02

การหมั้นหมายที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นการจับคู่ธุรกิจระหว่างตระกูลเลิศวิริยะกุลและวรเวชกุลเพื่อความมั่นคงของทั้งสองฝ่าย พราวฟ้ายอมรับข้อเสนอนี้ด้วยความยินดีเพราะลึกๆ แล้วเธอหลงรักอัคคีมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอเคยหวังว่าความอ่อนโยน ความดี และความรักที่เธอมีให้จะสามารถทลายกำแพงน้ำแข็งในใจของเขาได้

ทว่าสามปีผ่านไป กำแพงน้ำแข็งนั้นกลับหนาทึบและเย็นเยียบกว่าเดิม

"พราวเข้าใจแล้วค่ะ" พราวฟ้าตอบกลับสั้นๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยังคงนิ่งสงบจนยากจะเดาอารมณ์ "งั้นเดี๋ยวพราวให้ป้าอิ่มเก็บโต๊ะเลยแล้วกันนะคะ"

"อืม" อัคคีตอบรับสั้นๆ ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับ "พรุ่งนี้ตอนค่ำมีงานกาล่าการกุศลของสมาคมพัฒนาสตรี เธอเตรียมชุดไว้หรือยัง"

"เตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ พราวเลือกชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มให้เข้ากับสูทของคุณอัคคี"

"ดี" อัคคีเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของเขาโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอ "ผมเหนื่อยมาก ขอตัวไปพักผ่อนก่อน เธอเองก็นอนซะเถอะ"

พราวฟ้ายืนมองแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเชิ้ตที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งประตูห้องนอนบานใหญ่ปิดลงอย่างเงียบงัน ความรู้สึกหน่วงที่หน้าอกข้างซ้ายแล่นริ้วขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว

"คุณพราวคะ ให้ป้าเก็บอาหารเลยไหมคะ" เสียงถามอย่างนอบน้อมและแฝงความเห็นใจของป้าอิ่ม แม่บ้านเก่าแก่ดังขึ้น

พราวฟ้ากะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาที่จวนเจียนจะไหล ก่อนจะหันไปยิ้มให้ป้าอิ่ม "ค่ะป้าอิ่ม เก็บได้เลยค่ะ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ต้องอยู่ดึกกัน"

"โถ.. คุณพราวของป้า ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณพราวไปพักผ่อนเถอะนะคะ เดี๋ยวที่เหลือป้าจัดการเองค่ะ" ป้าอิ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสาร พราวฟ้าทั้งสวย ทั้งอ่อนหวาน และดูแลทุกคนในบ้านเป็นอย่างดี แต่กลับไม่เคยได้รับการดูแลเอาใจใส่จากเจ้านายหนุ่มของเธอเลยแม้แต่น้อย

"ขอบคุณค่ะป้าอิ่ม"

พราวฟ้าเดินกลับเข้ามาในห้องนอนฝั่งขวาของเพนต์เฮ้าส์ ซึ่งแยกห่างจากห้องของอัคคีอย่างชัดเจน ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามาที่นี่ อัคคีแบ่งสัดส่วนพื้นที่อย่างชัดเจนราวกับขีดเส้นกั้นอาณาเขตไม่ให้เธอข้ามไปรบกวนชีวิตส่วนตัวของเขา

เธอนั่งลงที่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบสำลีแผ่นชุบคลีนซิ่งมาเช็ดเครื่องสำอางออกช้าๆ มองภาพสะท้อนของผู้หญิงในกระจกที่มีใบหน้าสะสวย หรูหรา แต่อบอวลไปด้วยความอ้างว้าง

สามปีแล้วสินะ

พราวฟ้าถามตัวเองในใจว่าเธอจะสามารถทนอยู่กับความว่างเปล่านี้ได้อีกนานแค่ไหน ทุกครั้งที่พยายามเข้าใกล้ อัคคีจะผลักไสเธอออกห่างด้วยความเฉยชาและคำพูดทำร้ายจิตใจเสมอ เขามองข้ามความรู้สึกของเธอราวกับเธอไม่มีหัวใจ เป็นเพียงตุ๊กตาประดับบารมีที่วางไว้ตรงไหนก็ต้องอยู่ตรงนั้น

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้นเบาๆ พราวฟ้าหยิบขึ้นมาดู มันเป็นข้อความแจ้งเตือนข่าวซุบซิบดาราและแวดวงไฮโซในโซเชียลมีเดีย

หัวข้อข่าวสะดุดตาเธอทันที: [ซุบซิบไฮโซ] ประธานหนุ่มอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ ทิ้งคู่หมั้นคนสวยแอบควง 'รักแรก' ทานมื้อค่ำสองต่อสองที่ร้านหรูย่านสาทร?

พร้อมภาพถ่ายปาปารัสซีที่ค่อนข้างเบลอ แต่พราวฟ้าจำร่างสูงสง่าและแผ่นหลังนั้นได้ทันที... อัคคีในชุดสูทตัวเดียวกับที่เขาเพิ่งถอดพาดแขนเมื่อครู่ กำลังเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวร่างบางคนหนึ่งอย่างสุภาพและอ่อนโยน รอยยิ้มจางๆ ที่ประดับบนใบหน้าเย็นชาของเขาในภาพนั้น เป็นรอยยิ้มที่พราวฟ้าไม่เคยได้รับเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา

ผู้หญิงคนนั้นคือ 'มินตรา' เพื่อนสนิทสมัยเด็กและเป็นรักแรกที่อัคคีเคยฝังใจ

นิ้วเรียวของพราวฟ้าสั่นระริกขณะที่จ้องมองภาพถ่ายนั้น ความจริงกระจ่างชัดขึ้นมาทันที... ที่เขาบอกว่ากินข้าวธุรกิจกับลูกค้า ที่แท้ลูกค้าคนสำคัญของเขาก็คือมินตรานี่เอง

ความเจ็บปวดที่สะสมมาเนิ่นนานเริ่มกลั่นตัวเป็นความล้าทางจิตใจ ความรู้สึกรักที่เคยมีเต็มเปี่ยมคล้ายกำลังถูกความเฉยชาของเขากัดเซาะไปทีละน้อยจนเริ่มผุกร่อน

พราวฟ้าวางโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลงเพื่อสกัดกั้นความอ่อนแอ

คุณอัคคี..ถ้าความรักของพราวมันไร้ค่าขนาดนั้น วันที่พราวไม่เหลือความรักให้คุณอีกต่อไป วันนั้นคุณอย่ามาร้องขอรอยยิ้มจากพราวก็แล้วกัน

ในความมืดมิดของห้องนอนที่กว้างใหญ่ พราวฟ้าบอกตัวเองเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเปลี่ยนจากความโศกเศร้าเป็นความเด็ดเดี่ยว... จุดสิ้นสุดของความอดทนกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที