บทที่5.คนที่มองเห็นในแสงและเงา

แสงยามเช้าสาดลอดผ่านผ้าม่านบาง เฉือนผ่านเงามืดที่ยังหลงเหลือจากค่ำคืนแห่งความวุ่นวาย…

ฉันขยับเปลือกตา เสียงไอ ค๊อก ๆ แค๊ก ๆ ของแม่ดังแผ่วออกมาจากโซนด้านนอก ความห่วงใยแทรกขึ้นในอก ดึงให้ฉันลุกออกจากเตียง

กาน้ำร้อนบนเคาน์เตอร์ส่งไอน้ำพวยพุ่ง สายน้ำชารินลงถ้วยเป็นเส้นแสงอ่อนในอากาศ กลิ่นชาหอมอุ่นลอยคลุ้ง ไอร้อนลอยแตะปลายคางของแม่ที่ก้มอยู่  เสื้อคาร์ดิแกนสีอ่อนของท่านดูเปราะบางกว่าทุกเช้าที่ผ่านมา

“แม่คะ”

ฉันเอ่ยเสียงนุ่ม พลางวางมือลงบนแผ่นหลังท่านอย่างอ่อนโยน

แล้วพยุงแม่นั่งบนโซฟายาวในมุมนั่งเล่น ค่อยๆทรุดตัวลงเคียงข้าง แนบศีรษะกับแขนเล็ก ปลายนิ้วแตะเอวบางเบา ๆ

“แม่นอนไม่ค่อยหลับจ้ะ…เมื่อคืนลูกกลับดึกจนแม่ตกใจ”

เสียงแม่แผ่วพร่า คล้ายความเหนื่อยล้าที่เกาะอยู่ในลำคอ

“หนูขอโทษค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงนะ แค่เรื่องงานนิดหน่อยเอง”

แม่ยกชาขึ้นจิบชาช้า ๆ แล้ววางถ้วยลงด้วยมือสั่นเล็กๆ  จากนั้นหันมองรูปถ่ายของพ่อในกรอบไม้ข้างตัว  ด้วยแววตาอ่อนโยน… แต่ซ่อนความหม่นเศร้าที่เห็นได้ชัด

“อย่าพาตัวเองไปยุ่งกับเรื่องของคนพวกนั้นก็พอ…”

คำเตือนของแม่ทำให้หัวใจฉันสะดุด ท่านไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นสักนิด แต่เหมือนสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ฉันพยายามเก็บซ่อนในใจ

“ค่ะ… แม่”  เสียงฉันแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจปกป้องตัวเองและปกป้องท่าน

ความอบอุ่นแผ่ซ่านชั่วครู่ เหมือนแสงเช้าที่สาดผ่านระเบียง มาสะท้อนลงบนร่างเราสองคน

จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจากด้านใน  แม่หันมามองฉัน มือของท่านแตะเบา ๆ ที่ขาของฉัน พร้อมแววตาเต็มไปด้วยความกังวล

“ลูก… ไปรับสายก่อนเถอะ”

ฉันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วดันร่างไปยังต้นเสียง

นิ้วเรียวสไลด์หน้าจอขึ้นแนบหู

“สวัสดีครับ… คุณลิลิน

ผม วรากร เลขาของคุณอารัญ จาก StrideX

ท่านประธานอยากเชิญคุณเข้าพบเช้าวันนี้

มีบางอย่างต้องสอบถาม… เกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน”

คำพูดนั้นทำฉันสะดุดครู่หนึ่ง แต่ก็ตั้งตัวรับได้ ดวงตาหันไปมองแม่ที่ยกแก้วชาขึ้นจิบ ชาอุ่นสะท้อนแสงยามเช้าเป็นประกายสีน้ำผึ้ง

ฉันตอบกลับไปด้วยเสียงมั่นคง

“ยินดี ค่ะ”

ทันทีที่สายตัดไป..

ฉันสูดลมหายใจลึก… แล้วปล่อยออกมา

แรงกดดันจากคำเชิญที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงทำให้หัวใจฉันเต้นแรง

ทั้งกลัว ทั้งอยากรู้… ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนกับคนของ StrideX

ฉันกำลังเข้าไปอยู่ตรงจุดไหนของเรื่องทั้งหมดกันแน่

..

“ลิลิน”

“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น… อย่าทำในสิ่งที่ใจไม่ยอมรับนะลูก”

แม่พูดด้วยน้ำเสียงห่วงใยอีกครั้ง ขณะที่ฉันกำลังจะก้าวออกจากประตู

ฉันยิ้มบางตอบกลับให้แม่ได้สบายใจ

“ค่ะ…แม่”

แต่ภายในอกกลับรู้สึกหนัก เหมือนแรงดึงบางอย่างรัดฉันเข้าไป

ในสิ่งที่ฉันไม่แน่ใจเลยว่า สิ่งที่กำลังจะทำ คือ

สิ่งที่ถูก” หรือ…

ทางที่ไม่อาจหนี

มอเตอร์ไซค์คู่ใจแทรกตัวไปตามท้องถนนที่แน่นขนัดด้วยรถยนต์และเสียงแตรใจกลางกรุง  ไม่นานนักก็หยุดตรงหน้าตึกกระจกสูงของ StrideX International

ปลายนิ้วยกหมวกกันน็อกเหนือศีรษะ ดวงตากลมจ้องมองอาคารสูง แสงแดดยามสายสะท้อนเจิดจ้า  แทบไม่เห็นอะไรที่ซ่อนอยู่ภายใน

พนักงานในชุดสูทยกมือทัก แล้วพาฉันผ่านประตูรักษาความปลอดภัย  กล้องวงจรปิดจับทุกการเคลื่อนไหว ราวกับไม่มีมุมใดในตึกนี้ที่หลุดพ้นจากสายตาใครได้เลย

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก  ชั้นบนสุดของอาคารเผยให้เห็นห้องโถงกว้างใหญ่ ผนังกระจกเงาสะท้อนแสงเมืองด้านนอก

เลขาชายก้าวนำหน้าไปหยุดตรงหน้าประตูไม้บานใหญ่

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ขณะรอเขาเคาะประตูเป็นสัญญาณ

ทันทีที่เขาเอ่ยว่า

“เชิญครับ… ท่านประธาน รออยู่ข้างใน”

ฉันเอื้อมมือผลักประตูกว้าง  แสงจากกระจกบานสูงสาดเข้ามาในห้อง เป็นริ้วสีเงินสะท้อนบนพื้นหินมันวาว

ชายร่างสูงมาดนิ่ง สะท้อนเงาในแสงเจิดจ้า ในสูทหรูสีเข้ม เขายืนหันหน้าไปยังกระจกผนัง สองมือล้วงกระเป๋า ก่อนค่อย ๆ หมุนตัวกลับมา  ดวงตาคมลึกจ้องฉันตรง ๆ พร้อมผายมือไปยังโซฟาสีเข้ม

“เชิญนั่งครับ… คุณลิลิน”

ฉันขยับร่างลงนั่งอย่างประหม่าเล็กน้อย มองท่าทีของชายตรงหน้า

เขายกนิ้วขึ้นดีดนิ้วดัง “คลิก”

เลขาชายก็ปรากฏตัวทันที รับคำสั่งอย่างว่องไว

“ขอชาร้อน สองถ้วยครับ วรากร”

ไม่กี่อึดใจ ถ้วยชาร้อนก็ถูกวางตรงหน้า

“เชิญครับ คุณลิลิน” 

ฉันจ้องมองถ้วยชาด้วยความลังเล  ปรายตามองเขายกถ้วยขึ้นจิบอย่างนิ่งสงบ แล้ววางลงเบา ๆ บนโต๊ะ

“ผม…ไม่วางยาคุณหรอกนะ คุณลิลิน”

ฉันยังคงเงียบ ยังคงมองเขาอย่างระมัดระวัง 

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้า ๆ

“ก่อนอื่น…ผมต้องขอโทษ กับเรื่องเมื่อคืน…เรื่องที่ชายบางคนไม่สุภาพกับคุณ”

“ค่ะ” ฉันตอบเสียงเรียบ

เขาหยุดเว้นหายใจไปชั่วขณะ

“ผมขอถามตรง ๆ นะครับ”

ฉันนิ่ง จับจังหวะทุกคำพูด

“คุณรู้ตัวใช่ไหม… ว่าคุณถ่ายอะไรเมื่อคืน?”

คำถามนั้นแทงใจฉัน หัวใจเต้นแรงราวคมมีดกรีดผ่านความทรงจำ

ภาพแฟลช ซองน้ำตาล… ชายในสูท… ทุกอย่างสว่างจ้าเหมือนแสงสะท้อนเข้าตา

“รู้ค่ะ” เสียงหลุดออกจากลำคอเบา ๆ

“และก็รู้… ว่ามันไม่ควรถูกถ่าย”

เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความเงียบ เขาก็พยักหน้าขึ้นลง ราวกับรับรู้ทุกความคิดในใจฉัน

“ผมเชื่อว่าคุณไม่ได้ตั้งใจครับ”

น้ำเสียงนั้นนุ่มนวล แต่แฝงแรงกดดันบางอย่าง ทำให้ฉันกลืนน้ำลาย เขาจ้องฉัน นิ่งลึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือเข้าประสานกัน พลางเอนตัวเข้ามาเล็กน้อย

“ภาพนั้น…” เขาเอ่ยช้า ๆ

“มีคนต้องการให้มันหายไป…ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ”

แววตาคมกริบจับจ้องตรงมา

“และผมไม่อยากเห็นคุณ… กลายเป็นหนึ่งใน ‘สิ่งที่ต้องถูกลบออกไป’”

ความเงียบแผ่ซ่านทั่วห้อง

ฉันรู้ดีว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

“เพื่อความปลอดภัยของคุณ” เขากล่าวต่อ

“ผมอยากให้คุณมาทำงานกับผม... ในฐานะฟรีแลนซ์ของ StrideX”

ฉันชะงัก “หมายความว่า... คุณจะควบคุมฉันเหรอ?”

รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากเขา

“ไม่ใช่ควบคุม... แต่คุ้มกัน”

เสียงแม่จากเช้าวันนั้นดังขึ้นในหัว

“อย่าพาตัวเองไปยุ่งกับคนพวกนั้นนะ ลิลิน...”

ประโยคนั้นดังสะท้อนในอก แต่ตอนนี้... สายตาของอารัญตรึงฉันไว้แน่น ราวกับเงื่อนไขที่ไม่มีทางหลบหนี  ฉันมองเขานิ่ง แสงจากกระจกสะท้อนลงบนเลนส์กล้องที่วางอยู่ข้างมือ  เส้นแสงเฉือนผ่านระหว่างเรา แสบตา  เหมือนความจริงและความเท็จปะทะกันในใจ

ลมหายใจฉันสะดุด ก่อนคำตอบค่อย ๆ หลุดออกจากริมฝีปาก

“ฉันจะเชื่อคุณ...”

สายตาของเราประสานกันนิ่งงัน

“…ครั้งนี้... ครั้งเดียวเท่านั้น”