22

จางอ้ายมองสองบุรุษที่มาเยือนในยามนี้ ตานางจะปิดแล้ว นางเห็นพวกเขาถอดผ้า อ๋องเจ็ดกับอ๋องเก้า 

"พวกท่านเสร็จแล้วก็ออกไป ให้นางรักษาข้า" อ๋องเก้าบอกอ๋องทั้งสองที่สวมเสื้อผ้า 

"พวกข้าจะนั่งดูพวกเจ้า" อ๋องหกเอ่ยขึ้น ทั้งสองจึงไปนั่งที่ตั่งยาว

จางอ้ายเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

"พวกข้าสองคน รบกวนเจ้าแล้ว" อ๋องเก้าอ๋องขึ้นอย่างนุ่มนวล 

"ข้าเหนื่อยแล้ว" 

"ขอให้เจ้าทำให้พวกข้าสองคน ใช้งานได้ด้วยเถอะ ถ้าเจ้าไม่ทำ พวกข้าจะสังหารอ๋องแปด"

อ๋องแปดโดนบรรดาอ๋องเหล่านี้จับเป็นตัวประกันอย่างนั้นรึ มิน่าเล่าเขาถึงไม่มาช่วยนาง

"หลังจากที่ข้าช่วยพวกท่าน ข้าจะกลับไป แต่อย่าทำร้ายอ๋องแปด" 

นางไม่ได้รักอ๋องแปด แต่นางก็ไม่อยากให้เขาเป็นอันตราย แม้แต่ในหมู่พี่น้องยังทำร้ายกันได้ 

จางอ้ายบีบดุ้นที่อ่อนยวบของอ๋องเจ็ดอย่างอ่อนโยน นางมองเส้นเอ็นค่อย ๆ ขึ้นมา นางจึงบีบคลึงเส้นเอ็นไว้

อ๋องเจ็ดถึงกับครางออกมาไม่เป็นภาษา ใบหน้าเขาแดงก่ำ จนอ๋องเก้าพลันรู้สึกอิจฉา รอให้นางรักษาอ๋องเจ็ดเสร็จ ค่อยรักษาอ๋องเก้า

ดุ้นอ๋องเจ็ดขยายใหญ่ขึ้นมาแล้ว ดุ้นสีชมพูงดงาม บ่งบอกยังไม่ผ่านศึกสงครามใด ๆ

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

จางอ้ายชักดุ้นไปมา มันใหญ่มากจริง ๆ นางช่างมีพรสวรรค์เรื่องรักษาของลับบุรุษเสียจริง ในโลกแห่งนี้ 

นางจะมีความรักไม่ได้ นางไม่คู่ควรกับบุรุษใดในใต้หล้า เพราะนางคือสตรีโรงนวดรักษาของลับบุรุษ 

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

จางอ้ายหวนคิดถึงคำสอนของบิดามารดาที่อยู่ในปรโลก ว่าการช่วยคนนั้นได้กุศลกว่าสร้างเจดีย์ตั้งเจ็ดชั้น

นางรักษาพวกเขา นางก็จะไปท่องยุทธภพ รักษาคนทั่วใต้หล้า

"อ้า อ้าซีส" อ๋องเจ็ดเสียวเป็นอย่างมาก หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้มีความสุขเยี่ยงนี้มาก่อน

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

น้ำสีขาวค่อย ๆ ไหลออกมาแล้ว น้ำจะออกแล้วมันเป็นความรู้สึกดียิ่งนัก 

ลิ้นหนาเลียวนไปทั่วหัวดุ้นชมพู อมจนมิดด้าม เพียงหนึ่งถ้วยชา น้ำสีขาวก็ไหลออกมา พุ่งออกมาเยอะมากติดใบหน้าของคนงาม 

อ๋องเจ็ดนอนอย่างผ่อนคลาย อ๋องห้า อ๋องหก ดื่มน้ำชามองดูละครอย่างสนุก

อ๋องเก้านอนลงให้นางบีบนวดให้ จางอ้ายนวดจนปวดมือ บีบเส้นเอ็นที่มันนูนขึ้น จนอ๋องเก้ารู้สึกดีไม่น้อย 

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

เพียงไม่นานดุ้นก็พลันขยายใหญ่ขึ้นมา นางชักไปมา อ๋องเก้าดีใจที่ดุ้นกลับมาใช้งานได้ตามเดิม

จางอ้ายใช้นมทั้งสองข้างโอบอุ้มดุ้นของอ๋องเก้า ถูไปมาบริเวณร่องนมจนน้ำรักไหลออกมา จำนวนมาก 

อ๋องเจ็ดและอ๋องเก้าไม่ยอมปล่อยนางไป ตามที่บอกว่าดุ้นใช้งานได้แล้ว 

พวกเขาให้นางนอนทับดุ้นอ๋องเก้า อ๋องเจ็ดปิดท้ายร่องสวาท 

ทั้งสองอ๋องขยับสะโพกพร้อมกัน คนกลางเยี่ยงนางมันจะตายอยู่แล้ว จางอ้ายเจ็บเหลือเกิน เมื่อดุ้นใหญ่ทั้งสองมุดเข้าสองรู พร้อมกัน

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

นางจะตายอยู่แล้ว 

"ปล่อยข้า ปล่อยข้า ข้าไม่ไหวแล้ว" จางอ้ายกรีดร้องทั้งน้ำตา ดุ้นทั้งสองยังอัดกระแทกเข้าไปอย่างมิดด้าม

"ไม่ปล่อย" สองอ๋องเอ่ยพร้อมกัน

จางอ้ายตะโกนให้อ๋องแปดช่วย แต่อ๋องแปดในยามนี้สลบอยู่อีกห้อง เพราะยานอนหลับของบรรดาอ๋องทั้งหลาย

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

ในที่สุดอ๋องทั้งสองก็ปล่อยน้ำรักออกมาพร้อมกัน น้ำรักไหลออกมาอย่างมากมายในรูสวาท ทั้งสองได้ถอดดุ้นออกจากรู ทำให้นางพลันถอนหายใจอย่างเหนื่อย

แต่ทว่า อ๋องห้าอ๋องหกมาร่วมด้วย อ๋องทั้งสี่คนยืนล้อมนางไว้ ดุ้นใหญ่ชี้หน้าคนงาม จางอ้ายมึนหัวจะตายแล้ว

"คนงามรีบทำเร็วเข้า"

"ข้าไม่ไหวแล้ว"

โครมประตูถูกถีบออกอย่างแรง คนที่ย่างกรายเข้ามา เป็นผู้ใดมิได้นอกจาก อ๋องแปด เขาได้สติ เขาห่วงนางมาก ไม่คิดเลยว่า นางจะโดนรุมเช่นนี้

"น้องแปด"

"พี่แปด"

"พวกเจ้าสมควรตาย" อ๋องแปดโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ในมือเขาถือกระบี่ หมายจะสังหารเหล่าพี่น้อง

"เจ้าบ้าไปแล้วรึ จะสังหารพวกข้า เพราะหมอนวดกษัย" อ๋องห้าเอ่ยขึ้น

"ใช่ ข้ารักนาง ข้าจะหาทางช่วยพวกท่าน แต่คิดไม่ถึงท่านจะรุมนาง"

จางอ้ายควรจะดีใจใช่ไหม ที่เขาเข้าข้างนาง หรืออย่างไร หญิงสาวอาศัยทีเผลอ สวมผ้าอย่างลวก ๆ 

"ข้าจะสังหารท่านทุกคน" ดวงตาอ๋องแปดแดงก่ำ 

"เจ้าคิดว่า พวกข้าจะยอมให้เจ้าสังหารรึ" อ๋องห้าเอ่ยขึ้น

"ใช่" 

อ๋องแปดถือกระบี่ไปทางอ๋องห้า ยังไม่ทันได้แทง กระบี่ทะลุหน้าท้องอ๋องแปด อ๋องสามเป็นคนแทงอ๋องแปดจากด้านหลังเอง

จางอ้ายเบิกตาอย่างกว้างรีบวิ่งไปหาอ๋องแปด นางนึกไม่ถึงว่า พี่น้องจะฆ่ากันเอง เพราะนาง 

"ท่านอ๋อง"

"ข้าขอโทษ ที่ช่วยเจ้ามิได้ เดิมทีจะให้เจ้าหาคนมารักษาพวกเขา แต่ไม่คิดเลยว่า พวกเขาจะรังแกเจ้าเยี่ยงนี้ ข้ารักเจ้าแต่แรกเจอ" อ๋องแปดเอ่ยอย่างเสียใจ 

จางอ้ายเดิมที มีความเกลียดอ๋องแปด ยามนี้ นางรู้สึกดีมากที่เขาบอกว่ารักนาง แต่นางมิอาจรักเขาได้ 

"ท่านต้องไม่เป็นไร" 

จางอ้ายกอดเข้าไว้ 

"ข้าขอโทษ" อ๋องแปดสิ้นลมหายใจ