06

"อ้าว พราว มารอนานหรือยัง" อัคคีเอ่ยถามเสียงเรียบ

"มาระยะหนึ่งแล้วค่ะ วันนี้คุณอัคคีพาลูกค้าคนสำคัญมาด้วยเหรอคะ" พราวฟ้าเบนสายตาไปที่มินตรา ยิ้มบางๆ ที่ดูห่างเหินส่งให้หญิงสาวตรงหน้า

มินตรารีบปล่อยมือจากแขนของอัคคีทันที ทำท่าทางตื่นตระหนกและรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัดชวนให้คนมองรู้สึกเอ็นดู "อุ๊ย พราวฟ้า... ขอโทษด้วยนะคะที่มินมากับอัคคี พอดีอัคคีบ่นห่วงเรื่องงานดีไซน์โครงการใหม่ของมินน่ะค่ะ แล้วก็เหงาๆ ที่ต้องไปงานคนเดียว อัคคีเลยชวนมินมาด้วย หวังว่าพราวจะไม่โกรธมินนะคะ"

คำพูดของมินตราดูอ่อนโยนและไร้เดียงสา ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับประกายความผู้ชนะพาดผ่านแวบหนึ่งอย่างจงใจให้พราวฟ้ารู้สึก

"โกรธเหรอคะ? ทำไมพราวต้องโกรธด้วยล่ะคะ ในเมื่อคุณอัคคีบอกว่าพามาทำงาน" พราวฟ้าหมุนแก้วแชมเปญในมือช้าๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่กระชับเฉียบคม "คุณมินตราเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ คงยังไม่ชินกับงานสังคมระดับนี้ที่มีแต่ผู้ใหญ่ระดับประเทศมารวมตัวกัน การมีคู่หมั้นของพราวคอยดูแลใกล้ชิดก็นับเป็นเรื่องสมควรแล้วค่ะ"

คำว่า 'คู่หมั้นของพราว' และ 'ไม่ชินกับงานสังคมระดับนี้' ทำให้อัคคีขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ขณะที่ใบหน้าหวานของมินตราเจื่อนลงไปเล็กน้อย

"พราว มินตรามาในฐานะแขกพิเศษของผมและผู้สนับสนุนโครงการใหม่ของบริษัท" อัคคีเอ่ยเสียงเข้มคล้ายเตือนพราวฟ้าไม่ให้พูดจาทำลายบรรยากาศ "เธอเพิ่งกลับมา ไม่มีเพื่อนในแวดวงสังคมนี้เลย ผมอยากให้พราวคอยช่วยแนะนำมินตราให้รู้จักผู้ใหญ่ในงานหน่อย"

ให้คู่หมั้นไปคอยแนะนำรักแรกของตัวเองให้คนอื่นรู้จัก?

พราวฟ้าหัวเราะในใจกับความเห็นแก่ตัวอย่างไร้ขอบเขตของอัคคี เขาไม่เคยคิดถึงจิตใจของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เขาห่วงมีเพียงแต่ความรู้สึกและเกียรติยศของมินตราเท่านั้น

"ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณอัคคี คืนนี้พราวมีนัดพูดคุยเรื่องสมาคมสตรีกับคุณหญิงคุณนายหลายท่าน คงไม่สะดวกดูแลคุณมินตราเท่าไหร่" พราวฟ้าตอบปฏิเสธเสียงเรียบแต่หนักแน่น "คุณอัคคีพาเธอมาเอง ก็น่าจะดูแลเธอได้ดีที่สุดนะคะ พราวขอตัวก่อนค่ะ"

พราวฟ้าค้อมศีรษะให้เล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่เปิดโอกาสให้อัคคีได้พูดยัดเยียดหน้าที่ใดๆ อีก

เธอเดินตรงไปที่ระเบียงด้านนอกเพื่อรับลมเย็นจัดท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกลงมาไม่ขาดสาย หัวใจของเธอตอนนี้บอบช้ำจนแทบไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไปแล้ว การที่ถูกหักหน้ากลางงานสังคมที่มีคนรู้จักนับร้อยทำให้ความสัมพันธ์นี้ไม่มีชิ้นดีเหลืออยู่อีกแล้ว

เสียงฝีเท้าที่เดินตามออกมาทำให้เธอต้องหันไปมอง

อัคคีเดินตามออกมา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นมัว

"พราว ทำไมทำกิริยาแบบนั้นใส่ผมและมินตรากลางงาน" อัคคีเปิดประเด็นเสียงเย็น "เธอควรจะรู้ว่าการแสดงออกของเธอส่งผลต่อภาพลักษณ์ของวรเวชกุล"

"ภาพลักษณ์ของวรเวชกุล.. หรือภาพลักษณ์ของมินตราคะที่คุณห่วง" พราวฟ้าหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาสะท้อนแสงไฟวิบวับปะทะสายตาเย็นชาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัวอีกต่อไป

"พราว! อย่ามาระรานและพาลคนอื่นเพราะความหึงหวงไร้สาระ มินตราคือเพื่อนและคู่ค้าทางธุรกิจ ผมบอกเธอไปแล้ว"

"พราวไม่ได้ระรานค่ะ พราวแค่ทำตามความเหมาะสม และที่สำคัญ.." พราวฟ้าก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ปราศจากเงาของเธอในนั้น "ความรู้สึกหึงหวงมันใช้สำหรับคนที่มีความรักให้กันค่ะคุณอัคคี ซึ่งระหว่างเราสองคน.. พราวเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ามันยังหลงเหลือสิ่งนั้นอยู่อีกไหม"

พูดจบ พราวฟ้าก็เดินเบี่ยงตัวผ่านหน้าเขาไป ทิ้งให้อัคคียืนนิ่งอยู่กับคำถามที่เขาไม่คิดว่าคู่หมั้นที่แสนเชื่องอย่างเธอจะกล้าพูดออกมา ความโกรธปนความประหลาดใจแล่นพล่านในใจของเขาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน