บทที่ 36 [2/2]

“ไซรัส ฉันอยากทำ”

เซเรน่าตอบด้วยน้ำเสียงชัดเจน แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจและแน่วแน่ จนทำให้ไซรัสที่สบตาของเธออยู่นั้น ยกมือขึ้นยอมแพ้อย่างไม่เต็มใจ เพราะรู้ตัวดีว่า เขาไม่อาจเอาชนะความดื้อรั้นของหญิงสาวเบื้องหน้าได้ จึงได้แต่ถอนหายใจยอมรับมัน

“ก็ได้ …แต่ถ้าไฟไหม้ครัวขึ้นมา ฉันจะโยนเธอลงทะเลก่อนคนแรก”

“เอาสิ! แต่ตอนนี้ช่วยฉันคนเส้นซอสพาสต้านี่หน่อยสิ ถ้าไม่อยากกินไหม้ ๆ น่ะ”

ใบหน้าสวยหัวเราะเบา ๆ ขณะที่ชายหนุ่มถอนหายใจอีกครั้ง แต่คราวนี้ริมฝีปากของเขาแอบยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่หนึ่งชั่วโมงถัดมา ครัวที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม

เมื่อลูกน้องของไซรัสเกือบสิบชีวิตถูกลากมาเป็นลูกมือจำเป็น โดยมีเซเรน่าเป็นเชฟใหญ่ หญิงสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ ส่วนชายฉกรรจ์ทุกคนต้องสวมผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายสีชมพู ที่เธอขุดออกมาจากลังเสื้อผ้าเก่า ๆ และโชคดีที่มันยังคงสภาพดี

และภาพชายฉกรรจ์ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมาเฟีย กำลังถือตะหลิวกับกระบวยแทนปืน ทำให้เซเรน่าแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ รวมถึงใบหน้าเย็นชาของไซรัส ที่ไม่เข้ากับผ้ากันเปื้อนที่ว่าเสียเลย

“คุณศรัน อย่าคนแรงแบบนั้นสิคะ เดี๋ยวเส้นมันขาดหมด!”

“ครับนายหญิง! เอ๊ย! คุณเซเรน่า!” ศรันตอบเสียงลน ก่อนจะลดแรงลงเหมือนเด็กโดนดุ

ทำให้เสียงหัวเราะดังไปทั่วครัว บรรยากาศที่เคยอึดอัดแปรเปลี่ยนเป็นความครื้นเครงอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่ไซรัสเองยังถูกเซเรน่าลากให้มายืนหั่นผักอยู่ข้าง ๆ

“อย่าทำหน้านิ่งแบบนั้นสิ นายทำผักกลัวหมดแล้ว” เซเรน่าแกล้งพูดขำ ๆ

“ฉันไม่ได้ทำหน้านิ่ง” ไซรัสตอบโดยไม่เงยหน้า ราวกับกำลังตั้งใจหั่นผักในมือ

“ถ้างั้นลองยิ้มดูสิ จะได้รู้ว่ามันต่างกันยังไง”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตาเธอครู่หนึ่ง แววตาคู่นั้นคมกริบแต่กลับอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นน้อย ๆ รอยยิ้มที่แทบไม่เคยมีใครได้เห็น ไม่ใช่รอยยิ้มสำหรับการปั้นหน้าเข้าสังคม

แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เซเรน่านิ่งชะงัก หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก

“แบบนี้ดีไหม” เขาพูดเสียงต่ำ แต่รอยยิ้มยังคงผุดบนใบหน้าหล่อเหลา

“อือ”

เธอตอบเบา ๆ แล้วรีบหันกลับไปสนใจหม้อซุปทันที เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าใบหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าว

เวลาผ่านไปกลิ่นอาหารเริ่มอบอวลไปทั่วบ้าน เสียงหัวเราะของลูกน้องดังสลับกับเสียงกระทะกระทบเตา ดูผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นที่พวกเขาได้ใกล้ชิดผู้เป็นนายถึงเพียงนี้

“นี่ครับคุณเซเรน่า ซอสแบบนี้ใช้ได้ไหมครับ” ลูกน้องคนหนึ่งถาม

“ดีมากเลย!” เธอชะโงกหน้ามาดู แล้วยิ้มกว้าง ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงจนเพื่อน ๆ แซวกันระนาว

ไซรัสมองภาพนั้นเงียบ ๆ พร้อมความรู้สึกประหลาดในใจ บ้านหลังนี้ไม่เคยมีเสียงหัวเราะแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่เขาซื้อเกาะนี้มา ทุกอย่างมีแต่ความเย็นชาและระแวดระวัง แต่เพียงผู้หญิงคนเดียวกลับทำให้ที่นี่มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง

“นายคิดอะไรอยู่” เสียงเซเรน่าดังขึ้นข้างหู เมื่อเห็นท่าทีเหม่อลอยของเขา

“คิดว่าเธอทำให้บ้านฉันกลายเป็นสวนสนุก”

“อย่างน้อยนายก็ดูสนุกกับมันนะ” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มสดใส

เขาหลุดหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้เย็นชาหรือเย็นเยียบเช่นทุกครั้ง แต่เป็นเสียงที่ทำให้เซเรน่ารู้สึกอบอุ่นไปด้วย เธอไม่คิดว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ถึงเพียงนี้ จากผู้หญิงธรรมดาที่เลือกจบชีวิตลง ทว่ากลับตื่นขึ้นมาในร่างของนางร้ายที่ต้องมีจุดจบอันน่าสมเพช

ทั้งที่พยายามอยู่ห่างจากตัวละครหลักแล้วแท้ ๆ ตอนนี้เธอกลับปล่อยให้ตัวร้ายอย่างไซรัสเข้ามาในชีวิต ซ้ำร้ายเขายังเข้ามาปั่นป่วนหัวใจของเธอ

แต่ถึงกระนั้น เซเรน่าก็ไม่ได้รู้สึกแย่ที่ต้องอยู่ใกล้ ๆ หรือตกหลุมรักชายหนุ่มตรงหน้า...