บทที่ 55 [2/2]

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเซเรน่าชะงักงัน ชายหาดยามเย็นถูกตกแต่งด้วยซุ้มดอกไม้สีขาวและม่วงอ่อนเรียงรายเป็นทางเดินยาวไปถึงกลางวงกลมของซุ้มใหญ่ที่ประดับด้วยไฟระยิบระยับ เหมือนดวงดาวนับล้านที่ส่องอยู่บนฟากฟ้า ด้านหลังคือผืนทะเลสีทองที่กำลังสะท้อนแสงของอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า

ทุกอย่างงดงามเกินกว่าจะเป็นเพียงเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขากล่าวอ้าง...

เซเรน่าปิดปากตัวเองอย่างตกใจ ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว พรอ้มความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายได้เริ่มเอ่อขึ้นภายในอก และก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถาม ชายหนุ่มตรงหน้าก็ค่อย ๆ ก้าวถอยออกไปหนึ่งก้าว แล้วทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเธอ

“ไซรัสนี่นาย…” เสียงของเธอสั่นพร่า

รอยยิ้มอบอุ่นของเขาฉายขึ้นอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยแสงของความรักที่ลึกซึ้งและมั่นคง

“ฉันไม่ถนัดคำพูดหวาน ๆ แต่ทุกวันตั้งแต่ได้เจอเธอ มันทำให้ฉันรู้ว่าคนอย่างฉัน ก็สามารถมีหัวใจได้เหมือนกัน”

เขาเริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะเดียวกันที่เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะเบา ๆ เหมือนกำลังขับกล่อมคำพูดนั้น

“เธอเปลี่ยนทุกอย่างในชีวิตฉัน จากคนที่ไม่เคยเชื่อใจใคร จากคนที่มองโลกใบนี้อย่างเย็นชา กลับอยากมีชีวิตอยู่เพื่อใครบางคน และคนนั้นคือเธอ เซเรน่า”

เขาเปิดกล่องแหวนออก แหวนเงินเรียบหรูดีไซน์มินิมอลสะท้อนประกายระยิบเมื่อกระทบแสงอาทิตย์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกประหม่าถึงเพียงนี้

“แต่งงานกับฉันนะ”

วินาทีนั้นราวกับโลกทั้งใบของเซเรน่าหยุดหมุน เธอยกมือปิดปากแน่น หยาดน้ำตาเอ่อล้นนัยน์ตาคู่สวยจนไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอหันไปมองวศินกับธันวาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ทั้งคู่เพียงยิ้มบาง ๆ และพยักหน้าให้ราวกับจะบอกว่า เรายอมแล้ว เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบกลบทุกเสียงรอบตัว

“ฉัน…” เธอพูดได้เพียงคำเดียว ก่อนจะกลั้นสะอื้นไม่ได้ “ฉันตกลง…”

ไซรัสยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นกว้างจนหัวใจดวงน้อย ๆ ของเธอสั่นไหว เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พลางสวมแหวนลงบนนิ้วเรียวของเธออย่างทะนุถนอม แล้วดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดแน่นอย่างดีใจ

“ขอบคุณที่เชื่อใจฉัน ขอบคุณที่ยังอยู่ตรงนี้” เขาพึมพำข้างหูเธอ เสียงทุ้มสั่นพร่าด้วยความปลื้มปิติ

“คนบ้า ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ”

เซเรน่าหัวเราะทั้งน้ำตา เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อย ๆ ขยับเข้าหากันภายใต้แสงสีทองของอาทิตย์ยามเย็น จูบแผ่วเบาและอบอุ่นนั้นราวกับคำสัญญา สัญญาที่ไม่มีคำพูด แต่เต็มไปด้วยหัวใจทั้งสองดวง

ในเวลาเดียวกันเสียงปรบมือและเสียงเฮดังขึ้นจากด้านหลัง วศินยกมือปิดหน้าอย่างระอา แต่แววตากลับซ่อนความยินดี ธันวาเองก็หัวเราะในลำคอ เพราะยอมแพ้ให้กับความเด็ดเดี่ยวและจริงใจของไซรัส

ทุกอย่างดูงดงาม ราวกับภาพบวาดในตอนจบของเทพนิยาย

แต่ในอีกมุมหนึ่งของถนนใกล้ชายหาด ชายคนหนึ่งยืนมองภาพนั้นอยู่ห่าง ๆ ภาคินขับรถตามมาด้วยหัวใจที่สับสน ตั้งใจจะมาขอโทษ มาขอเริ่มต้นใหม่ เขาเพิ่งเข้าใจว่าความรักที่แท้จริงของเขาคือเซเรน่าตั้งแต่แรกไม่ใช่ผู้หญิงอย่างกอหญ้า เขาต้องง้อเซเรน่ากลับมาเป็นภรรยาให้ได้

ทว่าเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏขึ้น หญิงสาวที่เขาพึ่งรู้ใจตัวเองว่ารักเธอยืนอยู่ในอ้อมกอดของไซรัส เพื่อสนิทวัยเด็กของเขา ภายใต้ซุ้มดอกไม้สีขาว และแสงยามเย็นที่งดงามราวภาพฝัน

ภาคินได้แต่ยืนนิ่งมองอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขานิ่งสนิท แต่ภายในกลับปั่นป่วน

เธอกำลังจะแต่งงานอีกครั้ง...กับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน

“เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่มียอมรับเด็ดขาด”

เขาพึมพำเบา ๆ แข่งกับเสียงคลื่นราวกับคนเสียสติ นัยน์ตาคมวาวโรจน์หากใครได้สบเข้าคงเสียวสันหลังวูบ เขากำมือแน่นอย่างเดือดดาลหลังโดนเพื่อนสนิทแย่งคนรักไป หลังจากที่เขาหลงผิดไปชั่วครู่เท่านั้น

ยิ่งมองบรรยากาศเบื้องหน้านั้น ไม่ว่าจะเสียงหัวเราะและเสียงลมทะเลยังดังต่อเนื่อง ยิ่งทำให้ภาคินหน้ามือจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาไซรัสโดยไม่ลีรอ

“ไซรัส! มึงกล้าดียังไงมาแย่งเมียกู!”