บทที่8 :: คนที่เฝ้ารอ 1/3

เอยนิ่งเงียบไป คงมีเสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาไม่หยุดหย่อน เนิ่นนานเอยเริ่มสบตากับปอร์เช่อีกครั้ง

เพราะสำหรับเอยแล้ว... การมีปอร์เช่อยู่ในชีวิต ไม่ว่าเขาจะอยู่ในฐานะใดก็ตามสิ่งสำคัญที่สุดคือเธอสูญเสียปอร์เช่ไปไม่ได้...

เปอร์เช่ได้ยินข้อเสนอของเอย เขาไม่ได้แสดงท่าทีผิดหวังหรือน้อยใจออกมาเลยแม้แต่น้อย เขากลับระบายรอยยิ้มอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเข้าใจเธออย่างที่สุดออกมา

"ได้สิ... ถ้ามันทำให้มึงสบายใจ กูตกลง"

ปอร์เช่ตอบรับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่เขาเคยใช้ เขาขยับเข้าไปใกล้เอยอีกนิดจนปลายเท้าสัมผัสกัน ก่อนจะยกมือข้างที่ว่างขึ้นมาเกลี่ยเส้นผมที่ปลิดปลิวติดบนแก้มใสของเอยออกไปอย่างเบามือ

"กูไม่สนหรอกนะว่าตอนนี้มึงจะเรียกสถานะนี้ว่าอะไร เพราะสำหรับกู 'การกระทำ' สำคัญกว่าสถานะ" เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญา

"กูรู้ว่ามึงยังเจ็บ และกูจะไม่รีบ... กูจะใช้เวลาทั้งหมดที่กูมี พิสูจน์ให้มึงเห็นเองว่าความรักมันไม่ได้น่ากลัว ความรักของกูจะทำให้มึงลืมผู้ชายคนนั้น และหันกลับมารักกูจนหมดหัวใจ" ปอร์เช่พูดจบก็กระชับมือที่กุมไว้แน่นขึ้น ราวกับต้องการส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดของเขาให้เอยได้รับรู้

"ชีวิตนี้ของกู... กูยกให้มึงและกูจะรักมึงแบบนี้ตลอดไป รักจนกว่ามึงจะมั่นใจว่ากูคือคนนั้น คือรักและเป็นเซฟโซน เป็นพื้นที่ปลอดภัยของมึง"

"อื้อ" เอยพยักหน้ารับรู้ รอยยิ้มของปอร์เช่เริ่มคลี่ยิ้มขึ้นมาได้อีกครั้ง เหมือนฝันที่ในที่สุดเขาและเอยกำลังจะเลื่อนความสัมพันธ์ขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง

แม้จะยังไม่ใช่แฟนก็ตาม...

ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาดและแสงอาทิตย์ที่เริ่มลาลับขอบฟ้า เอยรู้สึกได้ถึงกำแพงในใจที่ค่อยๆ ทลายลงทีละน้อย ไม่ใช่เพราะคำพูดของปอร์เช่ แต่เป็นเพราะความจริงใจที่หนักแน่นของเขาต่างหาก...

คลื่น~ 

ซ่าา~

"เอย... กูขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?" ในระหว่างที่ทั้งสองนั่งฟังเสียงคลื่นทะเลสาดซัด ปอร์เช่ก็เอ่ยถามเอยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ได้สิ" เราสองคนนั่งอยู่บนโขดหินใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีร่มเงา เป็นที่ประจำเวลาที่มานั่งรอดูพระอาทิตย์ตกดิน...

"เอยยังนึกถึงผู้ชายคนนั้นอยู่หรือเปล่า?" เอยชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง เธอสบสายตาปอร์เช่นิ่ง พร้อมกับคลี่ยิ้มหวานบางเบาที่ดูเข้มแข็งกว่าครั้งก่อน ๆ

"มันก็เกือบจะหนึ่งเดือนแล้วนะ... เอยรู้สึกว่าเอยเริ่มหายดีแล้วล่ะ" เอยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "และเอยก็ไม่คิดที่จะกลับไปรักเขาอีกแล้ว"

ปอร์เช่ได้ยินคำตอบ ได้เพียงมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอยเพื่อหาความจริงที่ซ่อนอยู่เงียบ ๆ

"นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เอยกล้าเปิดใจให้ปอร์ไง เพราะเอยเรียนรู้แล้วว่าเขาไม่ได้รักเอย ที่ผ่านมามันชัดเจนแล้วทุกอย่าง" พูดไปยอมรับเลยว่ามันยังคงเจ็บและหนักหน่วงแน่นอยู่ในใจนิด ๆ

"และเอยจะไม่เสียเวลา เสียน้ำตาให้กับคนที่ไม่มีหัวใจอีกต่อไป..." เอยมองออกไปที่เส้นขอบฟ้าที่แสงสุดท้ายกำลังจะลาลับหายไป

คงเหมือนกับความรักครั้งเก่าที่กำลังมอดดับลงไปจากใจเธอแล้วจริงๆ

"ผู้ชายคนนั้น คนที่เอยเคยรัก... ต่อไปนี้เอยจะไม่รักเขาอีกแล้ว สำหรับเราสองคนจากนี้จะเป็นได้เพียงแค่คนที่เคยรู้จักกันเท่านั้น"

คำยืนยันนั้นเหมือนการยกภูเขาออกจากอกของปอร์เช่ เขารู้สึกดีใจที่เอยยืนยันจะไม่กลับไป

"ขอบคุณนะเอย... ขอบคุณที่อนุญาตให้กูเข้าไปแทนที่พื้นที่ตรงนั้น" เขาพึมพำพร้อมกับขยับมือไปกุมมือบาง บีบมือเธอเบาๆ ราวกับอยากจะบอกเธอ...ว่าเขาจะไม่มีวันทำให้เธอนึกเสียใจที่ตัดสินใจเลือกเขาในวันนี้

"อืม"

ท่ามกลางเสียงคลื่นที่ซัดสาด ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างแจ่มชัดในใจของเอย มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะปล่อยวางอดีตลง

ในวันที่เขาทิ้งเธอไป มันก็ได้พิสูจน์แล้วว่าเธอไม่มีค่าพอที่จะให้เขารัก และเธอเป็นได้แค่ไหนในชีวิตของเขา เพราะฉะนั้นแล้วไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องขังตัวเองไว้กับความทรงจำที่ไร้ค่าเหล่านั้น

การเริ่มใหม่ไม่ใช่เรื่องผิด 

รักผิดคนก็แค่เลือกรักคนใหม่ เลือกคนที่เขารักเรา

ดังนั้นการเปิดใจให้คนที่รักและเห็นค่าในตัวเธออย่างปอร์เช่ ก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องรู้สึกผิดต่อตัวเองหรือใคร

เอยเงยมองใบหน้าของเพื่อนสนิทที่ยืนหยัดอยู่ข้างเธอเสมอมา

ผู้ชายที่รอเธอมาจนถึงวันนี้...

"เรามาลองดูกันนะ... แล้วก็ขอบคุณที่รอเอย ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งเอยไปไหนเลย"

ในวินาทีนั้น เอยรู้สึกโล่งใจ สบายใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกที่เคยมีต่ออรรถพลแทบจะไม่หลงเหลืออยู่อีกแล้ว มันอาจจะมีแค่เพียงเสี้ยวที่รู้สึก

แต่เธอเชื่อว่าตอนนี้เธอทำใจเรื่องอรรถพลได้แล้ว

มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะมูฟออนแล้วก้าวเดินต่อไปข้างหน้า เริ่มต้นใหม่กับคนที่เลือกที่จะรักและกุมมือเธอเอาไว้อย่างปอร์เช่...

*******************

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*