ตอนที่ 11

หลังจากที่ได้รับสั่งจากเจ้าบ้านนักสำรวจก็รีบออกเดินทางทันทีและตอนนี้พวกเขาก็ได้เดินทางมาถึงเมือง N เป็นที่เรียบร้อย แต่ไม่ได้มีแค่ทีมเดียวกลับมีถึง 4 ทีมและกำลังมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่ได้รับข้อมูลมา

“แน่ใจนะว่าพามาถูก เห็นชัดๆ ว่าป่านี้แห้งแล้งจนต้นไม้ยืนต้นตายหมด” นักสำรวจคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจพลางหันไปมองรอบ ๆ

“อืม ที่นี่แหละ”

ห่างออกไปไม่ไกลก็มีนักสำรวจอีกทีมหนึ่ง พวกเขารู้อยู่แล้วว่าการมาเยือนเมือง N ในครั้งนี้จะเผชิญหน้ากับคนทีมอื่น เนื่องจากข่าวนี้ได้แพร่กระจายไปทุกเมือง เจ้าบ้านเองก็หวังว่าทีมนักสำรวจของตัวเองจะได้ต้นพืชติดไม่ติดมือกลับมาด้วย

ทว่าทีมนักสำรวจไม่ใช่คนที่ชอบใช้กำลัง พวกเขาจึงตกลงกันว่าจะแบ่งของที่หามาได้อย่างเท่าเทียมเพื่อลดความขัดแย้ง ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย

เพราะถ้าเลือกที่จะปะทะโดยการใช้กำลัง ไม่ฝ่ายเราก็เป็นฝ่ายตรงกันข้ามที่จะต้องคว้าน้ำเหลวและยังเสี่ยงทำให้ชีวิตสั่นลงด้วย

ในกลุ่มนักสำรวจจะมีคนแกะรอยและคนคอยอารักขาทีมีฝีมือด้านการต่อสู้ เมื่อต้องตามรอยอะไรนักแกรอยก็สามารถพาคนของตัวเองไปในทิศทางที่ถูกต้อง ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ไม่หลงอย่างแน่นอน และหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันอย่างมีคนที่เข้ามาทำร้ายคนที่คอยอารักขาจะเข้ามาจัดการทันที

แม้ว่าพวกเขาจะตกลงที่จะทำงานร่วมกัน แต่ก็ใช่ว่าจะไว้ใจฝ่ายตรงฝ่ายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เมื่อมาถึงพิกัดที่ขึ้นอยู่ในหน้าจอของเครื่องมือชนิดหนึ่งรูปร่างคล้ายกับโทรศัพท์แต่มีขนาดใหญ่กว่า เหล่านักสำนวจมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ต้นลิ้นจี่ลำต้นตรงสูง ใบไม้สีเขียวขจีเป็นพุ่มใหญ่ มีช่อลูกลิ้นจี่ห้อยอยู่เต็ม

ไม่รอเช้าทุกคนก็เข้าเด็ดลูกลิ้นจี่มากิน รสชาติเปรี้ยวอมหวานฉ่ำน้ำ เมื่อกินลูกแรกแล้วต้องมีลูกที่สองตามมา พวกเขารู้สึกว่ากินเท่าไหร่ก็ไม่พอเนื่องจากมันอร่อยมาก

“โอ้ว ฉันไม่เคยกินลิ้นจี่ที่อร่อยแบบนี้มาก่อนเลย”

“อร่อยจนหยุดกินไม่ได้เลย”

นักสำรวจได้ตัดกิ่งของลิ้นจี้จำนวนหนึ่งพร้อมกับลูกลิ้นจี่ส่งกลับไปที่เมืองของตัวเอง เพื่อให้นำไปปลูกและศึกษาต่อ

โดยใช้บริการนกขนส่ง นกที่ว่าไม่ใช่นกจริง ๆ แต่เป็นนกเหล็กที่มนุษย์สร้างขึ้น

นกส่งของสามารถรับน้ำหนักสิ่งของถึง 10 กิโลกรัม จะส่งไกลหรือใกล้ก็ได้หมด อีกทั้งยังส่งของได้รวดเร็วและเจ้าของนกยังสามารถเช็กได้ว่าตอนนี้นกส่งของเดินทางไปถึงไหนแล้ว เมื่อส่งของเสร็จนกก็จะบินกลับมาหาเจ้าของ แต่ราคาของนกส่งของค่อยข้างแพงจึงมีผู้ใช้ไม่เยอะ

หลังจากที่แต่ละทีมทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เริ่มเดินทางต่อ เดินเท้าได้ไม่ได้ก็มีเรื่องให้ต้องแปลกใจ มองด้วยตาเปล่าสภาพดินของป่านี้แห้งมาก ขนาดต้นไม้ใหญ่ยังตายดังนั้นมันไม่ควรที่จะมีต้นหญ้าขึ้นด้วยซ้ำ

ต้นหญ้าขึ้นเป็นหย่อม ๆ ราวกับบอกใบ้ให้พวกเขาเดินตามต้นหญ้าไปแล้วจะเจอสิ่งที่ตามหา

“ทุกคนหยุดเดินก่อน”

“มีอะไรเหรอ”

“ผมเจอรอยเท้าของมนุษย์ตรงนี้”

“ที่แห้งแล้งแบบนี้มีมนุษย์อาศัยอยู่ด้วยเหรอ”

แม้จะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่ก็ยังมีร่องรอยให้เห็น นอกจากจะพบรอยเท้าของมนุษย์นักแกะรอยของเมือง S ก็เจอรอยเท้าของสัตว์สี่เท้าด้วย

“น่าแปลกที่เราไม่พบคราบเลือดหรือชิ้นส่วนอวัยวะของมนุษย์ ดูจากขนาดรอยเท้าแล้วสัตว์ตัวนี้น่าจะเป็นสิงโต”

“เป็นไปได้ไหมที่สัตว์ตัวนี้จะเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์”

“อืม น่าคิดอยู่นะ”

ทางด้านลุคกับบัวก็ได้พักที่บ้านหลังหนึ่ง ด้วยสภาพอากาศที่หนาวจัดและมีหิมะตกในของนั่งเล่นจึงมีเตาผิง ลุคพังเก้าอี้ไม้มาทำเป็นเชื้อเพลิงทำให้อากาศในห้องนั่งเล่นจึงอุ่นขึ้น

“อุ่นขึ้นไหม” ลุคถามคนที่นั่งกอดเจ้ามะลิที่ขยายร่างให้ใหญ่ขึ้นอยู่บนโซฟา

“จ้ะ”

“หนูบัวรอพี่อยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปดูว่าในบ้านมีผ้านวมหรืออะไรที่ทำให้อุ่นขึ้นไหม”

บัวเกี๋ยวพยักหน้าหงึก ๆ ตอนนี้ขาเขาแข็งจนเดินไม่ไหวแล้ว พอได้นั่งผิงไฟอุ่น ๆ เป็นอะไรที่ดีมาก ส่วนลุคก็สำรวจบ้านว่ามีอะไรบ้าง ผ่านไปสักพักร่างสูงก็เดินกลับมาพร้อมกับผ้านวมพืนใหญ่ที่มีร่องฉีกขาดกับเสื้อขนสัตว์สีดำกับสีน้ำตาล

เขานำผ้านวมมาปูรองนั่งแล้วยื่นเสื้อขนสัตว์สีน้ำตาลให้บัวเกี๋ยงสวมทับอีกชั้นแล้วเดินไปเติมเชื้อเพลิงอีกรอบ

“พี่เจออาหารกระป๋องที่ยังไม่หมดอายุอยู่ในครัว คงทำให้เราสองคนอิ่มท้องไปหลายมื้อ” พูดจบร่างสูงก็เดินไปหยิบอาหารกระป๋องมากองที่พื้นในห้องนั่งเล่น

เขาดึงที่เปิดฝากระป๋องออกแล้วใส่ช้อนที่หยิบติดมือในกระป๋องก่อนจะส่งให้บัวเกี๋ยง จมูกสีชมพูอ่อนได้กลิ่นอาหารก็ผงกหัวขึ้นมอง มันขยับตัวออกจากอ้อมกอดของบัวเกี๋ยงแล้วเดินไปหาลุคที่กำลังดึงที่เปิดฝาอาหารกระป๋องออก

ชายหนุ่มเทเนื้อปลาที่อยู่ในกระป๋องลงในจาน เจ้ามะลิไม่รอให้เขาเทเสร็จก็ก้มกลิ่นอาหารตรงหน้าทันที จากนั้นลุคก็หยิบอีกกระป๋องขึ้นมา มือหนาดึงที่เปิดฝาออกพร้อมกับหยิบกระปุกที่ใส่มะเขือเทศออกจากกระเป๋าเป้แล้วเริ่มกินอาหารตรงหน้า

ความฉ่ำน้ำของมะเขือเทศทำให้รู้สึกชุ่มคอราวกับว่าได้ดื่มน้ำ

“เอาอีกไหม” ลุคเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าอีกคนกินหมดแล้ว เขาคิดว่ากระป๋องเดียวกับมะเขือเทศคงไม่ทำให้อิ่มท้อง

ใบหน้าหวานผงกศีรษะเล็กน้อยเป็นคำตอบ ลุคจึงส่งอาหารกระป๋องที่เปิดฝาแล้วเรียบร้อยให้กับร่างบาง มื้อนี้พวกเขากินไป 6 กระป๋อง ยังเหลืออีก 12 กระป๋อง

หลังจากที่อิ่มแล้วทั้งสามชีวิตก็นอนกกกันบนพื้นกลางห้องนั่งเล่น โดยมีไฟจากเตาผิงให้ความอบอุ่นในค่ำคืนนี้