ตอนที่ 4/2 เดิมพัน

โรสลินกลั้นใจยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกรวดเดียวหมดแก้ว นี่เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่รับคำท้าเขาแบบนี้ ถึงทำงานร้านเหล้า ทว่าคอก็ไม่ได้แข็งขนาดนั้น รสชาติความขมปร่าของแอลกอฮอล์บาดคอชะมัด!

แก้วแรกหมดแล้ว...

แก้วต่อไป...

โลกมืด...

ฟุบ...

โรสลินไม่ได้สติอีกเลยนับจากนั้น

“หึ คออ่อนแต่ดันทำปากเก่ง”

โรสลินไม่ได้สติไปนานเท่าไรไม่รู้ เธอตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้าง เธอเด้งตัวขึ้นมานั่ง นี่อย่าบอกนะว่า...รีบก้มสำรวจดูเสื้อผ้าตัวเองก็พบว่ามันยังอยู่ครบ ไม่รู้สึกปวดเนื้อปวดตัวใดๆ เธอพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อกวาดสายตาดูรอบๆ

“เอ๊ะ นี่มันห้องนอนในชั้นวีไอพีนี่นา” ก็พบว่าเป็นห้องนอนชั้นวีไอพี แล้วเจ๊สาก็เปิดประตูเข้ามาในห้องพอดี

“ตื่นแล้วเหรอโรส?”

“เจ๊ ทำไมหนูมานอนอยู่นี่” โรสลินโพล่งถามแทบจะทันทีที่เจ๊สาโผล่หน้าเข้ามา เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจำได้แค่ว่าเดิมพันดื่มเหล้ากับลูกค้าวีไอพี หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว

“ก็แกเมาจนฟุบหลับคาโต๊ะแขก ฉันก็เลยให้คนแบกแกมาพักที่นี่ยังไงล่ะ” เจ๊สาส่ายหน้าเบาๆ ที่ลูกน้องสาวดันเมาแล้วหลับไม่รู้เรื่อง

“เจ๊ แล้วหนูดื่มไปทั้งหมดกี่แก้ว”

“หนึ่ง”

“หา!”

“หาอะไรล่ะ คิดยังไงไปดื่มเหล้าเพียวๆ แบบนั้น ไม่ตายก็บุญแล้ว” เจ๊สาเอ็ดอึงลูกน้องสาวเสียงขรมที่ทำอะไรไม่คิด

“เอานี่” แล้วเจ๊สาก็ยื่นเงินปึกหนึ่งมาให้เธอ

“อะไรคะ? เจ๊ให้หนูยืมเงินใช่ไหม” ในเมื่อเงินก็ไม่ได้จากแขกคนนั้น ก็คงไม่พ้นเงินของเจ๊สาอยู่วันยังค่ำ เธอรับมาพร้อมกับยกมือไหว้

“ขอบคุณมากนะคะเจ๊ที่ให้หนูยืมเงิน” น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสำนึกบุญคุญที่เจ๊สาคอยช่วยเหลือเกื้อกูลเธอมาโดยตลอด

“ไม่ใช่เงินเจ๊ เงินลูกค้าคนนั้นต่างหาก เขาโอนเงินเข้าบัญชีเจ๊ เพราะว่าไม่มีเงินสด เจ๊ก็เลยเอาเงินในร้านมาให้แกก่อน เขาฝากบอกว่าฝากเอาไว้ให้แกน่ะ ลองนับดูสิ” โรสลินรู้สึกตกใจมาก เพราะเงินปึกนี้มันหนามากน่าจะเกินหมื่นแน่

“หนึ่ง สอง สาม...สิบแปด สิบเก้า ยี่สิบ สะสะสองหมื่นหรือเจ๊”

“อือ เจ๊ว่าเขาดูสนใจแกนะ เผลอๆ วาสนาแกจะมีคนเลี้ยงดูแบบยัยจ๋า รีบคว้าไว้เลย ทั้งหล่อทั้งรวยแบบนี้หายาก” เจ๊สาให้คำแนะนำ

“หนูก็คงเป็นได้แค่นางบำเรอ เขาคงไม่จริงจังกับหนูหรอกเจ๊” โรสลินตัดพ้อ เขาหล่อรวยมีฐานะขนาดนั้นเขาก็คงไม่สนใจผู้หญิงแบบเธอหรอก

“ไม่เห็นต้องสนใจเลย อย่างน้อยแกก็ไม่อดตาย แถมได้เอากับคนหล่อด้วย ก็ยิ่งถือว่าเป็นกำไร” หล่อนทำหน้าเพ้อๆ

“เจ๊ก็ว่าไปนั่น อ้อ อย่างนั้นหนูต้องไปขอบคุณเขาแล้ว” เธอลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง เจ๊สารีบคว้าแขนเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ตอนนี้ร้านปิดแล้ว เขาน่าจะกลับไปแล้วล่ะไม่ต้องรีบ เดี๋ยวเขาก็คงมาอีก” โรสลินพยักหน้ารับแช่มช้า แล้วโรสลินก็เพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้

“แต่จะว่าไปหนูยังไม่รู้จักชื่อเขาเลย ตายจริงหนูเองก็ยังไม่ได้แนะนำตัวกับเขาด้วย โอ้ยจะบ้า!”

“อ้าว นี่แกไม่ถามเขาหรือ?” หล่อนส่ายหน้าเบาๆ สรุปก็ไม่มีใครถามชื่อแซ่เขาสักคน รู้แค่ว่าเป็นลูกค้าวีไอพีสุดหล่อเท่านั้น

“แล้วแกจะกลับหรือจะนอนที่นี่ล่ะ” เจ๊สาถามอีกนี่ก็ตีสองแล้ว ปกติโรสลินก็กลับบ้านตลอดไม่ได้ค้าง แต่ครั้งนี้เธอดื่มมาด้วย เจ๊สาเลยรู้สึกเป็นห่วงในการเดินทางกลับ

“หนูจะกลับเลยค่ะ”

“อย่างนั้นก็กลับดีๆ ล่ะ”

โรสลินได้ยาแก้แฮงค์จากเจ๊สามาพอได้บรรเทาอาการตื้อๆ ในหัว กำปั้นน้อยทุบที่ท้ายทอยตัวเองเรียกสติ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดเดิมของเธอเสร็จก็เดินออกจากห้องพนักงาน

เห็นว่าพนักงานคนอื่นเก็บโต๊ะเก้าอี้ทำความสะอาดร้านกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็ได้แต่เข้าไปขอโทษขอโพยเพื่อนๆ ที่วันนี้เธออู้งาน แต่พวกนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอมากนักเพราะเข้าใจถึงสถานการณ์ว่าทำไมถึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

โรสลินเดินออกมาจากบาร์ ในหัวตอนนี้เอาแต่คิดว่าเงินที่ได้จากเขาคนนั้น คนที่เธอไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ เป็นคนแปลกหน้าที่ยื่นมือมาช่วย เงินสองหมื่นนี่เธอต้องหามาคืนเขาให้ได้

“ดีขึ้นแล้วเหรอ?” เสียงใครคนหนึ่งลอยผ่านสายลมมา เธอหันขวับกลับไปที่ต้นเสียงก็พบว่าเป็นเขาที่กำลังยืนสูบบุหรี่อัดสารนิโคตินเข้าปอดอยู่บริเวณจุดที่จัดไว้ให้สูบบุหรี่ได้ รอยยิ้มที่มุมปากของเธอถูกจุดขึ้นอัตโนมัติ