ทิ้งห่าง

          “เหตุใดถึง” ก่อนที่สืออันหลงจะพูดจบได้เหลือบลงมองพื้นถึงได้รู้สาเหตุ

          “หย่งเจิ้ง ที่รองเหยียบหายไปไหน”

          “สงสัยคนรถลืมหยิบมาขอรับ ฮูหยินหากท่านไม่รังเกียจเชิญเหยียบหลังข้าได้เลยขอรับ” ไม่ว่าเปล่า เขาก้มตัวงอหลังเพื่อให้นางเหยีบหลังตัวเองขึ้นรถม้า

          “หลบไป! แผลเจ้ายังไม่หายดี ข้าจะอุ้มนางเอง” พูดจบ ก็คว้าร่างบางขึ้นอุ้มก่อนจะวางลงเมื่อเท้านางแตะบนรถม้าแล้ว

          นางแอบยิ้มยามที่เขาโอบกอดนางไว้ไม่แน่เขาอาจไม่ได้เกลียดชังนางดังที่ปากพูดก็เป็นได้ หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเอง

          “ท่านโหว ฮูหยิน มาแล้วหรือ”

          “ยินดีกับคุณชายรองด้วยนะขอรับ”

          “เจ้าก็เช่นกันเพิ่งแต่งฮูหยินได้ไม่นานพอได้เห็นท่านทั้งสองเดินเคียงคู่กันมาทำให้รู้สึกปลาบปลื้มแทนบิดาของเจ้ายิ่งนัก เสียดายที่เขาด่วนจากไปเร็ว”

          “อะ...แฮ่ม ท่านพี่” ก่อนที่ใต้เท้าเจิ้งจะได้พูดอันใดมากไปกว่านี้ ฮูหยินเจิ้งได้ร้องขัดเสียก่อน เพราะทุกคนในเมืองหลวงรู้ดีว่าภรรยาของเขาผู้นี้มาจากตระกูลใด

          “เชิญท่านโหวกับฮูหยินเข้าไปข้างในก่อนเถิด”

          หลังจากเข้ามาในจวนชายหนุ่มเดินแยกไปอีกทางทิ้งให้ฮูหยินของตนยืนอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คน โดยไม่แม้จะเหลียวหลังกลับมามองและไม่ได้บอกกล่าวอันใดนางก่อนจะหายตัวไปพร้อมกับฝูงชน

          เว่ยซูเหม่ยเดินเข้าไปยังโถงจัดงานเพียงผู้เดียว เพราะดูเหมือนว่างานเลี้ยงนี้จะมีการแบ่งแยกฝั่งที่นั่งของชายหญิง

          “นี่น่ะหรือฮูหยินของท่านโหว ดูจากที่เดินเข้ามาคนเดียวนางต้องถูกสามีทอดทิ้งแน่”

          “เจ้าพูดไรน่ะ ท่านโหวน่ะหรือจะกล้าทำเช่นนั้น อย่าลืมนะว่าทั่งคู่แต่งงานกันได้เพราะมีฮ่องเต้เป็นพ่อสื่อให้”

          “ท่านพูดเหมือนไม่รู้ว่าตระกูลสือกับตระกูลเว่ยไม่ถูกกัน หากทั้งคู่รักกันหวานชื่นจริงมีหรือท่านโหวจะปล่อยให้ภรรยาของตัวเองเดินมาตามลำพัง”

          เว่ยซูเหม่ยทำเป็นหูทวนลมไม่ได้ยินสิ่งที่สตรีเหล่านั้นพูดคุยกัน ก่อนเดินไปนั่งลงตรงที่ของตัวเอง

          “เจ้าใช่ฮูหยินของท่านโหวรึไม่”

          “เจ้าค่ะ”

          “งดงามสมคำร่ำลือ”

          “แม่นางท่านนี้...”

          “ข้าชื่อหยวนหรงชิ่ว ฮูหยินไม่ต้องเกร็งไป”

          “ว่าแต่ท่านเคยมางานเลี้ยงเช่นนี้บ่อยหรือ” นางถาม เมื่อเห็นคนตรงหน้าดูเป็นมิตรเข้ากับคนอื่นง่าย

          “ใช่เจ้าค่ะ เพราะต้องเป็นตัวแทนท่านพ่อกับท่านแม่ ข้าเลยต้องมาเลี้ยงเช่นนี้บ่อย ๆ”

          “มิน่าเล่า แม่นางถึงได้ดูเข้ากับคนง่ายยิ่งนัก”

          “ฮูหยิน ท่านอย่าได้ใส่ใจเสียงนกเสียงกาพวกนั้นเลย สตรีพวกนั้นดีแต่นินทาผู้อื่นลับหลังอย่างสนุกปาก โดยไม่สนว่าจะมีผู้ใดเข้าใจผิดบ้าง”

          “พวกนางอยากพูดอะไรก็พูดไปเถิด ข้าหาได้นำมาใส่ใจ”

          “ข้านับถือใจท่านจริง ๆ ที่ยอมแต่งกับตระกูลสือทั้ง ๆ ที่ทั้งสองตระกูลไม่ถูกกัน”

          “เรื่องของตระกูลก็ส่วนเรื่องของตระกูล ที่ข้ายอมแต่งให้เขาก็เพราะข้ารู้สึกชอบพอหาใช่ทำตามคำสั่งผู้ใด” นางบอกตามตรง

          “พอได้ยินท่านพูดจาตรงไปตรงมาเช่นนี้แล้ว ข้ารับรู้ได้ว่าท่านเป็นคนจริงใจ หากท่านไม่รังเกียจข้าก็อยากเป็นเพื่อนกับท่าน”

          “ข้าไม่รังเกียจสักนิด” ซูเหม่ยส่งยิ้มให้ ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างถูกคอจนกระทั่งแยกย้ายกันกลับจวน

          เว่ยซูเหม่ยแอบมองสามีของตนหลายวันเห็นแต่ใบหน้าบึ้งตึงไร้อารมณ์ด้วยความสงสัยจึงได้เรียกให้หย่งเจิ้งมาหา

          “ท่านโหวเป็นอะไรหรือ หลายวันมานี้ใบหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก”

          “ช่วงนี้ท่านโหวกับใต้เท้าหลายท่านกำลังวางแผนปราบกบฏใบหน้าถึงได้เคร่งเครียดเช่นนั้น”

          “โล่งอกไปที ข้านึกว่าตัวเองทำอะไรผิดไปเสียอีก”

          “ฮูหยินไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกขอรับ คนที่ผิดคือท่านโหว ดูทีเถิดแต่งภรรยาทั้งทีควรรู้จักใส่ใจท่านบ้าง แต่ดูนี่สิขอรับไม่ใส่ใจยังพอทนแต่ถึงกลับไม่ให้ท่านไปเหยียบที่เรือนช่างทำเกินไปจริง ๆ”

          “เรื่องนั้นข้าไม่โทษท่านโหวหรอก เป็นความผิดข้าเองที่เกิดเป็นคนตระกูลเว่ย”

          “พวกเราทุกคนเลือกเกิดได้ที่ไหนล่ะขอรับ”

          “หย่งเจิ้ง หากไม่เป็นการรบกวนจนเกินไป ก่อนท่านโหวจะไปปราบกบฏข้ารบกวนเจ้ามารับเอาถุงเท้าที่เรือนได้รึไม่ ข้าเป็นฮูหยินของเขาจึงอยากทำอะไรเพื่อเขาบ้าง”

          “ฮูหยินจะทำถุงเท้าให้ท่านโหวหรือขอรับ”

          “ใช่ ออกรบคราวนี้ท่านโหวควรมีถุงเท้าดี ๆ สักคู่”

          “ท่านช่างใส่ใจท่านโหวยิ่งนัก อีกสามวันบ่าวจะมารับถุงเท้านะขอรับ”