4

ตอนที่ซูหนี่ว์พลันตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าของวันใหม่แล้ว ดวงตาหงส์กวาดสายตามองรอบด้านพบว่าที่นางอยู่นั้นเป็นเรือนขนาดกว้าง ภายในเรือนนั้นมีแค่เตียงใหญ่กับผ้าห่มขาวบาง โต๊ะกลม เก้าอี้ ยังมีโต๊ะเตี้ยข้างเตียง กระถางกำยาน ดูเหมือนที่เรือนนอนอันราบเรียบแห่งนี้คงจะเป็น ที่พำนักของวัดเฉินเป็นแน่แท้

          เรือนกายหนาใหญ่ในชุดสีขาวย่างกรายเข้ามาในเรือนนอน ปรายตามองเรือนร่างอรชรนั่งที่เตียง มู่หรง

จิ้นเพิ่งออกมาจากอาราม เขาไปพบเจ้าอาวาสมาสนทนาธรรมเล็กน้อยแล้วรีบกลับมาหาซูหนี่ว์

          “ตื่นแล้วรึ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยถามลูกสะใภ้

          “ข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน” นางหันหน้าไปทางหน้าต่าง ไม่อยากจะมองพ่อสามีจอมราคะ

          มู่หรงจิ้นยังคงหน้าด้านนั่งลงบนขอบเตียง “เจ้าก็จะได้เห็นหน้าข้าทุกเวลา ข้าจะพาเจ้าไปบ่อน้ำร้อนของวันเฉิน”

          นางเกลียดจนไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่า ตาแก่มู่หรงจิ้น

          “ข้าไม่ไป ข้าหิวข้าว”

          “ข้าเตรียมไว้ให้แล้ว ให้บ่าวยกอ่างล้างหน้า จากนั้นเจ้าก็กินข้าวเสร็จ ข้าจพาไปชมความงามของบ่อน้ำพุร้อน”

          หลังจากล้างหน้าแล้วผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ กินข้าวจนอิ่มใจ พ่อสามีตัวดีก็ลากลูกสะใภ้อย่างซูหนี่ว์ออกมาชมความงามของบ่อน้ำพุร้อน

          นางทอดสายตามองบ่อน้ำพุร้อนหลังเรือนพำนัก ในวัดเฉิน ไอน้ำที่ร้อนระอุลอยขึ้นจากบ่อ วาว ซูหนี่ว์อุทานออกมา นางเป็นคนอีกโลกหนึ่ง โลกของนางมีแต่ความทันสมัย แต่ทว่าโลกในนิยายที่มีแต่ความล้าหลัง จึงมีธรรมชาติให้ชมอย่างงดงาม

          นางไม่รอช้ารีบถอดร้องเท้าสีขาวลายบงกชที่ปักทออย่างประณีต จากนั้นเอาเท้าสีขาวคู่งามแช่ลงไปในน้ำพุร้อน มู่หรงจิ้นเห็นการกระทำของลูกสะใภ้มุมปากหนา ยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข

          ซูหนี่ว์รู้สึกพลันอุ่นเท้าขึ้นมาบ้าง รู้สึกดีจริงๆ ด้านพ่อสามีผู้ราคะทำตามนาง โดยการถอดรองเท้าแล้วเอาเท้าแช่น้ำนั่งลงข้างๆ ลูกสะใภ้

          หญิงสาวพลันเห็นหน้าเขาใบหน้าหน้าที่อารมณ์ดีอยู่นั้นพลันหุบลงทันที

          “ท่านจะกินข้าอีกนานไหม” นางตัดสินใจเอ่ยถามเขาตรงๆดีกว่า ขืนให้เขาข่มเหงนางทุกคืน นางคงเหนื่อยตายเป็นแน่แท้

          มู่หรงจิ้นมองลูกสะใภ้อย่างหื่นกระหาย เขาไม่อยากจะปล่อยนางไปเสียด้วยซ้ำ เขายอมรับว่าการมีอะไรอย่างหลบๆ ซ่อนๆ กับนาง ทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย

          “เจ้าอยากรู้ไหม ทำไม ข้าถึงทำกับเจ้าเยี่ยงนี้”

          นางอยากรู้จะตาย

          “เพราะเหตุใด” ดวงหน้างามมองเข้าไปในแววตาดุจน้ำทะเลลึกสีอึมครึมของพ่อสามีจอมราคะ ค้นหาเหตุผลทำไม เขาถึงทำเรื่องบัดสีเยี่ยงนี้ ในคราตอนที่นางอ่านนิยาย เรื่องเรือนราคะ ซูหนี่ว์อ่านไม่จบ ไม่รู้ว่าจุดจบตัวละครแต่ละคนจะเป็นเยี่ยงไรบ้าง นางอ่านมาเจอแค่บทพ่อสามีข่มเหงกินเต้าหู้ลูกสะใภ้มาตลอด

          ดวงตาดอกท้อแววตาดุจน้ำทะเลลึกสีอึมครึมจ้องเข้าไปที่ดวงตาหงส์คู่นั้น ดวงหน้างามวิลาสของซูหนี่ว์พลันขมวดคิ้วอย่างสงสัย วันนี้นางต้องรู้คำตอบความเป็นมาของเรื่องอัปยศอดสู่นี้ให้กระจ่างแจ้งใจ

          มู่หรงจิ้นพลันถอนหายใจ “เจ้าอยากรู้รึ ข้าจะบอกให้เจ้ากระจ่าง…” มู่หรงจิ้นเล่าเรื่องของไป๋ชิงให้ ซูหนี่ว์ฟัง นางได้ฟังเรื่องราวความรักระหว่างชายหญิงคู่หนึ่ง ที่แท้มารดาของหลี่ซูหนี่ว์คือคนรักเก่าของมู่หรงจิ้น

          ในใจพลันกระจ่างขึ้นมาทันที เขาตอบตกลงเรื่องงานแต่งงานให้บุตรสาวบุตรชายทั้งสองคนแต่งงานด้วยกัน เขาช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก ให้บุตรชายแต่งงานกับบุตรสาวของอดีตคนรัก จากนั้นก็ลงมือข่มเหงลูกสะใภ้ เพราะลูกสะใภ้เป็นบุตรสาวของอดีตคนรัก เป็นการแก้แค้นในตัว

          “ท่านมันเลวยิ่งนัก”

          “ข้าเลวอย่างไร นางทิ้งข้าไปออกเรือนกับคุณชายใหญ่สกุลหลี่ ข้าผิดตรงไหน ข้ารักนางมากจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ข้าไปต่างเผ่าได้ของล้ำค่ามากมายมอบให้มารดาของเจ้ามาตลอด แต่ดูสิ่งที่นางทำกับข้า นางปันใจไปให้บุรุษอื่น สมควรแล้วที่บุตรสาวเยี่ยงเจ้าต้องรับเคราะห์กรรมแทนนาง”

          ในระหว่างที่เขาเล่าความออกมานั้น แววตาอึมครึมเศร้าหมองลงเล็กน้อย

          ซูหนี่ว์นึกสงสารตัวละคร อย่างหลี่ซูหนี่ว์ถูกอดีตคนรักของมารดาข่มเหงจนตาย

          “ท่านก็สารเลวอยู่ดี ข้าเป็นถึงสะใภ้ หาใช่คนที่ท่านจะข่มเหงได้”

          ดวงตาดอกท้อพลันทอประกายแห่งความโกรธออกมาอย่างเห็นได้ชัดเจน นางเห็นใบหน้าหล่อเหลาพลันแดงก่ำ เขากำลังโกรธนางเป็นแน่แท้ที่นางต่อว่าเขา

          “ข้าไม่สนใจหรอกว่าเจ้าจะเป็นสะใภ้ของข้า”

          “ท่านไม่คำนึงถึง มู่หรงเสวี่ยเลยรึ ถ้าเกิดเขารู้ความจริงขึ้นมา ว่าบิดาที่แสนเคารพข่มเหงฮูหยิน

ของเขา ท่านว่าเขาจะรู้สึกยังไงบ้าง”

          ซูหนี่ว์มาจากอีกโลกหนึ่ง โลกที่มีความยุติธรรม โลกแห่งความเป็นจริง ผู้ใดกระทำข่มเหงบุคคลที่มิใช่ภรรยาตัวเอง บุคคลนั้นต้องถูกจำตุ หรือได้รับโทษทัณฑ์ตามที่กฎหมายบัญญัติไว้ แต่ทว่าในโลกแห่งนิยายที่ล้าหลัง ไม่เป็นอย่างนั้น ราวกับว่านางมาอยู่ในบ้านป่าเมืองเถื่อน

          มู่หรงจิ้นพลันหัวเราะอย่างแรง

          “ข้าไม่สนใจ มันไม่มีทางรู้ ข้าจะสังหารมัน”

          “ข้าถามหน่อย ท่านจะให้ข้าทำยังไงถึงจะพอใจ”

          “เจ้าก็มาปรนนิบัติข้าอย่างลับๆ ก็แล้วกัน จนกว่าข้าจะตายไปหรือหายแค้นมารดาของเจ้า เจ้าถึงเป็นอิสระ” ตอนที่นางอ่านนิยาย เรือนราคะ บ้านเดิมของหลี่ซูหนี่ว์ถูกเผาจนมอดไหม้ไปแล้ว หรือว่ามู่หรจิ้นส่งคนไปเผาจวนหลี่

          “ข้าเกลียดท่าน”

          “อย่าเพิ่งเกลียดข้า เจ้ายังต้องมีอะไรกับข้าอีกนาน หรือมีลูกให้ข้าสักคนให้ข้าหายแค้น ข้าถึงจะปล่อยเจ้าเป็นอิสระ”

          ถึงนางมีบุตรให้เขา เด็กนั่นก็ไม่สามารถเรียกเขาว่าบิดาได้ เพราะเขาต้องเป็นท่านปู่

         หญิงสาวพลันเงียบอยู่นาน ถ้านางเกิดท้องขึ้นมา แล้วมันจะส่งผลให้ตาแก่มู่หรงลืมความแค้นไปได้นางก็จะทำ

          “ตกลง เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างข้ากับท่าน” ในเมื่อหาทางกลับโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้ก็ต้องอดทนอยู่ในโลกนิยายไปก่อน

          ดวงหน้าหล่อเหลาได้ยินนางตอบตกลง เขาก็เผยอยิ้มออกมาจนเห็นฟันขาวทุกซี่ เรียงรายอย่างงดงาม

          “ดี ต่อไปนี้ข้าสั่งให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็อย่าขัดขืน” นางคิดว่าร่างกายของนางต้องระบมเป็นแน่แท้ คิดได้กระนั้นจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่

          “เจ้าไม่ต้องคิดมาก ยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น เจ้ากับทำตัวเป็นลูกสะใภ้ผู้เรียบร้อย แต่ทว่ายามอยู่ในเรือนกับข้า เจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่”

          ดวงตานางแทบถลนออกมา อายุห่างกันตั้งหนึ่งรอบ จะให้นางเรียกว่าท่านพี่ บ้าไปแล้วตาแก่มู่หรง

          “ตกลงหรือไม่”

          “เจ้าค่ะท่านพี่” หญิงสาวจำใจทำตามที่เขาสั่ง

          “ดี น้องหญิง ข้าว่าบรรยากาศในนำพุร้อน มันช่าง”

          “ท่านหมายความว่าอย่างไร” ดวงตางามกวาดสายตามองรอบๆ พบว่าแถวน้ำพุมีแต่ป่าไผ่ รายล้อม อย่าบอกนะว่าเขาคิดเรื่องอย่างว่า

          “นี่ท่านคงไม่ได้หมายความจะ”

          “ถูกต้องแล้วน้องหญิง”

          “ไม่ ข้าไม่ต้องการ”

          “อย่าขัดใจข้า เจ้าไม่อยากมีลูกให้ข้ารึ”

          “ก็ได้เจ้าค่ะ”

          ชายหนุ่มไม่รอช้า ปลดอาภรณ์สีขาวของตนเองออก จากนั้นทอดสายตามองเรือนร่างอรชรนั่งนิ่ง นางกำลังคิดอะไรอยู่

          “หนี่ว์เอ๋อร์ ถอดอาภรณ์เจ้าสิ” ได้ยินกระนั้น นางรีบปลดอาภรณ์ตัวนอกออก เหลือเพียงเอี๊ยมสีแดงที่บดบังทรวงออกอันเต่งตึงเท่าซาลาเปาใหญ่

          “ถอดมันออกเดี๋ยวนี้” มืองามปลดเอี๊ยมออก ดวงตาดอกท้อพลันมองร่างงามยืนกลางนำพุ นางเหมือนกับเทพธิดาเหลือเกิน ช่างเหมือนไป๋ชิงยิ่งนัก เขามองไปร้อนระอุลอยขึ้นรอบๆ ตัวนาง พ่อสามีผู้ราคะไม่รอช้าสาวเท้าเข้าไปหานาง

          ซูหนี่ว์พลันมองรอบกายเต็มไปด้วยไอร้อนระอุ น้ำพุบ่อนี้ไม่ลึกมากเพียงแค่ก้นของนางแค่นั้นเอง เขาคงจะพอใจมากสินะ

          “ท่านคงพอใจมากสินะ”

          “ข้าพอใจ” กล่าวจบเขาก็งับริมฝีปากบางทันที หญิงสาวยืนนิ่ง หลับตาปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ เรียวลิ้นหนาสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากค้นหาความหวานล้ำอยู่เนิ่นนาน

          มือหนาใหญ่บีบก้อนซาลาเปาลูกใหญ่อย่างสาแก่ใจ น้ำหวานล้ำไหลออกมาจากยอดปทุมถันอย่างไม่ขาดสาย ซูหนี่ว์เสียวซ่านเหลือเกิน  

          มู่หรงจิ้นถอนจุมพิตปรายตามองเรือนร่างอรชรหลับตานิ่ง “หนี่ว์เอ๋อร์ นั่งลง” หญิงสาวรู้ดีว่าเขาต้องการจะให้นางทำอะไร นางย่อกายนั่งลง ดวงตาหงส์ได้มองแท่งหยกสีดำขนาดใหญ่ ชี้หน้านาง

          “จัดการมันเสีย” มือหนาใหญ่ลูบศีรษะนางอย่างช้าๆ

          กลิ่นความหอมหวานล้ำลอยเข้าจมูกเล็กแหลมของซูหนี่ว์ มือเรียวงามลูบหัวแท่งหยกสีดำขนาดใหญ่ เจ้านี่เองทำให้นางครางทั้งวันทั้งคืน

          เรียวลิ้นเล็กสัมผัสที่หัวแท่งหยกอย่างช้าๆ รสชาติหวานล้ำเสียจริง เรียวปากงามดูดหัวแท่งหยกอย่างแรง คนถูกดูดใบหน้าแดงซ่านราวกับขึ้นสวรรค์ไปเข้าเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้

          “อ่า อ่า เจ้าช่างช่ำชองยิ่งนัก”

          เสียงดูดหัวแท่งหยกยังคงดังสนั่น ทำไมถึงได้รู้สึกดียิ่งนัก น้ำหวานล้ำไหลเข้าปากนางลงเข้าสู่ลำคอ

          “อ่า อ่า ข้าเสร็จแล้ว” มู่หรงจิ้นเอ่ยออกมา ยังคงมองลูกสะใภ้ดูดแท่งหยกจนน้ำไม่เหลือน้ำสักหยด

          นางรีบปล่อยหัวแท่งหยกออกมา น้ำหวานล้ำไหลเยิ้มออกมาที่ริมฝีปากนาง สายตาเขามองไปที่โขดหินข้างบ่อน้ำพุ

          “เจ้าไปนอนอ้าข้าที่โขดหินใหญ่นั่น” ซูหนี่ว์พลันมอง โขดหินขนาดใหญ่พอที่จะรับน้ำหนักตัวนางได้ หญิงสาวไม่รอช้ารีบขึ้นไปนอนที่โขดหินตามที่พ่อสามีสั่ง…