บทที่ 6

#####บทที่ 6

            หลังจากทุกคนในจวนรู้เรื่องที่หยางเหวินถูกโจรปล้น จนได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการเสียเลือดมากเกินไป นอนพักในเรือนนานสามวันพอเข้าวันที่สี่เขาเดินออกมาสูดอากาศในสวนของเรือน นางจึงได้เจอหน้าเป็นครั้งเเรกนับจากเรื่องวันนั้น

            ซูเมิ่งเบนทิศการเดินเปลี่ยนไปทางบริเวณที่หยางเหวินยืนอยู่ ข้างกายชายหนุ่มมีบ่าวรับใช้ชื่อมู่ลี่ยืนเบื้องหลัง พอนางเห็นซูเมิ่งก็ถลึงตาใส่ แต่นางหาสนไม่…

            ซูเมิ่งทำความเคารพเขาเช่นเดิม

            “คุณชายหายดีหรือยังเจ้าค่ะ?” นางยิ้มตาหยี

            “ฮึ่ม เอ่อ ดีขึ้นมากแล้ว เจ้าล่ะบาดเจ็บอะไรหรือไม่?”

            หยางเหวินกลับมาทำสีหน้าสงบอีกครั้งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ เพราะวันนั้นพอเขากลับถึงจวนก็แยกจากนางทันที ยังไม่ทันสังเกตว่านางบาดเจ็บหรือไม่ และตลอดเวลาก็เป็นบ่าวของท่านแม่ที่คอยดูเเลเขาตลอด ไม่เห็นนางไปเยี่ยมเขาสักนิด ก็นึกว่าอาจบาดเจ็บหนัก

            …แต่ดูจากสีหน้าท่าทางนางดูสบายดีจึงอดน้อยใจไม่ได้

            “บ่าวมีรอยช้ำเล็กน้อยเจ้าค่ะ ตอนนี้หายดีแล้ว”

            เอาจริงคือนางพูดปด มีแค่รอยช้ำจริงแต่มันยังไม่หาย! หากเป็นคน   ทั่วไปนางเชื่อว่าสามวันรอยช้ำจากการกระเเทกเหล่านี้หายไปแล้วแน่ แต่พอมาเป็นร่างนี้นางทายาทุกวันรอยช้ำยังไม่เลือนเลย หากแก้เสื้อผ้านางออกหมดจะเห็นจ้ำเเดงจ้ำม่วงเกือบทั้งตัว

            ส่วนหยางเหวินก็ดูเป็นปกติแล้วมีเพียงใบหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง พอเห็นดังนั้นนางจึงลุกขึ้นหมุนตัวเตรียมจะกลับไปทำงานเเต่นึกบางเรื่องได้จึงหันกลับมา

            “เอ้อ บ่าวขอบคุณคุณชายมากเลยนะเจ้าคะที่ช่วยพูดกับฮูหยินใหญ่ให้” 

            วันนั้นฮูหยินใหญ่มีคำสั่งให้โบยนางและชิงซาคนละหนึ่งร้อยไม้ โทษฐานดูเเลเจ้านายไม่ดี แต่ได้หยางเหวินระงับการลงโทษไว้ มิเช่นนั้นป่านนี้นางคงยังนอนติดเตียงลุกไม่ขึ้นเป็นแน่

            พูดจบนางก็เดินจากมา แต่ก่อนไปหยางเหวินเรียกไว้จึงหมุนตัวกลับมาอีกรอบคิ้วขมวดมุ่น

            “ข้าสิต้องขอบคุณเจ้า ไม่ได้เจ้าคงไม่มีข้ายืนอยู่ตรงนี้”

            รอยยิ้มจริงใจส่งมายังนางทำเอาบรรยากาศรอบข้างดูอบอุ่นขึ้นทันตา

            …มีใครเคยบอกเขาไหมเนี่ยว่ารอยยิ้มเขาทำคนใจละลายได้ ซูเมิ่งได้เเต่เอ่ยในใจ

            “แล้วนี่เจ้าจะไปไหน?”

            ...ไม่ใช่ว่านางเป็นบ่าวรับใช้ข้างกายเขาก็ต้องมารับใช้เขาไม่ใช่หรือ?

            “ฮูหยินใหญ่ย้ายบ่าวไปทำงานในครัวแล้วเจ้าค่ะ งั้นบ่าวขอตัวก่อน”

            หยางเหวินอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็ต้องหุบปากลง เพราะไม่ไกลมีหญิงวัยกลางคนผู้เป็นเเม่ และหญิงสาวอีกคนซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องเขาชื่อกุ้ยอินเดินตรงมาทางเขาเสียก่อน หยางเหวินจึงได้เเต่มองตามแผ่นหลังอดีตบ่าวรับใช้ตนจนสุดสายตา ก่อนหันมาแย้มยิ้มงามสง่า

            “ไยท่านแม่และน้องกุ้ยอินมาที่นี่ได้”

            หนิงหลินดันหลานสาวสุดที่รักไปข้างหน้าให้ใกล้ลูกชายตนมากขึ้น

            “ก็อินเอ๋อน่ะสิ บ่นอยากมาเยี่ยมเจ้า เห็นบอกเคี่ยวน้ำแกงไก่มาให้เจ้าด้วย”

            หญิงสาวเจ้าของชื่อเมื่อถูกอ้างถึงก็ออกอาการบิดม้วนตัว ใบหน้าขึ้นสีอย่างเขินอาย มือบางยื่นน้ำแกงให้บ่าวข้างหลังหยางเหวินนำไปใส่ถ้วย

            “น้องไม่รู้ว่าพี่หยางเหวินจะชอบหรือไม่ ปกติอินเอ๋อทำให้ท่านพ่อแล้วท่านชอบจึงลองทำให้ท่านพี่ชิมดูเจ้าค่ะ”

            เสียงหวานเสนาะหูกล่าว ท่วงท่าสง่างามดูนอบน้อม

            “ยืนนานแล้วข้าเมื่อยขา เดี๋ยวเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี”

            ฮูหยินใหญ่พูดจบก็เดินนำทุกคนเข้าไปในเรือนโดยไม่สนว่าเจ้าของเรือนชวนหรือไม่ หยางเหวินปรายตามองทางที่ซูเมิ่งหายไปอีกครั้งก่อนเดินตามเข้าไป

            ซูเมิ่งเดิมทำอาหารเป็นอยู่แล้วแต่อาหารที่นางทำเป็นนั้นจะออกแนวอาหารแถบยุโรป เพราะชาติที่แล้วของซูเมิ่งเติบโตต่างประเทศ พ่อแม่และพี่ชายของนางประสบอุบัติเหตุบนเครื่องบินจนเหลือนางคนเดียวที่ไม่ได้เดินทางในรอบนั้น ตอนนั้นนางอายุได้ห้าขวบเท่านั้น นางถูกนำไปปล่อยที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งในประเทศจีน และถูกซื้อตัวโดยครอบครัวชาวต่างชาติและถูกนำไปฝึกเป็นสายลับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ถูกบังคับให้เรียนทุกสาขาวิชา ที่มีประโยชน์ต่องานที่นางต้องทำ

            แต่นี่มันยุคจีนโบราณ อาหารก็เป็นอาหารจีน เครื่องปรุงนางพอรู้จักบ้าง แต่จะให้ทำอาหารจีนคงนึกรายการอาหารไม่ออก นางจึงคอยเป็นลูกมือหั่นผัก ล้างของ เก็บกวาดห้องครัวเสียมากกว่า แต่ที่นางชอบเลยก็คือบ่าวในส่วนงานนี้จำเป็นต้องแบ่งคนออกไปซื้อของข้างนอกจวน ซึ่งนางมักอาสาไปเสมอ

            ครั้งนี้ก็เช่นกัน ตอนนี้ยามเหม่าเป็นช่วงที่นางต้องออกไปซื้อของข้างนอก โดยมี นาง บ่าวรับใช้ในครัวนามชิงฮวา และบ่าวชราอายุน่าจะประมาณห้าสิบกว่าซึ่งทำหน้าที่นำของเสียออกไปทิ้งนอกจวนและขับรถเทียมวัวสำหรับบ่าว

            สามวันมานี้นางมักหาเวลาสำรวจรอบจวนหาว่ามีทางออกทั้งหมดกี่ทาง เก็บข้อมูลเวลาเฝ้าและผลัดเปลี่ยนผู้คุ้มกันของจวน เพื่อวางเเผนหนีออกไปจากจวนนี้ เพราะนางคิดว่านางเอาทรัพย์สินที่นางได้จากการตอบแทนที่ช่วยชีวิตคุณชายใหญ่เย่ไว้ออกไปเริ่มชีวิตข้างนอกจวนจะดีกว่า มันทั้งสะดวกในการหาทางกลับตระกูลไป๋ และเพื่อรักษาเกียรติของคุณหนูอย่างนาง

            “เจ้าไปซื้อตามที่บอกล่ะ รีบมาให้ทันด้วย” 

            ชิงฮวาพูดจบนางก็หันเดินออกไปอีกทาง นางกับชิงฮวามักเเยกกันไปหาซื้อของตามที่ต้องการโดยห้ามใช้เวลาเกินครึ่งชั่วยาม ไป๋ซูเมิ่งมักจะเร่งซื้อของให้ครบและแอบเดินรอบเมืองเท่าที่ทำได้ แต่ครานี้นางนำกำไลทองที่ฮูหยินมอบให้นางเป็นของตอบเเทนมาด้วยเก็บปิ่นทองที่ฮูหยินผู้เฒ่าให้ไว้ก่อน นางว่าจะไปที่โรงรับซื้อของเเลกเงินเพื่อประเมินราคาดู 

            กำไลนี้เป็นกำไลทั่วไปพอเอาไปแลกเงินได้เพียงห้าตำลึงเท่านั้น พอเเลกเงินมาก็เก็บในตัว รีบเดินกลับไปรถของจวน

            ขณะที่ซูเมิ่งและชิงฮวาถือของที่ซื้อมาเดินเข้าไปในครัวก็มีบ่าวผู้ชายของเรือนหย่งชางวิ่งมาตามนาง บอกว่าหยางเหวินต้องการพบตอนนี้ ซูเมิ่งจึงต้องวางของในมือแล้วเดินตามบ่าวคนนั้นไป

             ตอนซูเมิ่งเข้ามาก็เห็นหยางเหวินนั่งเขียนบางอย่างลงกระดาษอย่างตั้งใจจึงเข้าไปเงียบ ๆ สักครู่ชายหนุ่มจึงเงยหน้ามาเห็นนางยืนอยู่

            “นั่งลงสิ”

            ซูเมิ่งเดินมานั่งแต่พอสายตากวาดรอบห้องไม่เห็นบ่าวที่ชื่อมู่ลี่ก็อดแปลกใจไม่ได้

            “คุณชายมีอะไรให้บ่าวรับใช้หรือเจ้าคะ?”

            “เปล่าหรอก ข้ามีเรื่องจะถามเจ้าน่ะ”

            หยางเหวินเลิกสนใจกองหนังสือตรงหน้า เขาเงยหน้ามองนางแววตาลึกล้ำ

            “เจ้าเป็นใครกันแน่?"

            พอซูเมิ่งได้ยินคำถามนั้นแววตาตระหนกเกิดขึ้นวาบหนึ่งก่อนกลับมาสงบตั้งเดิม และเเทนที่ด้วยความฉงน

            “ข้าก็เป็นบ่าวไงเจ้าคะ”

            …หากมีคนมาจับมือเธอตอนนี้จะรู้ว่าเย็นเฉียบและชุ่มเหงื่อมาก แต่นางจำเป็นต้องตีเนียนต่อไป

            “ไยเจ้าสู้กับคนร้ายได้ ไยรู้จักใช้ยา” และฉลาดล้ำลึก เขาได้เเต่เอ่ยในใจ 

            เมื่อครั้งตอนประสบเหตุนั้นเขาได้เเต่สงสัยไม่มีโอกาสถามนาง เก็บไว้ในใจมาตลอด ไม่ใช่เขาไม่ไว้ในผู้มีพระคุณ แต่หากนางเข้าจวนมาด้วยจุดประสงค์แอบแฝงเขาก็เอาไว้ไม่ได้

            “เอ่อ นายท่านคนก่อนของบ่าวเป็นพ่อค้าต้องเดินทางจึงฝึกให้บ่าวที่ติดตามต่อสู้เป็นเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องยาข้าน้อยก็อาศัยลักจำเพิ่งได้ใช้เมื่อครานี้เอง ช่างโชคดีเสียจริง แฮะ ๆ" 

            ซูเมิ่งแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน

            “ข้าน้อยไร้วรยุทธิ์ ทำเพียงเตะ ต่อย เหวี่ยงดาบอาศัยกำลังที่ได้ยกน้ำทำงานหนักเจ้าค่ะ”

            หยางเหวินยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขาไม่ได้เชื่อเต็มสิบส่วนแต่ดูหน้าตาใสซื่อของนางจึงรู้ว่าคงยากที่จะให้นางบอกความจริงทั้งหมด

            “อืม ต้องขอบใจฝีมือเพียงเตะต่อยของเจ้าที่ช่วยชีวิตข้าไว้ด้วย ข้าให้นี่เจ้าเป็นการตอบแทนแล้วกัน”

            พูดจบมือหนาหยิบปิ่นเงินอันหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ที่ปลายปิ่นมีผีเสื้อตัวน้อยห้อยระย้า ดูสวยแบบเรียบง่าย 

            “หากเจ้าไม่รับ ข้าคงรู้สึกติดค้างเจ้ามาก”

            หยางเหวินเอ่ยเพราะเห็นท่าทางนางเหมือนจะบอกปัด

            “ฮ่า ฮ่า ข้าน้อยรับไว้แน่นอนเจ้าค่ะ งามมากเลย”

            นางรับปิ่นมาถือไว้ เรื่องปิ่นนี้ทำเอานางลืมสนใจประโยคจิกกัดก่อนหน้าของเขาไป

            หลังจากนั้นหยางเหวินก็มีคำถามถามนางอีกนิดหน่อยแล้วปล่อยให้ไปทำงานต่อ ซูเมิ่งเก็บปิ่นไว้ก่อนรีบเดินเข้าโรงครัว ป่านนี้สหายบ่าวทั้งหลายของนางคงคิดถึงนางแล้วกระมัง

            ทางหยางเหวินพอเห็นว่าหญิงสาวเดินออกไปแล้วเขาเรียกชิงซาเข้ามาและสั่งงานบางอย่างไป จนกระทั่งในห้องเหลือเขาคนเดียว เสียงถอนหายใจดังขึ้นแต่สีหน้าชายหนุ่มยังไม่คลายกังวลลง

            …เมื่อนางไม่ยอมบอกอะไรเขาจึงต้องสืบเอง ได้แต่หวังว่านางจะเป็นเพียงบ่าวธรรมดาคนหนึ่งอย่างที่นางบอกไว้

            ภายในห้องหรูหราแห่งหนึ่ง ผ้าม่านเนื้อเงาปลิวสะไหว โต๊ะเขียนหนังสือตัวกว้างทำจากไม้เนื้องาม หลังโต๊ะมีร่างสง่าภายใต้หน้ากากนั่งอยู่ มือเรียวงามขยับขึ้นใช้นิ้วเคาะโต๊ะสร้างเสียงดังกังวาล ทำเอาชายอีกสองคนในห้องพากันสั่นสะท้านหัวใจเต้นรัว

            “ตามที่สืบจากบ่าวในจวนเย่บอกว่าคุณชายหยางเหวินเจอนางระหว่างทางกลับจากเมืองซีหนานขอรับ เห็นว่าเป็นบ่าวที่มีนายเก่าเป็นพ่อค้าที่ถูกโจรปล้น รับเข้ามาทำงานเพราะความสงสาร เพิ่งได้รับเลือกเป็นบ่าวรับใช้ข้างกายคุณชายหยางเหวินเมื่อไม่นานมานี้ ส่วนความเป็นมาก่อนหน้าไม่มีใครรู้ขอรับ” 

            พูดจบเขาก็ปล่อยลมหายใจออกเสียงเบา ยืนรอรับคำสั่งต่อไป เขารู้ว่าข้อมูลที่หามาได้ผู้เป็นนายต้องไม่พอใจเป็นแน่ แต่ทำอย่างไรได้ เขาหาได้เพียงเท่านี้นี่นา

            “พ่อค้าที่ไหน?” เสียงทุ้มแฝงความกดดันดังขึ้น

            “ไม่มีใครทราบขอรับแม้เเต่คุณชายหยางเหวิน จากที่ข้าน้อยสำรวจคดีดักปล้นในสองสามวันที่คุณชายหยางเหวินเดินทางกลับซีเปียน ไม่มีใครแจ้งว่ามีถูกปล้นกับทางการ เป็นไปได้สองทางคือ โจรทำลายหลักฐานรวมทั้งฆ่ากลุ่มพ่อค้าตายหมดจนไม่มีใครแจ้งหรือพบเห็น หรือไม่บ่าวคนนั้นอาจอาศัยในป่าแถบนั้นมานานแล้ว เพราะหนึ่งเดือนก่อนหน้ามีคดีดักปล้นสินค้าของพ่อค้าที่เดินทางมาค้าขายที่ซีเปียน”

            “สืบต่อไป ดูว่าคดีปล้นหนึ่งเดือนก่อนนั้นมีใครตายใครรอดชีวิตบ้าง”

            เขาหยุดเคาะโต๊ะ ยกชาซานจงชิงหลานขึ้นดื่มดับกระหาย

            “ขอรับ”

            “นายท่านขอรับ แต่ในช่วงสองสามวันนั้นมีขบวนคนจากหอบุปผางามเดินทางมุ่งมาเมืองซีเปียน แต่ระหว่างทางเหมือนจะวกกลับไปเมืองหนานเปียนแต่ไม่ทราบด้วยใดขอรับ”

            “อืม งั้นไปสืบมาให้ละเอียด”

            “ขอรับ แล้วเรื่องคุณชายหยางเหวินเอาอย่างไรต่อขอรับ?"

            ลมจากหน้าต่างโบกสะบัดผ่าม่านทำลายความเงียบ

            “ข้าคงต้องไปเยี่ยมเขาสักหน่อยแล้วล่ะ จัดเตรียมของปลอบขวัญอย่างสมเกียรติ”

            สิ้นเสียงมือเรียวก็ยกขึ้นโบกไล่ ยกชาขึ้นจิบอีกคราพร้อมริมฝีปากหยักโค้งขึ้น