บทที่ 6.แสงแฟลชแห่งการเริ่มต้น

“ลิลิน… ดูแลตัวเองนะลูก”

น้ำเสียงสั่นเครือของแม่ แทรกขึ้นมาจากลำคอ..ยังคงดังก้องอยู่.ในอกของฉัน ไม่จาง แม้เวลาจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม

เช้าวันนี้คือวันแรกในฐานะ ช่างภาพและนักข่าวฟรีแลนซ์ของ StrideX

ฉันในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อน สอดชายไว้ในกระโปรงยาวผ้าลินินสีเทาเข้ม ปลายกระโปรงพลิ้วเบาเมื่อสายลมพัด รองเท้าผ้าใบสี

น้ำตาลเข้ม

ฉันยืดหลังตรง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ปลายนิ้วเลื่อนไปสัมผัสกล้องราวกับย้ำเตือนตัวเองให้มั่นใจ เพื่อจะก้าวเท้าเข้าสู่โลกอีกใบ  โลกที่เต็มไปด้วยความหรูหรา อำนาจ และความคาดหวังที่สูงลิ่ว

เบื้องหน้า ตึกกระจกสูงเสียดฟ้า เหนือถนนสะท้อนแสงแดดจ้า ราวกับประกาศความรุ่งโรจน์และอำนาจที่ไม่มีใครเทียบ

ชายหญิงในชุดสูทเรียบเคลื่อนไหวเป็นระบบ

“คนในที่นี่หน้าไม่รับแขกเลย…” ฉันพึมพำกับตัวเอง ขณะกวาดตามองผู้คนที่เดินสวนไปมา สูทเรียบหรู ผมเกล้าตึง และท่าทีเย็นชาราวกับทุกคนถูกฝึกให้ปิดอารมณ์ไว้หลังใบหน้าเรียบเฉย

แสงไฟจากโถงใหญ่ส่องกระทบพื้นหินอ่อนจนมันวาว เงาของผู้คนซ้อนทับกันเป็นริ้วๆ ดูราวกับกระจกเงาที่สะท้อนโลกอีกใบ

โต๊ะประชุมยาวเรียงรายด้วยเอกสารและแก้วคริสตัล ทุกอย่างสมบูรณ์แบบจนน่าเกร็ง  ด้านหนึ่งของห้องเป็นกระจกบานสูง ฉันมองมองลงไปยังถนนเบื้องล่าง รถยนต์เคลื่อนผ่านเป็นแถวเป็นระเบียบ

พนักงานเสิร์ฟรินชาและกาแฟอย่างประณีต มือยกถ้วยอย่างมั่นคง ส่งรอยยิ้มสุภาพให้ชายในสูทเรียบหรู  แต่ละก้าวของพนักงานในชุดยูนิฟอร์มเป็นไปอย่างเป็นจังหวะ ชายในสูทจับแก้วคริสตัลแน่น วางเอกสารอย่างเรียบร้อย ทุกการเคลื่อนไหวสะท้อนความเป็นระเบียบสูงสุด เป็นระยะห่างที่บอกชัดเจนถึงอำนาจและความต่างของสถานะ

***

ฉันยกกล้องขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึก และมองรายละเอียดของรองเท้ารุ่นใหม่ที่ตั้งอยู่บนแท่นกระจกใส ความเงียบของโถงใหญ่และระเบียบเรียบร้อยรอบตัว ทำให้ทุกการกดชัตเตอร์ยิ่งมีน้ำหนัก

แชะ แชะ แชะ เสียงชัตเตอร์ดังเป็นจังหวะภายในห้องสตูดิโอเงียบกริบ

รองเท้า Quantum Prime ตั้งอยู่บนแท่นกระจกใส แสงไฟ LED สาดลงมากระทบพื้นผิวอย่างพอดี บางส่วนเป็น ไฮบริดคาร์บอน™ สีเทาเข้มด้าน เรียบแต่สะท้อนประกาย เส้นสายเฉียบคมพร้อมตะเข็บเงินบาง สะท้อนแสงราวกับเส้นโลหะมีชีวิต ด้านข้างเป็น นาโนเวฟเมช โปร่งแสง สีฟ้าอมม่วง มองเห็นโครงสร้างภายใน ราวกับรองเท้ากำลังหายใจ ส่วนรุ่นลิมิเต็ด Metallic BioSkin ไล่เฉดสีเหมือนแสงเหนือ เส้นสายคมชัดและเงาวาว ราวกับงานศิลปะที่มีชีวิต

ทุกมุมของรองเท้าดูสมบูรณ์แบบ ทั้งรูปทรง เส้นสาย และประกายสะท้อน แท่นถูกจัดวางสูงพอดี ทำให้ Quantum Prime ดูเหมือนชิ้นงานล้ำค่า ที่รวมเทคโนโลยีและความหรูหราไว้ในคู่เดียว

ฉันเลื่อนกล้อง หมุนมุม แล้วกดชัตเตอร์อีกครั้ง เสียงคลิกเบา ๆ ประสานกับแสงและเงาที่ไล้ผ่านพื้นผิว ทุกภาพคือความพยายามจับช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุดไว้

ปรับโฟกัสอีกนิด ล็อกมุมให้เห็นทุกเส้นสายและลวดลายที่ออกแบบมาอย่างประณีต บนป้ายราคาที่วางอยู่ข้างแท่น  ตัวเลขที่ไม่ได้บอกเพียงราคา แต่บ่งบอกถึง “สถานะ” ของผู้ที่มีสิทธิ์ครอบครอง

ทุกครั้งที่ชัตเตอร์กดลง มันไม่ใช่แค่การถ่ายภาพสินค้า แต่เป็นการบันทึกโลกของความหรูหรา… และแรงกดดันที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

ฉันล็อกสายตาลงบนกรอบเลนส์อยู่ครู่หนึ่ง พยายามเก็บรายละเอียดทุกแสงและเงาอย่างตั้งใจ

และทันใดนั้น… เผลอเงยสายตาขึ้น

สายตาฉันสบเข้ากับ เขา อย่างจัง ‘คุณอารัญ’

ในสูทเข้มหรู สองมือล้วงกระเป๋า เขาเอนร่างพิงมุมหนึ่งของสตูดิโอ มาดเข้มลึก ดวงตาของเขาสบกับฉันนิ่ง ๆ ราวกับอ่านทุกความคิดที่แวบเข้ามา เส้นกรอบหน้าคม ใบหน้าเรียบนิ่ง สายตาคมกริบจับจ้องมาที่ฉันอย่างไม่กระพริบตา

มือฉันเกร็งแน่นรอบกล้อง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา แรงกดดันจากการทำงานผสมกับแรงดึงดูดบางเบาที่ฉันไม่เข้าใจ ทำให้ฉันเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

แต่ก่อนที่ฉันจะทันตั้งรับ เขาก็หมุนตัวกลับหลัง แผ่นหลังกว้างและท่าทีมั่นคงค่อย ๆ ลับหายไปในแสงไฟของสตูดิโอ

เหลือเพียงเสียงหัวใจฉันที่ยังเต้นแรงเกินควบคุม…

***

“คุณอารัญครับ”  เสียงเรียบของ วรากร ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของตึก

อารัญยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าชั้นวางของ เขามองภาพถ่ายในกรอบไม้สีเข้ม  ชายในสูทกำลังยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาในภาพนั้นเหมือนจะมองทะลุผ่านกาลเวลา แสงจากกระจก ลงมาทาบบนใบหน้าของอารัญครึ่งหนึ่ง เงาและแสงตัดกันจนเห็นเส้นกรามคม

เขาหันศีรษะเพียงน้อย  เพียงพอให้นรากร รู้ว่า เขากำลังตั้งใจฟัง

“คุณลิลิน โฮชิคาวะครับ… อดีตลูกสาวของมิสเตอร์คิริน โฮชิคาวะ ตอนนี้อาศัยอยู่ในคอนโดเก่ากลางตรอกแคบในใจเมือง ครับ”

อารัญนิ่งไปอีกครู่  ปลายนิ้วแตะกรอบรูปเบา ๆ แล้วลูบตามขอบไม้ราวกับกลัวว่าภาพนั้นจะจางหายไปพร้อมกับสัมผัสนั้น เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย เสียงหายใจกลั้นอยู่เพียงวินาที ค่อยๆหันกลับมามอง วรากร 

“พรุ่งนี้เช้า… ให้เธอเข้ามาหาผม”

วรากร โค้งศีรษะรับคำ “รับทราบครับ”