บทที่12 :: ไปเลิกกับมันซะ 1/2

เอยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พยายามสะบัดตัวออกแต่กลับถูกวงแขนแกร่งกอดรัดแน่นจนกระดูกแทบร้าว "ปล่อยนะคะคุณอรรถ! คุณจะทำอะไร ไม่กลัวว่าใครจะเข้ามาเห็นหรือไง!"

อรรถพลไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน แต่กลับยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานผ่านเงาสะท้อนในกระจกด้วยความขุ่นเคืองใจ "ถ้าเอยไม่ส่งเสียงดัง ก็ไม่มีใครรู้หรอกนะว่าเราอยู่ด้วยกันในนี้"

"โอเคค่ะ" เอยหลับตาพยายามตั้งสติ "เอยจะไม่ส่งเสียง แต่คุณอรรถปล่อยเอยก่อนได้ไหม เรามาคุยกันดี ๆ" เอยเสนอทางออกด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า อรรถพลเลิกคิ้วมองสบตาเธอผ่านกระจก

"เรายังมีอะไรต้องคุยกันดี ๆ อีกงั้นเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นชา เอยมองสบตาอรรถพลด้วยความร้าวรานไม่เข้าใจ

"ถ้าไม่มีอะไรจะพูด... แล้วคุณเข้ามาหาเอยแบบนี้ทำไม ทั้งที่เอยก็พยายามจะหลบหน้าคุณแล้วแท้ ๆ"

"หลบหน้าผม?" อรรถพลพลิกตัวเอยให้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ เขาอยากจะเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้หายข้องใจ!

"ใช่! เอยหลบหน้าคุณ เพราะคุณอรรถบอกเองไม่ใช่เหรอคะ ว่าไม่ให้เอยโผล่หน้ามาให้คุณเห็นอีก เอยก็กำลังทำตามคำสั่งของคุณอยู่นี่ไง" เอยเค้นเสียงพูดอย่างซื่อตรง หยาดน้ำตาเริ่มรื้นขึ้นคลอเบ้าเพราะความเจ็บปวดจากการถูกบีบแขน

"เอยเชื่องขนาดนั้นเลย? ผมบอกให้ทำอะไรก็ทำ ไม่เห็นเหมือนแต่ก่อนที่บอกอะไรก็ไม่เคยจะจำ"

"ก็เพราะมันเป็นเมื่อก่อนไงคะ ตอนนี้มันถึงไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะตอนนี้เอยไม่ได้รักคุณแล้ว"

อรรถพลแค่นยิ้มให้กับคำตอบของเธอ รอยยิ้มนั้นดูคล้ายกับการเยาะหยันมากกว่าขบขัน เพราะคำว่า 'ไม่เหมือนเดิม' และ 'ไม่ได้รัก' เปรียบเสมือนเชื้อไฟชั้นดีที่ปลุกโทสะของเขาให้ลุกโชนขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย จากที่กำลังเคืองโกรธเธออยู่ลึก ๆ เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว! 

ขยันสะสมความผิดจริงๆ นะ

"ก็นะ ที่เอยขายบ้านขายรถก็เพราะหาที่เกาะใหม่ได้แล้วนี่ พอผมเทก็แจ้นไปหาคนใหม่ทันที เหอะ! ผู้หญิงอย่างเอยมันก็แค่นี้ วันนั้นบอกว่ารักผม แต่วันนี้มูฟออนได้ไวเหลือเกิน" อรรถพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ที่เขาเลือกประเด็นนี้มา เพราะอยากรู้ใจจะขาดแล้วว่าเธอคบกับไอ้รองประธานคนนั้นจริงๆ หรือเปล่า

"ค่ะ เรื่องมูฟออนไวเอยไม่เถียง แต่เรื่องบ้านเอยไม่ได้ขายเพราะจะไปเกาะใคร แต่เอยขายเพราะไม่อยากคิดถึงคุณอรรถ เอยไม่อยากเห็นมัน เอยแค่อยากลืมคุณให้ได้เร็ว ๆ! ก็เท่านั้นค่ะ" เอยอธิบายเสียงเรียบ "เอยผิดมากเหรอคะ... ที่เอยอยากจะลืมคุณอรรถ"

"..." คำพูดของเอยไม่ต่างอะไรกับการยอมรับว่าเธอกำลังจะเริ่มต้นใหม่ และกำลังจะลบเลือนเขาออกไปจากชีวิตจริงๆ 

ทุกประโยคที่หลุดออกมาจากปากของเธอ เหมือนกำลังราดน้ำมันลงบนกองเพลิง แววตาคมกริบที่จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเอยบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความเกรี้ยวกราด เพลิงโทสะในใจเขากำลังปะทุหนักและพร้อมที่จะระเบิดได้ทุกเมื่อทุกเวลา

"คิดจะลืมผม...?" อรรถพลแค่นเสียงต่ำถาม

"ค่ะ มันเป็นสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่เหรอคะ?" อรรถพลนิ่งงันเมื่อเอยสวนกลับมาแบบนี้ "และตอนนี้เอยก็ทำได้แล้ว เพราะฉะนั้นจากนี้เราควรที่จะต่างคนต่างอยู่ ไม่ควรที่จะเกี่ยวข้องกันอีกนะคะ..."

"หึ! ที่ไม่อยากเกี่ยวข้องกันอีก เพราะคงกลัวว่าไอ้รองประธานสายการบินคนนั้นมันจะรู้ถึงเบื้องหลังอันเน่าเฟะของเอยใช่ไหม?"

"...นี่คุณอรรถสืบเรื่องของเอยเหรอคะ" เอยขมวดคิ้ว นิ่งงันไป ใบหน้าหวานชาหนึบ ไม่คิดว่าเขาจะตามสืบเรื่องของเธอขนาดนี้

"ใช่! ถ้าไม่สืบก็คงไม่รู้ว่าจริงๆ แล้ว เอยน่ะร่านแค่ไหน รีบพาตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำขนาดนี้ คิดจะอัปเกรดตัวเองให้ดูดี เหอะ! ถ้ามันรู้ประวัติเน่า ๆ ของเอย มันคงจะยกย่องเอยอยู่หรอก... ดีไม่ดีเอยอาจเป็นได้แค่ของเล่น เสียตัวให้มันฟรี ๆ ก็ได้"

"อย่าดูถูกเอยนะ! เอยไม่เคยคิดแบบที่คุณต่อว่าเลยสักนิด" เอยจ้องเขากลับด้วยแววตาสั่นระริก แม้จะรู้ว่าในสายตาเขา เธอเป็นผู้หญิงแบบไหน แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องเหยียบย่ำกันถึงขนาดนี้

"หึ! ก็ดีกว่าดูผิดไหมเอย?!"

เพียะ!

เอยหมดความอดทน! ฝ่ามือบางฟาดลงบนใบหน้าคมสันอย่างแรงจนใบหน้าของอรรถพลสะบัดไปตามแรงตบ เอยจ้องมองเขาผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอ

"เอยบอกไว้เลยนะ เอยจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว ตอนนี้เอยคบกับปอร์เช่แล้ว และเขาก็รักเอยและเห็นคุณค่าของเอยจริงๆ! เอยจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง และปอร์เช่ไม่เคยมองเอยแบบที่คุณว่า กรุณาอย่าดูถูกความรักของเขาที่มีต่อเอย" เมื่อได้คำตอบอย่างชัดเจนแล้ว อรรถพลยิ่งรู้สึกเกรี้ยวกราดมากขึ้นกว่าเดิม!

"เหอะ!! ปกป้องกันดีจริงๆ นะ ไม่ให้ผมดูถูกเอย ดูถูกมัน ลองให้มันรู้ไหมล่ะ ว่าเอยเคยนอนกับผมเพื่อแลกเงินแลกชื่อเสียง..."

เพียะ!!!

แรงตบรอบที่สองทำให้สติของอรรถพลขาดผึง! เอยได้กระพือไฟในใจของเขาให้โหมกระหน่ำ ชายหนุ่มคำรามในลำคอด้วยความคุกรุ่น ก่อนจะเหวี่ยงร่างเล็กลอยไปกระแทกกำแพงด้านข้าง

ปึก!!

"กล้าดียังไงตบผมถึงสองครั้ง! พูดแค่นี้ทำเป็นรับไม่ได้งั้นเหรอ!?"

ร่างสูงโปร่งรุกไล่เข้าหาจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดผนัง มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าท้ายทอยเธอเอาไว้แน่น บังคับให้ใบหน้าหวานแหงนเงยสบตากับแววตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ

"ใช่ค่ะ รับไม่ได้ แต่ปอร์เช่รับเอยได้มันก็พอแล้.... อ๊ะ อื้ออออ"

เอยยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากบางก็ถูกบดขยี้ด้วยจูบที่จาบจ้วงและไร้ซึ่งความปรานี! จูบที่แสนดิบเถื่อนซึ่งเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ บดขยี้ลงมาจนเอยเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจ เธอพยายามประท้วงในลำคอดิ้นรนทุบตีเพื่อหลีกหนีสัมผัสอันรุนแรง แต่ยิ่งขัดขืนก็ยิ่งถูกต้อนจนจนมุม ริมฝีปากหนารุกรานซ้ำ ๆ จนกลีบปากบางเริ่มบอบช้ำและแสบปร่า

เอยไม่ยอมถูกเขารังแกอยู่ฝ่ายเดียว เธอจึงตัดสินใจละทิ้งความหวาดกลัวทั้งหมด ฝังคมเขี้ยวลงบนริมฝีปากหนาของอรรถพลอย่างเต็มแรง จนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วโพรงปาก!

อรรถพลผละออกเพียงคืบ จ้องมองแมวน้อยใจกล้าที่พยศจนทำให้เขาได้เลือด แววตาของเขาวาวโรจน์! 

เหอะ!! 

ไม่รู้เลยสินะ ยิ่งเธอทำให้เขาเจ็บ มันยิ่งปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ตื่นขึ้น อรรถพลแค่นยิ้มร้าย ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง พลางจ้องมองร่างเล็กที่สั่นเทาตรงหน้าด้วยความโกรธขึ้งที่ถูกต่อต้าน

"ตบผมแล้ว... ยังกล้ากัดผมอีก? ดูท่าว่าผมจะใจดีกับเอยมากเกินไปสินะ" น้ำเสียงเยียบเย็นเอ่ยลอดไรฟันช้า ๆ มือหนาขยำเส้นไหมนุ่มเพื่อบังคับให้ใบหน้าหวานแหงนสบตา ไม่เปิดโอกาสให้หลบเลี่ยงหรือเบือนหน้าหนีอีก

"ใจกล้าดีนี่"

"ถะ ถ้าคุณอรรถไม่ดูถูกเอย ไม่รังแกเอยแบบนี้ เอยก็คงไม่ทำ... เอยแค่อยากปกป้องตัวเอง! ทำไมคุณต้องทำแบบนี้กับเอยด้วย" เธอเค้นเสียงถามออกมาอย่างไม่เข้าใจในความคุ้มคลั่งของเขา "หยุดเถอะนะคะ... เอยมีแฟนใหม่แล้ว และคุณก็กำลังจะสร้างครอบครัวกับคนที่คู่ควร เราอย่ายุ่งเกี่ยวกันอีกเลยนะ"

เอยรู้ดีว่าการต่อกรกับผู้ชายที่มีอำนาจล้นมืออย่างเขาคือความโง่เขลา และเธอก็ยังโหยหาอนาคตในวงการบันเทิงอยู่ ทว่าความเจ็บช้ำที่ถูกเขาบีบคั้นจนถึงขีดสุด ทำให้เธอลืมสิ้นทุกความกลัว

"หยุดงั้นเหรอ? มันสายไปแล้วเอย! เอยกล้าลองดีจนทำให้ผมอยากปราบพยศขึ้นมาเอง เพราะฉะนั้น ก็เตรียมตัวรับแรงกระแทกให้ดี!"

"อ๊ะ! ไม่นะคุ... อะ อื้อออ..."

อรรถพลอาศัยจังหวะที่เอยเผลอโถมตัวเข้าใส่ คราวนี้เขารุกหนักและรวดเร็วกกว่าเดิมจนเอยน้ำตาร่วงริน นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าสู้แรงเขาไม่ไหวจึงเลือกปกป้องตัวเองด้วยการเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เพื่อไม่ให้เขาได้ล่วงล้ำรุกรานตามใจชอบ 

แต่คนอย่างอรรถพลมีหรือจะยอมพ่ายแพ้ง่าย ๆยิ่งเห็นเธอต่อต้าน เขาก็ยิ่งอยากเอาชนะเธอให้สยบราบคาบ!

แรงกดจูบบดขยี้ซ้ำ ๆ จนเอยรู้สึกแสบไปหมดทั่วทั้งริมฝีปาก มือบางจิกขยำลงบนสาบเสื้อหรูเพราะเริ่มหายใจไม่ทัน ทั้งยังรัวกำปั้นลงบนอกแกร่งเพื่อเรียกสติเขา น้ำตาไหลนองด้วยความสับสนและไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

"อื้อ... ปล่อยเอย" เอยเค้นเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงเพื่อผลักไสเขาออกไป แต่กลับถูกคนตัวสูงรวบข้อมือทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างกระชับเอวคอดกิ่วแน่นหนา

อรรถพลจงใจฝังเขี้ยวคมและขบเม้มลงบนผิวคอขาวระหง ทิ้งรอยรักสีกุหลาบเข้มเด่นชัดเพื่อประทับตราจอง... ตอกย้ำความเป็นเจ้าของที่เขายังมีเหนือร่างเธอในทุกตารางนิ้ว! 

คิดจะคบคนใหม่ ก็ต้องผ่านเขาไปให้ได้ก่อน!

"อื้ออ..." ความเจ็บแปลบช่วยดึงสติเอยให้คืนกลับมา เมื่อเขาเฝ้าขบเม้มซอกคอและท้ายทอยอย่างย่ามใจ "เอยไม่อนุญาตให้คุณทำรอยนะ!" เธอประท้วงเสียงสั่น แต่อรรถพลกลับเมินเฉย

มือหนาเลื่อนจากเอวบางขึ้นมากอบกุมอกอิ่มที่ล้นมือ ดึงรั้งสายเดี่ยวให้ร่วงลงจนเผยเนินอกนุ่ม

"อ๊ะ!" เอยนิ่วหน้าขมวดคิ้วแน่นด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่แล่นพล่าน เมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวเริ่มครอบครองยอดถันของเธอจนสำเร็จ

"อื้ออ อ๊ะ เอยเจ็บ! อื้อออ" หญิงสาวกัดฟันข่มอารมณ์ เตือนตัวเองไม่ให้หลงระเริงไปกับสัมผัสอันช่ำชองของเขา 

ในขณะที่มือหนาปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ

เพื่อรวบเอวบางยกขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ โดยที่ริมฝีปากยังคงปรนเปรอและดูดกลืนความหวานอย่างหิวกระหาย

เมื่อเอยถูกล็อกไว้ทุกทางแล้ว เขาก็ยิ่งบีบขย้ำหน้าอกอิ่มอย่างเอาแต่ใจ มอบความรัญจวนใจให้เธออย่างไม่ว่างเว้น เอยที่ได้อิสระเพียงมือบาง จึงจิกมันลงบนขอบอ่างล้างมือแน่นจนปลายนิ้วขาวซีด เพื่อย้ำเตือนสติตัวเองซ้ำ ๆ 

...เพื่อรอจังหวะที่เขาเผลอไผล ซึ่งเธอเชื่อว่ามันต้องมี! 

มันต้องมีจังหวะนั้น...

"ฮื่อออ..." ยิ่งเห็นเขามัวเมาอยู่กับการกลืนกินเธอ ทั้งดูดดึงขบเม้มไปทั่วเนินอกอย่างไม่ระแวดระวัง เธอยิ่งต้องตั้งสติให้มั่น!

พรึบ!

เมื่อปลุกเร้าอารมณ์ของเอยจนพอใจแล้ว อรรถพลก็ต้องการปลดปล่อยความปรารถนาที่ปะทุพุ่งพล่านของตัวเอง อยากแสดงความเป็นเจ้าของ อยากตอกย้ำให้เอยรู้ว่า ร่างกายของเธอเองก็เรียกร้องอยากได้เขาเหมือนกัน 

อรรถพลช้อนตัวอุ้มร่างบางลงจากเคาน์เตอร์ ทันทีที่เท้าบางเหยียบลงบนพื้น มือหนาจึงพลิกเรือนร่างบอบบางให้หันเข้าหากระจก

"ไปเลิกกับมันซะ คบได้ก็เลิกได้"

เอยได้ยินคำสั่งที่เอาแต่ใจนั่น ก็ช้อนสายตาสบกับเขาผ่านกระจกเงา มองเขาด้วยความไม่เข้าใจในทุกการกระทำที่เขาทำอยู่ในตอนนี้... เขากำลังจะแต่งงาน แต่กลับสั่งให้เธอไปเลิกกับปอร์เช่ 

มันไม่เป็นการเอาแต่ใจไปหน่อยเหรอ!?