บทที่9 :: การกลับมา 1/2

"ระดับนี้แล้ว เอยก็รู้ว่าปอร์ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา แต่ซัพพอร์ตเก่งที่หนึ่งอีกด้วยนะ"

"ฮ่า ๆๆ น่ารักที่สุดเลย" เอยหันไปยิ้มตาหยีให้ปอร์เช่อย่างสุขใจ

หัวใจที่เคยบอบช้ำค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับเพราะผู้ชายคนนี้ และเขาก็ทำให้เธอรู้สึกมั่นใจขึ้นทุกวันว่า...

เธอตัดสินใจถูกแล้วที่ยอมเปิดใจให้เขาเดินเข้ามา

"ขอบคุณนะที่มาส่ง แล้วนี่... จะขึ้นไปข้างบนด้วยกันไหม?"

"ไม่ล่ะ พอดีปอร์มีประชุมบ่าย เดี๋ยวเย็นนี้จะรีบเคลียร์งานแล้วรีบบึ่งกลับมาหานะ เอยอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม? อกไก่ หรือ... อกเราดี?"

"แหมมม" เอยกลอกตามองบนยิ้มใส่ปอร์เช่ด้วยความมันเขี้ยว

"ฮ่า ๆๆ" ปอร์เช่เองก็รู้สึกเขินเหมือนกันนะ ที่ต้องมาพูดหยอกเย้า จีบเอยแบบนี้ ...แต่เขาก็อยากให้เอยเขินและมีความสุขน่ะนะ

"เอาที่ปอร์อยากกินเลย เอยกินได้หมดนั่นแหละ ยกเว้นอกปอร์น่ะ!” ประโยคหลังเอยหยอกแซวกลับไป ทำเอาปอร์หัวเราะร่วน

"ฮ่า ๆๆ โธ่ เสียใจจัง"

"อย่าเสียใจเลย แค่นี้ก็ได้ใจเอยไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้วนะ"

"งั้นควรดีใจสินะ"

"ช่ายย"

"โอเค งั้นก็สบายใจล่ะ เจอกันตอนเย็นนะ"

"เค๊ งั้นเอยไปก่อนนะ"

"ครับ"

เอยส่งยิ้มหวานให้ปอร์เช่อีกครั้ง ก่อนจะก้าวลงจากรถ ซึ่งปอร์เช่เองก็รีบวิ่งอ้อมมาเปิดท้ายรถเพื่อช่วยยกกระเป๋าลงมาให้กับเอย

"ขอบคุณค่ะ" เอยบอกพร้อมรอยยิ้ม ขณะมองส่งปอร์เช่ที่กำลังเดินกลับไปขึ้นรถ เธอยืนรอเขาจนเขาขึ้นรถไป

"แล้วเจอกันนะ... ที่รัก"

จู่ๆ ปอร์เช่ก็ลดกระจกรถลงแล้วตะโกนบอกเธอดื้อๆ ทำเอาเอยถึงกับหน้าแดงวาบเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น

"ค่ะ ขับรถดีๆ ค่ะ" เธอตะโกนตอบแก้เขิน

"ไหนลองเรียกเราว่า 'ที่รัก' บ้างสิ" ปอร์เช่ทำหน้าทะเล้นพลางส่งสายตาแพรวพราวเชิงอ้อนวอน

เอยเม้มริมฝีปากน้อยๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มหวาน

"ที่รัก... ขับรถดีๆ นะคะ"

เอยยืนยิ้มให้ปอร์เช่ นึกถึงในช่วงเวลาที่ได้ลองเปิดใจคุยกัน ปอร์เช่ทำให้เธอมีความสุขและรู้สึกสบายใจได้อย่างแท้จริง เขาดีกับเธอในทุกเรื่องจนตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่า เขาจะเป็น ‘แฟน’ ที่ดีของเธอในอนาคตได้อย่างแน่นอน

"...แล้วก็ตั้งใจทำงานนะคะ" เอยสบตาเขาด้วยแววตาหวานฉ่ำ ปอร์เช่ที่ได้รับกำลังใจล้นปรี่ถึงกับยิ้มกว้างทันที

"โหย... ได้กำลังใจดีขนาดนี้ ไม่อยากไปประชุมแล้วแฮะ" ปอร์เช่เปรยเสียงอ้อน สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าไม่วางตา

"รีบไปเลยค่ะ เดี๋ยวก็ได้กลับมาเจอกันแล้ว จะดื้อไม่ได้นะ" เอยเอ่ยเร่งพลางทำเสียงดุไม่จริงจังนัก

"ฮ่า ๆๆ ล้อเล่นน่ะ ไปแล้วนะ" ชายหนุ่มหัวเราะร่วน โบกมือลาด้วยท่าทางอารมณ์ดี

"ค่าา" เอยยิ้มรับ พลางนึกในใจว่าคนอะไรจะหยอดเก่งขนาดนี้ ตอนเป็นเพื่อนกันเธอแทบไม่เห็นมุมขี้อ้อนของปอร์เช่เลย พอเจอสกิลหยอดของเขาเข้าไป เธออายจนตัวแทบม้วนได้!

เอยยืนมองมือหนาที่โบกมือลาเธอรัว ๆ จนกระทั่งรถหรูของปอร์เช่เคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา เธอจึงค่อยหมุนเท้าหันหลังเดินเข้าคอนโดของนะโม 

ไม่รู้ว่าเพื่อนของเธอจะอยู่ห้องไหม...

ขอให้อยู่เถอะ! เธออยากจะเซอร์ไพรส์สักหน่อย...

เอยยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องพักของนะโม เธอสูดลมหายใจก่อนจะจรดปลายนิ้วกดกริ่ง

ตื้ด!

เสียงกริ่งดังขึ้นไม่นาน ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของเจ้าของห้อง นะโมชะโงกหน้าออกมาด้วยความสงสัย แต่พอเห็นว่าเป็นใคร ดวงตาหวานก็เบิกกว้างก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มจนตาแทบปิด

"เอยยย! ในที่สุดแกก็กลับมาหาฉันแล้ว!"

"เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ!" เอยยิ้มร่า ทว่ายังไม่ทันพูดจบ นะโมก็โถมตัวเข้ามากอดเธอจนตัวกลมด้วยความคิดถึง

"เซอร์ไพรส์สิ! แล้วกลับมาทำไมไม่บอกล่วงหน้า ฉันจะได้ชวนปอร์เช่ไปรับไง" นะโมว่าพลางลากแขนเพื่อนรักเข้ามาในห้อง จัดแจงให้นั่งลงบนโซฟานุ่มเพื่อเตรียมเปิดฉากเม้าท์มอยให้หายคิดถึง

"ก็ปอร์นั่นแหละที่ไปรับเราที่สนามบิน อีกอย่างเอยไม่อยากรบกวนโมด้วย อยากจะมาเซอร์ไพรส์แบบนี้ไง"

"หึ! แล้วไปบอกมันตอนไหนล่ะว่าจะกลับมา มันมีเวลาตอบแชทแกด้วยเหรอ" นะโมอดไม่ได้ที่จะประชดถึงเพื่อนชาย "ทีกับฉันนะ ดองแชทข้ามวันข้ามคืน บอกแต่ว่าไม่ว่างๆ!"

นะโมบ่นยาวเหยียดพลางทำหน้ามุ่ยจนเอยหลุดขำ "ใจเย็นๆ ก่อนสิโม บ่นจนจะเป็นยายแก่ได้แล้วนะ"

"ก็มันจริงไหมล่ะ พอฉันชวนมันไปหาแกที่ภูเก็ตนะ ทำเป็นบ่น งานยุ่งอย่างโน้นอย่างนี้" นะโมทำแก้มป่องอย่างแสนงอน

เอยลอบยิ้มแห้งๆ ในใจคิดว่าปอร์เช่ช่างร้ายกาจนัก ถ้านะโมรู้ว่าเขาแอบบินไปหาเธอถึงที่นั่นแบบลับๆ มีหวังได้โดนหยุมหัวกันจริงๆ แน่

"ปอร์เขาอาจจะยุ่งจริงๆ ก็ได้นะ"

"เหอะ! ทีกับแกนี่แชทไวประหนึ่งติดจรวด แถมมีเวลาว่างไปรับถึงสนามบินอีก... พูดไปพูดมาเริ่มมีกลิ่นแปลกๆ แล้วนะ" นะโมกอดอกหรี่ตามองเอยอย่างจับพิรุธ

"อะ... อะไร แปลกตรงไหนล่ะ" เอยเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอสายตาจับผิด

"ก็แกกับมันแอบคุยส่วนตัวกันไง ในกลุ่มแทบไม่โผล่หัว แล้วดูสิ นัดกันไปรับกันเอง เอาใจกันเกินเบอร์เพื่อนไปมากน่ะเอย"

"เอ่อ... คือว่า..."

"นั่นไง! อึกอักแบบนี้มีพิรุธชัวร์!"

เอยอยากจะทุบหัวตัวเองที่เก็บอาการไม่อยู่ แต่ช่างเถอะ ยังไงนะโมก็ต้องรู้อยู่แล้ว บอกตอนนี้เลยก็น่าจะดีเหมือนกัน

"เปล่าสักหน่อย... ก็กำลังจะบอกนี่แหละ คือว่า... เอยกับปอร์เช่ เรากำลังลองคุยๆ กันอยู่น่ะ"

"ห๊ะ!!!" นะโมเบิกตากว้าง "นี่ไอ้ปอร์เช่มันสารภาพรักแกไวขนาดนี้เลยเหรอ!"

นะโมรู้ดีมาตลอดว่าปอร์เช่คิดยังไงกับเอย แต่ไม่คิดว่ามันจะรุกหนักและเร็วขนาดนี้

"แล้วแก... โอเคใช่ไหมเอย?"

"อืม โอเคสิ เอยคิดว่าเราสองคนเข้ากันได้ดีนะ ถึงจะยังไม่ใช้คำว่าแฟนเป็นตัวผูกมัด แต่ที่ผ่านมาปอร์ดีกับเอยมาตลอด จนเอยเชื่อว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่ยอมให้เขาเข้ามาดูแลหัวใจ"

**********

หวานกันขนาดนี้ พี่โบ้ของเราว่าไงเอ่ยย ^^

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*