บทที่ 13 มีสิทธิ์อะไร 1/1

บทที่ 13

มีสิทธิ์อะไร

"มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้เอยเลิกคบกับปอร์เช่!"

"มีสิ ตอนนี้ก็ยังมี... ที่ทำอยู่ตอนนี้เขาเรียกว่าสิทธิ์"

"สิ่งที่คุณทำมันเรียกว่าบังคับ! คุณกำลังจะหมั้น กำลังจะแต่งงาน แต่กลับเที่ยวไล่บอกให้คนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าสาวของคุณไปเลิกกับแฟน คุณมันเห็นแก่ตัว!"

"..."

"เพราะแบบนี้ไงเอยถึงได้รู้สึกดีใจที่วันนั้นคุณทิ้งเอยไป! มันทำให้เอยได้อยู่กับตัวเองจนมูฟออนจากคุณได้ หลายเดือนที่ผ่านมามันทำให้เอยตัดใจจากคุณได้จริงๆ เพราะฉะนั้น... ฟังให้ดีนะคะ เอยไม่ได้รักคุณแล้ว เรื่องของเรามันจบลงแล้ว เข้าใจไหมคะ!?"

"หึ ไม่เข้าใจ เพราะผมจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะจบหรือไม่จบ ตราบใดที่ผมยังโอนเงินเข้าบัญชีเอยอยู่ เอยก็ยังเป็นคนของผม"

ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ทำเอาเอยชะงัก อรรถพลยังโอนเงินให้เธออยู่งั้นเหรอ... ทำไมถึงยังโอนทั้งที่เป็นคนทิ้งเธอไป บางทีเธอก็ไม่เข้าใจการกระทำของเขาเลยสักนิด

"เอยไม่ต้องการเงินของคุณ คุณอย่าโอนมาอีก! ส่วนที่โอนเกินมาเอยจะโอนคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แค่นี้คุณก็ไม่มีสิทธิ์ในชีวิตของเอยอีก อ๊ะ!"

อรรถพลบีบคางมนแน่นจนเอยนิ่วหน้าส่งเสียงร้องประท้วง หญิงสาวจ้องสบตากับเขาผ่านกระจกเงาอย่างไม่ยอมลดละ

"เอะอะอะไรก็ไม่มีสิทธิ์... อยู่ ๆ ผมก็อยากรู้ขึ้นมาแล้วสิ ว่าเอยจะไม่รักผมแล้วจริงๆ หรือเปล่า..." น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมหู เขาไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่กลับเดินหน้าพิสูจน์ว่าเอยยังคงเป็นผู้หญิงคนเดิมที่เขาถือสิทธิ์ควบคุมเธอได้ทุกลมหายใจอยู่หรือไม่

"แล้วเรามาดูกันว่าผมมีสิทธิ์ในตัวเอยมากแค่ไหน"

ริมฝีปากหนาร้อนระอุเริ่มซุกลงที่ลาดไหล่บางอย่างคุกคาม ทั้งขบเม้มสลับกับคลอเคลียหยอกเย้าหยามหยันที่ใบหูจนร่างเล็กสั่นสะท้าน

"หยุดนะ... ฮื้ออ"

อรรถพลไม่ฟังคำทัดทานใด ๆ ทั้งสิ้น เขายังคงซุกไซ้ดมดอมกลิ่นกายที่เป็นเอกลักษณ์ของเอย ซึ่งยังคงหอมหวานน่าลุ่มหลงไม่เปลี่ยน

"อ... อ๊ะ"

เอยทำได้เพียงดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ทว่าวงแขนแกร่งที่โอบล้อมรอบกายกลับเป็นพันธนาการที่แน่นหนาเกินกว่าจะหลุดพ้น หญิงสาวพยายามเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ไม่อาจหนีไปจากการควบคุมของเขาได้

อรรถพลจ้องมองทุกความเคลื่อนไหวของคนใต้ร่างผ่านกระจกเงาบานใหญ่

มันสะท้อนภาพเรือนร่างอ้อนแอ้นในชุดที่ขัดหูขัดตาเขาเป็นที่สุด วันนี้เอยสวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวตัวบางกับกางเกงขาสั้นสีขาว

"ใส่มาล่อผู้ชายหรือไง" เขาเค้นเสียงพึมพำด้วยความกรุ่นโกรธ รู้สึกหวงแหนเธอขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อจินตนาการถึงสายตาคู่อื่นที่อาจจะล่วงเกินร่างเล็ก เหมือนอย่างที่เขากำลังทำอยู่

"อ๊ะ!"

ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่ออรรถพลไม่ได้หยุดเพียงแค่ซุกไซ้ แต่กลับรุกล้ำสอดมือเข้ามาบีบเค้นอกอิ่มภายใต้ร่มผ้า นิ้วเรียวถือวิสาสะหยอกเย้ายอดอกจนความเสียวซ่านแล่นปราดไปถึงท้องน้อย เอยรู้สึกมวนท้องราวกับมีผีเสื้อนับหมื่นตัวกำลังกระพือปีกบินว่อนอยู่ภายในจนแทบพยุงกายไว้ไม่ไหว

"อื้ออ หยุดนะคุณอรรถ! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับเอย"

"คิดว่ามีนะ..."

"อึก!"

อรรถพลบดเบียดร่างกายเข้าหาเอยจนไร้ช่องว่าง มือแกร่งเชยคางมนให้เงยขึ้นก่อนจะไล้ปลายนิ้วลงมาตามลำคอระหง เขาออกแรงกดเน้นที่ลำคอเบา ๆ อย่างข่มขู่ ไปพร้อมกับการบีบเค้นทรวงอกอิ่ม ใช้ความช่ำชองปลุกเร้าอารมณ์ให้เอยเหมือนในทุกครั้งที่เคยหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน นิ้วเรียวจงใจบดคลึงยอดถันเพื่อทำลายการควบคุมตัวเองของหญิงสาว

"หึ!"

สายตาคมจับจ้องใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความกระสันรัญจวน เอยกำลังพยายามอย่างหนักที่จะต่อต้านและข่มอารมณ์พลุ่งพล่านของตนเองเอาไว้ แต่เขาไม่มีวันปล่อยให้เธอทำมันได้สำเร็จ

"สบตาผมสิ... สบตาแล้วยืนยันมาว่าเอยไม่ได้รักผมแล้วจริงๆ"

"เล่นกับความรู้สึกคนอื่นมันสนุกนักหรือไงคะ" เอยเค้นเสียงถามทั้งที่นัยน์ตาพร่าเลือน เธอจ้องสบตากับเขาผ่านเงากระจก หยาดน้ำตาเริ่มรื้นรินรอบขอบตา แต่เธอก็พยายามกลั้นมันเอาไว้สุดความสามารถ

"แน่นอนสิ ยิ่งกับเอยที่แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรกับผม ผมยิ่งอยากจะค้นหา... และอยากจะพิสูจน์ว่าเอยไม่ได้รักผมแล้วจริงๆ อย่างที่ปากพูดไหม?"

"คุณมันบ้า! เอยจะไม่กลับไปรักคุณอีก และจะไม่มีวันรู้สึกอะไรกับคุณด้วย อ๊ะ!" เอยอุทานออกมาเมื่ออรรถพลก้มลงขบเม้มใบหูของเธอแรง ๆ จนรู้สึกเจ็บจี๊ด

"งั้นก็มาลองดูกันว่าเอยไม่ได้รู้สึกจริงๆ"

ยิ่งถูกท้าทาย อรรถพลยิ่งกระหายอยากที่จะเอาชนะ เขาบังคับคางมนให้หันกลับมารับจูบอันดุดันจากเขา 

ทั้งสองแลกเปลี่ยนสัมผัสที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งเนิ่นนาน เสียงจูบฉ่ำร้อนดังสะท้อนก้องในห้องน้ำ กระทั่งมือหนาละจากคางเล็ก เลื่อนไล้ผ่านทรวงอกอิ่ม หน้าท้องแบนราบ และลงมาหยุดอยู่ที่กึ่งกลางลำตัวของเธอ

เอยดิ้นรนทันทีเมื่อรู้ถึงจุดประสงค์ของเขา ทว่ายิ่งเธอพยายามหนี มือหนากลับยิ่งขยำอกนุ่มเกลี้ยงเกลาอีกข้างแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน

"เอยเจ็บนะ!"

"ไม่อยากเจ็บก็อยู่นิ่ง ๆ ไป"

"อ๊ะ..."

เสียงครางด้วยความเจ็บปนเสียวดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ามือหนาไม่คิดจะหยุดเพียงเท่านั้น เขาจัดการปลดกระดุมกางเกงของเธอให้แยกออกจากกัน ก่อนจะสอดแทรกมือร้อนเข้าไปภายใต้แพนตี้ตัวจิ๋ว นิ้วเรียวยาวกดเน้นและหยอกเย้าจุดอ่อนไหวที่แสนบอบบางอย่างคนที่รู้จักร่างกายของเธอดีกว่าใคร

"อื้ออ..."

เอยหลับตาแน่น พยายามดิ้นรนจากการจู่โจมที่ดิบเถื่อนทว่ากลับคุ้นเคยอย่างน่าใจหาย เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากมองภาพตัวเองที่ถูกเขารังแกผ่านกระจกเงาใบเดิม

"ฮื้ออ พอสักที..." เอยประท้วงด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมจนเกินจะรับไหว

"แน่ใจเหรอว่าอยากให้หยุด... ร่างกายเอยฉ่ำแฉะไปหมดแล้วนะ" อรรถพลแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นว่าร่างกายของเอยยังคงทรยศคำพูดและตอบสนองเขาได้เป็นอย่างดี

"คนเลว..."

อรรถพลยิ้มรับคำด่านั้น พร้อมกับเลื่อนมือที่เปื้อนไปด้วยน้ำหวานเยิ้มฉ่ำของเธอขึ้นมาให้เอยได้ดูตรงหน้า

"ดูสิว่าเอยต้องการผมแค่ไหน..."

เอยมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเกลียดตัวเอง... เกลียดที่มักจะอ่อนไหวไปกับเขาง่าย ๆ เกลียดที่ไม่ว่าจะพยายามทำใจมานานแค่ไหน สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้ให้แก่เขาอยู่ดี

"เอยเกลียดคุณ" และก็เกลียดตัวเองด้วย

"ก็ขอให้เกลียดได้อย่างที่ปากพูดก็แล้วกัน เพราะจากที่ดู

ร่างกายเอยมันทรยศปากตัวเองมากนะ" อรรถพลแสยะยิ้มร้าย ทั้งยังไม่หยุดรุกรานบนเรือนร่างของเธอ

"...หยุดได้ไหม พอได้แล้ว เอยไม่อยากให้ใครมาเห็น"

"หืม? แน่ใจเหรอว่าอยากให้ผมหยุด" เอยสบตากับเขาอย่างพ่ายแพ้ ส่งแววตาอ้อนวอนขอร้องให้เขาหยุดกระทำทุกอย่าง

"ถ้าผมหยุดให้เอย แล้วผมล่ะ?" ตอนนี้เขาเองก็ต้องการเอยไม่น้อย จะให้หยุดตอนนี้คงทำไม่ได้หรอกนะ

"เรื่องของคุณสิ! เอยไม่อยากทำ ถ้าคุณอรรถอยากก็ไปลงที่อื่นที่ไม่ใช่เอย อย่างน้อยก็คู่หมั้นของคุณ!"

"อ๊ะ!"

"ไม่ต้องไล่ให้ผมไปเอากับใคร คนเดียวที่ผมจะเอา... คือเอย!"

อรรถพลจัดการล็อกแขนเอยเอาไว้ด้านหลังด้วยมือเดียว ส่วนอีกข้างพยายามดึงกางเกงของเธอลงจนสุดทาง

"อย่านะ..."

"พอเถอะเอย ยอมรับเถอะว่าเอยเองก็อยากได้มันเหมือนกัน"

"เอยไม่ต้องการ!" เธอปฏิเสธด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทั้งที่เรี่ยวแรงแทบจะมลายหายไปกับความต้องการลึก ๆ ในใจ

"น้ำเยิ้มขนาดนี้... ยังปากแข็ง?" เขาเย้ยหยัน ทั้งพอใจที่เห็นว่าร่างกายของเอยยังคงอ่อนไหวกับเขาได้ง่าย ๆ เหมือนเดิม

ตึบ!!

"โอ๊ย!"

เพราะคำดูหมิ่นนั้นทำให้เอยฮึดสู้ เมื่อสบโอกาสเธอจึงรวบรวมพละกำลังทั้งหมดกระทืบเท้าลงบนหลังเท้าหนาของอรรถพลอย่างสุดแรง! จังหวะที่เขาชะงักและผละออกไป เอยไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งหนี

ทว่ายังไม่ทันจะถึงประตูด้วยซ้ำ ข้อมือของเธอก็ถูกอรรถพลกระชากไว้ได้อีกครั้ง! เอยโกรธและโมโหตัวเองที่ไวไม่มากพอ จึงเหวี่ยงแขนฟาดเข้าที่ใบหน้าคมสันด้วยแรงทั้งหมดที่มีเป็นรอบที่สาม!...

เพียะ!

"อย่าทำกับเอยแบบนี้! ได้สติสักทีคุณอรรถ!!"