บทที่8 :: คนที่เฝ้ารอ 1/2

หลังจบมื้อเที่ยง ปอร์เช่พาเอยมาเดินเล่นรับลมที่ชายหาด บรรยากาศรอบตัวดูพลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยวที่บ้างก็ลงเล่นน้ำ บ้างก็เดินทอดน่อง เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังคลอไปพร้อมกับสายลมเย็นที่ปะทะใบหน้า ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น กลับมีความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน

มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความเงียบที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่ปอร์เช่เก็บกักไว้จนล้นอกและไม่อาจเก็บงำมันไว้ได้อีกต่อไป!

กึก!

เท้าหนาหยุดชะงักลงกะทันหัน ปอร์เช่ค่อยๆ หันมาสบตากับเอยด้วยแววตาที่ต่างไปจากทุกครั้ง เอยที่กำลังเดินเหม่อมองทิวทัศน์ต้องหยุดนิ่งแล้วเงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มของเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย

"เอย... กูอยากเป็นแฟนมึง"

"...!?"

ประโยคสั้นๆ แต่กลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังอย่างรุนแรง เอยยืนอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นระรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สำหรับเธอแล้ว ปอร์เช่คือเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของเธอพอๆ กับนะโม

ที่ผ่านมาใช่ว่าเธอจะดูไม่ออกว่าเขาคิดอย่างไร... เธอมักจะรับรู้ได้ถึงสายตาคู่นั้นเสมอ และรู้ดีว่าวันหนึ่งวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่เพื่อนรักของเธอจะเปิดเผยความในใจออกมาตรงๆ แบบนี้

"ปอร์... แต่ว่า เอยกลัว..." เอยพึมพำเสียงแผ่วเบา พยายามหลบสายตาที่สั่นระริก "ถ้าวันหนึ่งเราเลิกกัน เอยกลัวจะเสียปอร์ไป เอยไม่อยากให้เรากลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันในอนาคต"

กำแพงความกลัวที่เธอสร้างขึ้นยังคงสูงชัน จนเธอไม่กล้าแม้แต่จะก้าวข้ามไป ปอร์เช่ได้ฟังคำนั้นแล้วจึงยกยิ้มบางๆ เขาขยับก้าวเข้าไปหาเธออีกนิด

แสงแดดตกกระทบลงบนใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาเคยผิดพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง ที่ปล่อยให้เธอหลุดมือไปเพียงเพราะคำว่ารอเวลาที่เหมาะสมและความกลัวแบบเดียวกับที่เอยเป็นอยู่ในตอนนี้

จนสุดท้ายเขาก็ต้องจมอยู่กับความเสียดายเพียงลำพัง...

"เอย มึงฟังกูนะ" ปอร์เช่ยื่นมือไปกุมมือบางไว้แผ่วเบา "ที่ผ่านมากูเรียนรู้แล้วว่า ความรักมันไม่ได้น่ากลัว... แต่ที่น่ากลัวกว่าคือการไม่ได้พูดความจริงให้คนสำคัญได้รับรู้ และสุดท้ายก็ต้องมานั่งเสียดายทีหลังแบบกูต่างหาก"

"ปอร์..." เอยกำลังจะอ้าปากแย้ง แต่ปอร์เช่ส่ายหน้าเบาๆ ราวกับจะบอกว่าอย่าเพิ่งพูดอะไร

"ตอนนี้มึงโสด และความรู้สึกกูก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ มันไม่มีเหตุผลอะไรที่กูจะปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปอีกครั้ง... ขอแค่มึงตกลง กูพร้อมจะเดินหน้าจีบมึงจริงๆ นะเอย"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นเพื่อแสดงถึงความจริงใจ แม้ในใจจะตื่นเต้นจนแทบคลั่งที่ต้องมาสารภาพรักกับผู้หญิงที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและ 'รักแรก' แบบนี้

"กูไม่ได้ขอโอกาสเป็นแฟนมึงเพื่อที่จะเดินไปถึงจุดเลิกราในอนาคต แต่กูขอโอกาสดูแลมึงให้ดีกว่าที่เป็นอยู่ เพราะกูจะไม่ยอมนั่งมองมึงเดินจากไปแล้วมาเสียใจทีหลังอีกแล้ว" ปอร์เช่เว้นจังหวะ พลางส่งสายตาเว้าวอนที่เปี่ยมไปด้วยความซื่อตรง "มึงไม่รู้หรอกว่าตอนที่มึงเดินมาบอกกูว่ามีแฟน... กูรู้สึกดาวน์แค่ไหน กูได้แต่นั่งด่าตัวเองซ้ำๆ ว่าทำไมวันนั้นกูถึงไม่คว้ามือมึงไว้ ทำไมกูถึงทำได้เพียงแค่ยืนมองมึงเดินไปกับผู้ชายคนอื่น"

ท่ามกลางเสียงคลื่นซัดสาด เอยมองเห็นความจริงใจที่สะท้อนชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นของปอร์เช่

กำแพงในใจเริ่มสั่นคลอนเมื่อเขาประกาศชัดว่าจะข้ามผ่านมันมาหาเธอ เอยก้มลงมองรอยเท้าบนพื้นทรายที่กำลังถูกฟองคลื่นซัดเลือนหายไปทีละน้อย... เธอยังคงหวั่นใจกลัวว่าความสัมพันธ์ครั้งนี้จะสูญสลายหายไป หากเธอตัดสินใจพลาด

"ปอร์รู้ไหมว่าการเป็นเพื่อนรักมันดีมากแค่ไหน" เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ "เพื่อนจะไม่มีวันเลิกกัน... เพื่อนไม่มีวันกลายเป็นคนอื่น แต่ถ้าวันนี้เอยตกลง แล้ววันหนึ่งเราไปต่อด้วยกันไม่ได้ เอยก็จะต้องเสียปอร์ไป ซึ่งเอยไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น"

เอยเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตาที่เอ่อคลอสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ร้อนแรง หากเธออนุญาตให้เขาข้ามกำแพงนั้นเข้ามา ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปและจะไม่มีวันหวนคืนสู่จุดเดิมได้อีก

"..."

ปอร์เช่มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความสับสน เขาบีบกระชับมือที่สั่นเทาของเอยไว้แน่น ความเจ็บปวดจากการปล่อยมือในอดีตยังคงเป็นแผลเป็นที่เตือนใจเขาเสมอ และเขารู้ดีว่าเอยเองก็เพิ่งบอบช้ำจากความรักมาได้ไม่นานเช่นกัน

เขาไม่ควรเร่งรีบ แต่แค่อยากสารภาพความในใจให้เอยได้รับรู้ ดีกว่าเก็บงำเอาไว้ แล้วต้องเสียเธอไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไร

"มึงรู้ไหมว่าการที่กูเห็นมึงไปรักคนอื่น โดยที่กูทำได้แค่ยืนยิ้มยินดีในฐานะเพื่อน... มันทรมานแค่ไหน?" เขาแค่นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก

"ในวันนี้ วันที่มึงไม่มีใครแล้ว มึงจะให้กูยืนดูโอกาสนี้หายไปต่อหน้าต่อตาอีกครั้งงันเหรอ? ...กูไม่ได้สนใจอนาคตที่ยังมาไม่ถึงหรอกนะเอย กูสนใจแค่ว่าวันนี้... กูรักมึง! จะไม่ปล่อยมือมึงแน่นอน"

หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหลังมือของปอร์เช่ ความกลัวและความปรารถนาในใจกำลังตีรวนกันอย่างหนัก

"แล้วถ้ามันต้องจบ... ปอร์สัญญาได้ไหมว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันต่อไป" เอยรู้ว่ามันเป็นประโยคที่เห็นแก่ตัวที่สุด แต่เธอก็ขลาดกลัวเกินกว่าจะเสียเขาไปจริงๆ

"กูสัญญากับมึงไม่ได้หรอกนะ แต่กูสัญญาได้ว่า ตราบใดที่กูยังหายใจ กูจะไม่มีวันเป็นคนเดินจากมึงไปก่อนแน่นอน"

"..." แม้กำแพงในใจจะเริ่มพังทลาย แต่ความกังวลลึกๆ ยังคงหลงเหลืออยู่ เอยหลับตาก่อนจะตัดสินใจยื่นข้อเสนอที่คิดว่าดีระหว่างเราให้ปอร์เช่เอาไปคิดทบทวน...

"ถ้าอย่างนั้น เรามาลองดูกันไปเรื่อยๆ ก่อนได้ไหม?" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น แต่จริงจัง "คบกันแบบที่ไม่ต้องมีสถานะมาบีบคั้น ไม่ต้องขีดเส้นตายว่าเราเป็นอะไรกัน ให้ความรู้สึกของเราค่อยๆ เติบโตไปตามธรรมชาติ" เอยกระชับมือปอร์เช่กลับเบาๆ เพื่อยืนยันว่าเธอเองก็อยากที่จะก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเขาเหมือนกัน

"เอยไม่อยากกดดันทั้งตัวปอร์และตัวเอยเอง... เอยแค่อยากมั่นใจว่า ถ้าสุดท้ายแล้วทางที่เราเดินมันไปต่อไม่ได้จริงๆ เราสองคนจะยังเหลือทางถอยให้กลับมาเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม โดยที่ไม่ต้องมีคำว่าแฟนเก่ามาทำให้เราต้องกลายเป็นคนอื่น" มันอาจจะเป็นความหวังที่ดูเห็นแก่ตัว แต่มันก็เปี่ยมไปด้วยความรักที่เธอมีต่อปอร์เช่จริง ๆ

เพราะเขาคือคนที่เธอรักมาก ๆ คนหนึ่งเช่นกัน

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*