอาจบอกเลิก แล้วลาออกหนีกลับบ้านเกิดกะทันหัน หากแต่คำต่อมาของคนตรงหน้าดันทำเอาขาต้องหยุดชะงักกึก
“เลิกยุ่งกับเธอซะ”
เสียงเข้มพูดนิ่งๆ ขณะเหลือบมองคนมือสั่นก้มเก็บข้าวของ ดวงตาคมมองคนทำท่าจะเดินมาปะทะ ทว่าลูกน้องที่ตามมาของเขากลับเดินเข้ามาขวาง ก่อนตบโลหะสีดำที่ข้างเอวเรียกสายตาอีกฝ่าย
“ทำอะไรระวังหน่อย นี่มันข้างนอก”
“ครับพ่อเลี้ยง”
พ่อเลี้ยง?
เมธัชอ้าปากค้างกับคำเรียกขานของชายตรงหน้า เขาเคยได้ยินมาบ้างว่าแถบบ้านของเมษามีกลุ่มคนทรงอิทธิพลคุมถิ่น อย่าบอกนะว่าคนตรงหน้านี้คือ
พ่อเลี้ยงทิวาผู้มีแต่ข่าวลือดำมืด?
เมษาลนลานเก็บของเข้าถุงก่อนเดินออกไปโดยเร็ว เธอไม่รู้ว่าทิวามาได้ยังไง แต่ก็นึกขอบคุณที่เขามาได้ทันเวลาพอดี เพราะเธอเองก็พอคาดเดาได้ว่าเมธัชคงไม่มีทางเลิกลาไปง่ายๆ แน่
“เมย์!”
เสียงนั้นไล่หลังมาไกลๆ แล้วก็เงียบหายไป เมษาไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง ทั้งตัวสั่นไปด้วยความโมโหและหวาดกลัวปะปนกันไปหมด
“เอ้า ไอ้เมย์ กลับมาซะมืดเลยนะเอ็ง”
ผ่องศรีเอ่ยทักหลานสาวที่ออกไปตั้งแต่ช่วงสาย เมษาเพิ่งโผล่หน้ามาให้เห็นก็ตะวันตกดินไปแล้ว ทั้งที่ความจริงเจ้าตัวมักจะไม่ค่อยออกไปไหน วันหยุดก็มักจะไปอะไรแถวๆ บ้าน แต่วันนี้เจ้าถึงกลับเข้าตัวเมืองไปเสียไกล
“พอดี หนูแวะไปเจอเพื่อนมาน่ะจ้ะ อ้อ น่าผ่อง เมย์ซื้อของมาฝากด้วยนะ นี่จ้ะ”
เมษายื่นถุงของฝากให้น้าสาว ผ่องศรีรับไปยิ้มๆ พลางขอบใจหลานรัก ขาทำท่าจะก้าวไปอีกทาง แต่กลับต้องชะงักแล้วหันกลับไปหาคนกำลังจะมุ่งหน้าเข้าที่พัก
“เอ้อ วันนี้น้ารบกวนเอ็งไปเอาตะกร้าผ้าของคุณทิมาเตรียมไว้ให้หน่อยนะ พอดีเมื่อบ่ายแกแวะเอาผ้ามาไว้ให้ เดี๋ยวน้าจะไปออกไปฟังพระงานศพบ้านยายตุ้ย”
“ได้จ้ะ”
เมษารับคำก่อนเดินกลับเข้าห้องพัก ใจนึกไปถึงเหตุการณ์ในห้างใจกลางเมือง ทิวาแต่งตัวค่อนข้างเป็นทางการ แอบสงสัยว่าเขาคงมีนัดเจราสำคัญในร้านอาหารที่นั่นพอดีหรือเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นก็นึกความคุณด้วยความจริงใจ
เธอวางกองถุงข้าวของไว้บนโต๊ะ ก่อนรื้อๆ ถุงหายาคุมแกะโยนเข้าปาก แล้วก้าวเข้าไปอาบน้ำให้สดชื่นเพื่อล้างความซวย ดีหน่อยที่วันนี้ได้เจอเพื่อนๆ เพราะงั้นก็ถือว่าไม่ได้แย่ไปเสียหมด
อ่า ตอนนี้เธอคิดถึงเขาจัง
ทิวายกมวนบุหรี่ขึ้นคาบก่อนจุดไฟสว่างวาบที่ปลาย แสงสีแดงร้อนฉ่าเข้มขึ้นเมื่ออากาศไหลผ่านจากการสูดอัดเข้าปอด ควันสีขาวลอยคละคลุ้งฟุ้งไปทั่ว ยามท่อนแขนหนายกขึ้นพาดบนพนักพิงเพื่อเอนอิงกายเขาเพิ่งจบเรื่องเร่าร้อนกับเมษาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ความเคยชินพาขาก้าวเดินออกมาสูบบุหรี่เช่นเคย ปล่อยให้คนแตกน้ำเงี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่าจนตัวอ่อนนอนตาปรือ ได้พักผ่อนกลิ้งม้วนไปมาบนเตียงกว้างคนเดียวอย่างสบายอารมณ์ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบบริเวณยามค่ำคืน เขาเห็นกลุ่มลูกน้องเดินลาดตะเวนอยู่ไกลๆ นอกรั้วนั่น พลันหัวก็ดันผุดภาพที่ตัวเองเคยเย่อเย็ดกับยัยมารร้ายบนโซฟาตัวนี้ขึ้นมา ภาพแสนเร่าร้อนสร้างความวูบวาบบนต้นคอเห่อลามไปยังท่อนล่างที่เพิ่งสงบไป ชายหนุ่มลอบต่อว่าตัวเองในความคิด เขาไม่ควรบ้าบิ่นตามเมษาไปด้วยอีกคนไม่ใช่หรือไงให้ตายเถอะ นี่เขาเอาแต่คิดเรื่องลามกตลอดเวลาเหมือนเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทิวากรอกตามองบนพลางส่ายหัวให้ตัวเอง แต่กระนั้นมุมปากกลับยกยิ้มน้อยโดยไม่รู้ตัว ขนาดเดินหลบออกมานั่งเงียบๆ คนเดียวแบบนี้ เสียงหวานของยัยคนชอบฉอเลาะก็ยังตามมาหลอกหลอนก้องวนในหัวอยู่ได้“คุณทิขา”เสียงช่างประจบประแจงดังขึ้
ทิวาหันไปยกมือลูบบนผมนุ่มของคนทวงของ เมษาพยักหน้าหงึกๆ ตาปรือก่อนปลีกแยกไปใส่กางเกงที่กระจัดกระจายบนพื้นห้อง ส่วนเขาก้าวเดินเข้าไปหาคนทำหน้าใกล้ขาดใจตายอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม“ดีมาก ฟังในสิ่งที่กูจะพูดจากนี้ให้ดีล่ะ”ทิวามองคนที่เงยหน้ามองตัวเอง เขายกยิ้มราวกับเทพบุตรให้คนสะอื้นไห้หลังจากรู้สึกตัว แต่แปลกดีที่เขาไม่มีความสงสารให้พริมาเลยแม้สักนิด“กูจะให้ทีมกฎหมายถอนฟ้องให้ รับรองว่าพวกมึงจะไม่ล้มละลายจากเรื่องนั้น...”เขาโน้มใบหน้าเขาหาคนของคนฉายแววตาความหวัง แม้จะยังเศร้าซึมจนดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพูดคำต่อมาที่ราวกับการฆ่าคนฟังทั้งเป็นในยามนี้“แต่มึงอย่าคิดว่ากูจะยอมขายที่ดินต้นน้ำให้แม้แต่แปลงเดียว ถ้าไม่อยากให้ไร่ของมึงกลายเป็นสุสานต้นไม้ล่ะก็ อย่าได้เฉียดกรายมาให้กูเห็นอีกแม้แต่เงา”เอื๊อก อ่อกพริมากระเอือกจีสตริงชุ่มเปียกของเมษาออกจากปาก ร่างสั่นไปทั้งตัวจากความโกรธ เกลียด แค้นปนกันไปหมด แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้สักอย่างถุย!พริมาพ่นน้ำลายใส่หน้าคนทำหน้าชื่นบานอย่างเหลืออด ความอัปยศ เกียรติและคุณค่าถูกทิวาบดขยี้อย่างไม่ไยดี หากแต่พอเห็นดวงตาคู่คมที่มองตัวเองนิ่งๆ สติก็เริ่มกลับมาหาตัว
เมษาหวีดออกมาจนเสียงแตกพร่า ร่องชุ่มบีบอย่างแรงทำเอาท่อนดุ้นหลุดออกจากร่อง น้ำเงี่ยนฉีดสาดออกมาจนสั่นสะท้านไปทั่วกาย โต๊ะยาวที่กลายเป็นสนามกามารมณ์เจิ่งนองไปด้วยน้ำเมือกชุ่ม กลิ่นคาวสวาทจากน้ำที่กระฉูดพุ่งจากร่องร่านคลุ้งไปทั่วห้อง ความเย็นของอากาศปะปนกลิ่นเหงื่อจางๆ ชวนมึนเมาให้เวียนหัว“คุณทิ อึก ใส่เข้ามาอีก เอาอีกค่ะ อ่า”“ซี้ด เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ”“อ๊า ลึกจัง อูย”พริมาทอดสายตาเหม่อลอยมองบทรักดุเดือดตรงหน้า เธอควรที่จะสะอิดสะเอียนขยะแขยง แต่ไม่รู้ทำไมร่องกลางกายกลับขยิบน้ำอุ่นซ่านออกมาอย่างน่าไม่อาย ความป่าเถื่อนรุนแรงที่เธอไม่เคยได้รับจากใคร แม้แต่คนตรงหน้าที่เคยเป็นคนรักเก่าของตัวเอง หรือแฟนคนที่ผ่านๆ มาในอดีตทำไมยัยนั่นถึงไม่รู้จักเจ็บกันนะ ความรู้สึกที่ต้องโอบรับท่อนใหญ่ขนาดนั้นกระแทกแรงๆ มันเป็นแบบไหนกันทิวาหอบถี่จนอกกระเพื่อมจากการสาวเย่อเมษาจนน้ำแตกซ่าน หางตาเหลือบมองคนนั่งเบียดท่อนขาตัวเองโดยไม่รู้ตัวอย่างนึกสมเพช ยิ่งมองพริมาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงสัยว่าตัวเองเคยรักเธอขนาดนั้นได้ยังไง เรื่องเซ็กส์น่ะมันแค่ส่วนหนึ่ง แต่มันยังมีอีกหลายเรื่องที่เขายอมเธอมากจนมานึกสังเวชต
สิ้นเสียงของเมษา ทิวาก็เร่งละเลงปลายนิ้วพร้อมซดสูดร่องฉ่ำแฉะถี่ยิบ รูร่านบีบแน่นขนัด กายบางเริ่มสั่นเกร็งขึงเร้าความดิบเถื่อนของเขาให้พลุ่งพล่าน นิ้วใหญ่สอดยัดเข้าไปขยายจนแน่นตึง ขยับเข้าออกครูดรูดไถกระทุ้งจุดเสียวลึกๆ จนเป็นเสียงหยาบโลนสนั่นห้องแจ๊ะๆ แจ๊ะๆ แจ๊ะๆแผล็บๆ ซู้ด“อ๊า คุณทิ ตะ แตกแล้ว แตกแล้วค่า คุณทิ อู้ว ซี้ด อ๊า”พรวด!เมษาเกร็งสุดตัวก่อนปล่อยน้ำเงี่ยนง่านสาดออกมา ความอุ่นร้อนพุ่งไปไกลจนกระเด็นไปหยดแหมะจนแก้มเนียนของผู้รับชม พริมามองเห็นกายสั่นสะท้านของคนสุขสมจนครางลั่นห้อง ปากเอาแต่พร่ำเรียกชื่อผู้ชายที่เคยเคยรักเธอมากมายจนหมดใจ‘อ๊า นินขา อ๊า อ๊า’เสียงของตัวเองที่ครางชื่อชู้รักก้องหัว ตอกย้ำความอัปยศในใจของตัวเองจนพังทลายหมดสิ้น แม้จะโกรธเกลียดที่ทิวาหยามศักดิ์ศรีกันถึงขนาดนี้ แต่ใจก็รู้ดีว่ามันคือสิ่งที่ตัวเองเคยทำต่อหน้าเขามาก่อนเช่นกันฮึก ฮึกทิวามองคนที่จดจ้องตัวเองเริงกามกับเมษาจนน้ำตานอง ปากของพริมาที่อมจีสตริงจนแก้มป่องพร้อมสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก มันราวกับการเยียวยาแผลเป็นในใจของเขาให้หายจนไม่เหลือร่องรอย รู้ดีทุกประการว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกทำมันช่างชั่วช้า แต
เมษาทำท่าจะเลื่อนตัวลงไปบนพื้นเพื่อดูดกินแท่งดุ้นอวบใหญ่ แต่ทิวากลับรั้งกันไว้แล้วยกยิ้มนุ่มนวล ถึงจะงุนงงกับสีหน้าของเขา แต่ร่างเล็กก็ยอมหยุดอยู่เฉยๆ เพื่อดูว่าเขาจะทำอะไรฝ่ามือร้อนลูบไล้วนไปยังก้นอวบอัด ปลายนิ้วใหญ่เกี่ยวรั้งจีสตริงตัวจิ๋วออกรูดไปตามเรียวขาขาวจนม้วนเป็นเส้นกลม ทิวาเอื้อมหยิบปากกาด้ามเมื่อครู่ที่วางอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ขึ้นมาช้าๆ ตวัดหมุนผืนผ้าสามเหลี่ยมชื้นแฉะพันเข้าไปจนดูเหมือนอมยิ้มขายาวออกก้าวเข้าไปหาคนที่นั่งตะลึงมองดูอยู่อย่างเงียบเชียบ คำพูดเสียงเรียบนิ่งออกมาด้วยประโยคที่ทุกคนต่างคาดไม่ถึง“อ้าปากสิ”“ห้ะ! พ่อเลี้ยง ...หมายถึงอะไร?”“กูกำลังบอกให้มึงอ้าปาก”สีหน้าเยือกเย็นกำลังกดดัน ไม่บอกก็รู้ว่าหากไม่ทำตามที่เขาบอก สิ่งที่จะเข้ามาในปากของตัวเองคงไม่ใช่กางเกงในของผู้หญิงคนนั้น แต่คงเป็นปลายกระบอกปืนของเขามากกว่าพริมาสะอึกสะอื้นจนตัวโยกโยน แต่กระนั้นปากที่เต็มไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืดจากการร้องไห้ กลับต้องค่อยๆ อ้าออก จีสตริงเปียกไปด้วยน้ำคาวสวาทของเมษาถูกส่งเข้ามาพร้อมด้ามปากกาที่ตอกยัดชายผ้าเข้าไปจนมิด ลิ้นสัมผัสถึงเมือกรสหวานปร่าจนแทบขย้อนคืนออกมา แต่ถ้าทำแบ
เมษาเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำตาม ร่างเล็กก้าวเข้าไปหาคนยืนจดจ้องหน้าพริมาไม่ยอมละสายตา ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้กระจ่าง“มึงต้องจับตาดูให้ดี ห้ามหันหนีหรือก้มหน้า”“มะ หมายความว่าไงน่ะทิ...เอ่อ พ่อเลี้ยง”“ก็หมายความว่า ในวันนี้มึงต้องกลายเป็นผู้ชมบ้างไง”ใบหน้าคมหันกลับไปหาเมษาที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ทิวาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กเสียงพร่าบอกความต้องการ ดวงตาคู่หวานเบิกกว้าง ก่อนจะถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด“เอาจริงเหรอคะ?”“อืม”ทิวาครอบจับปลายคางมนขึ้นประกบจูบ เมษาตอบรับอย่างคุ้นเคยรับรสสัมผัสเร่าร้อนที่ถูกส่งเข้ามา เขาดันให้ต้อนให้ขาเรียวก้าวถอยไปชนขอบโต๊ะ เธอตวัดยกแขนขึ้นคล้องต้นคอแกร่งร้อนผ่าว เรียวลิ้นเกี่ยวพันดูดชิมกลีบปากของกันและกันดังไปทั่วห้องพริมาชาวาบลามไปทั้งใบหน้าถึงแผ่นหลัง ภาพที่เห็นราวกับการตบหน้ากันอย่างจังจนปวดหนึบในอก จากที่คิดว่าเขาโหยหาสัมผัสของตัวเอง กลายเป็นว่าบทรักของคนทั้งคู่ทำลายความมั่นใจนั้นลงในพริบตาเดียวแม้แต่น้ำตาก็ยังไม่กล้าหลั่งไหล พริมาสูดลมหายใจเข้าระงับอารมณ์เจ็บปวดและอับอายในสิ่งที่กำลังมองดู เรียวขาของเมษาถูกแยกให้อ้าออกบนโต๊ะตร







