เรื่องไม่คาดคิด(2)

“มาแล้วเหรอ พี่ว่าจะโทรหาพอดี”

“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่สุริ” ฟาริศาย่นคิ้วเข้าหากัน นึกว่าขึ้นมาทำงานช้า แต่พอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูจึงเห็นว่าเหลือเวลาอีกตั้งสิบกว่านาที

“พอดีคุณเลขาฯ ของท่านประธานโทรมาบอกให้เธอขึ้นไปพบน่ะ มีอะไรหรือเปล่า ท่านถึงเรียกพบส่วนตัวแบบนี้”

“ไม่ทราบสิคะ คนอย่างเขาเรียกใครไปพบก็ได้พี่ก็รู้”

“ก็จริง รีบไปเถอะ เขาโทรมายี่สิบนาทีได้แล้วมั่ง”

“ค่ะ”

เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินออกจากแผนกไป ฝ่ายหัวหน้าก็ได้แต่มองตาม กลัวเหลือเกินว่าจะไปเหยียบโดนตาปลาของเจ้านายเข้า แล้วท่านหมั่นไส้จะหาเรื่องกดดันให้ลาออกจากงาน

“มีอะไรหรือเปล่าพี่ หน้าเครียดเชียว”

แพรพายเดินเข้ามาและสวนทางกับฟาริศาที่เพิ่งออกไป แต่ไม่ทันได้ถามเจ้าตัวก็เดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว

“ฉันก็ยังไม่รู้หรอก เห็นท่านประธานเรียกยัยฟาขึ้นไปพบส่วนตัวน่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอกมั่ง คงไปถามเรื่องงาน อย่าไปสนใจเลยมากินขนมดีกว่า มีร้านมาเปิดใหม่ เลยซื้อมาให้ชิม”

พอเห็นของกินตาก็ลุกวาว จนลืมเรื่องเมื่อครู่ไปเสียสนิท...

ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งประธานบริษัทมา ธีรณัฐไม่เคยเรียกพนักงานระดับล่างคนไหน ขึ้นไปพบเป็นการส่วนตัวเลยสักครั้ง หากงานมีปัญหาอะ