บทที่12 :: ไปเลิกกับมันซะ 1/1

บทที่12

ไปเลิกกับมันซะ

ทันทีที่แผ่นหลังบางของเอยหายลับเข้าไปในหัวมุมทางเดิน อรรถพลที่ยืนนิ่งเพียงครู่ก็เริ่มขยับกาย กลิ่นอายของความเย็นชาและอำนาจแผ่ซ่านจนพนักงานที่เดินผ่านต้องพากันก้มหน้าหลบตาด้วยความเกรงขาม

หากทว่าตอนนี้เขาไม่คิดสนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น เป้าหมายเดียวในสายตาคือผู้หญิงที่กล้าเดินหนีเขาไปราวกับเห็นเขาเป็นสิ่งไม่ดีที่ต้องหลีกเลี่ยงให้ได้!

เหอะ!

ที่ผ่านมาเขาพลิกแผ่นดินตามหาเธอตั้งนาน ไม่คิดว่าพอจะได้เจอกัน ก็ดันเจอกันง่าย ๆ แบบนี้!

อรรถพลลืมจีรนาไปชั่วขณะ และในตอนที่กำลังจะสาวเท้าตามเอยไปนั้น เสียงหวานของจีรนาก็ดังขึ้นรั้งเขาเอาไว้เสียก่อน

"เฮียอรรถจะไปไหนคะ?" จีรนาก้าวเข้ามาคล้องแขนชายหนุ่มเอาไว้แน่น ทั้งที่เธอนั่งรอเขาอยู่ตรงนี้ แต่เขากลับทำท่าจะเดินไปอีกทาง สายตาของอรรถพลที่มองตามผู้หญิงคนนั้นไปอย่างไม่ลดละ ทำให้จีรนาแอบติดใจสงสัยอยู่ไม่น้อย "รู้จักกันเหรอคะ?"

"ครับ... อ๋อ ก็พอรู้จักครับ" อรรถพลปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เธอเคยเป็นนักแสดงในสังกัดช่องของเฮียน่ะ ไม่เห็นหน้ามานานเลยมองให้แน่ใจว่าใช่คนเดียวกันไหม"

"อ๋อ ค่ะ... ไม่ใช่หนึ่งในสาว ๆ ของเฮียก็ดีแล้วล่ะ" จีรนาเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะรั้งข้อมือหนาให้เดินกลับมานั่งที่เดิม อรรถพลจำต้องข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านเอาไว้ แล้วเดินตามแรงดึงของหญิงสาวไปนั่งที่โซฟาอย่างเลี่ยงไม่ได้

"นี่หนูดีค่ะ เจ้าของสปาที่นี่ เป็นเพื่อนสนิทของจีนเอง" จีรนาแนะนำเพื่อนสาวให้อีกฝ่ายรู้จัก อรรถพลทำเพียงยิ้มทักทายตามมารยาท หลังจากนั้นบทสนทนาระหว่างสองสาวก็เริ่มพุ่งเป้าไปที่เรื่องงานหมั้นและงานแต่งงาน ซึ่งจีรนาได้เลือกและไว้วางใจจองคอร์สเจ้าสาวไว้ที่นี่เรียบร้อยแล้ว

อรรถพลไม่ได้สนใจในสิ่งที่พวกเธอพูดคุยกันเลยสักนิด มันไม่ได้เข้าหูเขาเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้หัวใจของเขากำลังจดจ่ออยู่กับผู้หญิงที่หนีหน้าเขาเข้าไปหลังร้านต่างหาก!

ผู้หญิงที่อวดดี คิดจะตัดเขาออกไปจากวงจรชีวิต!

"เฮียขอตัวไปคุยธุระก่อนนะครับ" อรรถพลตัดสินใจเอ่ยขัดบทสนทนา เขาไม่รอให้ใครอนุญาตแต่กลับลุกขึ้นทันที ความหงุดหงิดที่สะสมมานานหลายเดือนกำลังอัดสุมจนแทบจะระเบิด และเขาต้องการระบายมันใส่ผู้หญิงอวดดีคนนั้นวันนี้ และเดี๋ยวนี้!

ตึก

ตึก

ตึก!

อรรถพลก้าวตามหาเอยไปด้วยจังหวะเท้าที่หนักแน่นและมั่นคง จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องน้ำที่ค่อนข้างลับตาคน แสงไฟสลัวสีนวลไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยสักนิด แต่มันกลับยิ่งทำให้อารมณ์ของเขามืดดำและมาคุยิ่งกว่าเดิม

อยู่ในนี้สินะ!

"โม... ข้าศึกบุกน่ะ ถ้าพนักงานเรียกคิวแล้วช่วยทักบอกเอยทีนะ เดี๋ยวเอยจะรีบตามออกไปจ้ะ"

เอยหาข้ออ้างส่งข้อความบอกเพื่อนเพื่อจะได้หลบอยู่ในห้องน้ำให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยถ้าถึงคิวทำสปาเมื่อไหร่ เธอก็จะได้แยกไปอยู่อีกโซน ไม่ต้องทนอึดอัดใจยามสบตากับอรรถพล และที่สำคัญ... เธอไม่อยากให้เขาต้องรำคาญใจด้วย ที่มีเธอวนเวียนอยู่ในสายตา

[ได้จ้ะ]

เอยนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง ๆเพื่อรอเวลา จนกระทั่ง...

ตึ่ง!

[พนักงานเรียกคิวแล้วนะ]

เอยระบายยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยหลังจากนี้เธอก็จะได้เข้าห้องทรีตเมนต์ส่วนตัวเพื่อหลบหนีจากสถานการณ์ชวนหายใจไม่ทั่วท้องนี้เสียที

"อืม เข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวเอยตามไปนะ" เธอพิมพ์ตอบพลางหยัดกายลุกขึ้น จากนั้นจึงผลักประตูห้องน้ำออกไปทันที

แอด~

"...!!"

ยังไม่ทันจะก้าวพ้นขอบประตู ร่างทั้งร่างของเอยก็แข็งทื่อเป็นหิน เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งที่แสนคุ้นตากำลังยืนไขว้ขาพิงกำแพงดักรอเธออยู่หน้าห้องน้ำ!

"คุณอรรถ!" ด้วยความตกใจจนคุมสติไม่อยู่ เอยจึงพยายามจะปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าเขาอีกครั้ง

ปัง!

"..."

ทว่าเอยกลับช้ากว่าเขาเพียงก้าวเดียว อรรถพลพุ่งตัวเข้ามากระแทกประตูสวนกลับอย่างรุนแรง จนร่างเล็กเสียหลักถอยกรูดเกือบล้มลงไปกองกับพื้น เอยพยายามจะผลักเขาออกเพื่อหาทางหนี แต่อรรถพลกลับใช้มือแกร่งนั่นคว้าเอวบางเอาไว้แล้วกระชากเธอกลับมาที่เดิม

ปึก!

แผ่นหลังบางปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างอย่างจัง "จะรีบไปไหนล่ะ... เห็นหน้าผมแล้วถึงกับต้องวิ่งหนีเลยงั้นเหรอ?" น้ำเสียงเยียบเย็นที่เต็มไปด้วยการถากถางกระซิบชิดริมหูจนเอยรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

อ๊ะ!

*****************

เจอกันครั้งแรกในรอบหลายเดือน ความผิดที่พิโบ้ยัดเยียดให้น้องก็เยอะซะด้วย

จากนี้เตรียมรับความไบโพล่าห์ของอิพี่โบ้ได้เลยนะคะทุกคน เป็นทั้งหมาบ้าไม่พอ ยังเป็หมาโบ้อีก หุหุ

ฝากกดติดตาม  กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*