บทที่29 :: ปั่นประสาท 1/3

"ไอ้ปอร์! แกทำอะไรน้องวะ!" เสียงเข้มจากอีกฝั่งดังขึ้น เรียกสติปอร์เช่ให้ผละมือออก เขาถอยออกมาเพียงก้าวเมื่อปอนด์พี่ชายคนโตเดินเข้ามาถึง

"มึงทำอะไร? หวงก้างเหรอ?" ปอนด์ถามอย่างไม่พอใจ เขาพอจะรู้เรื่องความสัมพันธ์เก่าของทั้งคู่ดี

"หวง?" ปอร์เช่หรี่ตามองจีรนาอย่างเย้ยหยัน "ผู้หญิงร้ายกาจแบบนี้ ผมหวงไม่ลงหรอกครับ" แววตาดุดันมองเธออย่างรังเกียจก่อนจะเอ่ยเสียงเหี้ยม

"ฉันขอเตือนไว้ตรงนี้ ใครที่กล้าทำร้ายเอยแม้แต่ปลายก้อย ฉันจะไม่ละเว้นมันไว้สักคน และจะทำให้คนที่ทำเอยเจ็บ ต้องเจ็บยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่า!" ปอร์เช่ประกาศสงครามกับจีรนาอย่างชัดเจน

"ดูแลคู่หมั้นตัวเองให้ดี และเลิกคิดที่จะใช้เอยมาทำร้ายฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"

จีรนาฝืนยิ้มร้ายสู้ "ห้ามคุณเอยก่อนเถอะค่ะ เพราะดูท่าทางเธอก็เต็มใจจะถวายตัวใส่พานให้เฮียอรรถอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน!"

"จีน!!! อย่าดูถูกเอย!"

"ถ้าเขาไม่ทำตัวให้ดูถูก ใครจะไปดูถูกได้ล่ะคะ จริงไหมคะเฮียปอนด์?" จีรนาหันไปถามปอนด์ด้วยรอยยิ้ม ทิ้งให้ปอนด์ยืนงุนงงกับชื่อของเอย แอมบาสเดอร์คนสำคัญของบริษัทที่เข้ามาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้

"เอ่อ... เฮียว่าอย่าทะเลาะกันที่นี่เลย เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี นี่งานหมั้นของจีนนะ ส่วนแกไอ้ปอร์... แกคิดอะไรอยู่ถึงทำแบบนี้!" ปอนด์ดุน้องชายที่คุมอารมณ์ไม่อยู่

"เฮียควรถามน้องสาวคนดีของเฮียมากกว่า ว่าเธอทำเรื่องระยำอะไรลงไป!" ปอร์เช่ทิ้งท้ายด้วยสายตาเกลียดชัง

"จีนไม่ได้ทำอะไรค่ะ จีนแค่รักษาชื่อเสียงของตัวเองเท่านั้น จีนไม่คุยกับพวกเฮียแล้วดีกว่า คู่หมั้นจีนรอนานแล้ว ขอตัวนะคะ" จีรนาเชิดหน้ายิ้ม แสร้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา เดินชนไหล่ปอร์เช่จากไปอย่างผู้ชนะ เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้ปอร์เช่ทำอะไรเธอไม่ได้เมื่อมีปอนด์อยู่ตรงนี้

กึก

แต่ก่อนจะจากไป เธอหยุดกึกแล้วหันกลับมาหาปอนด์อีกครั้ง

"อ้อ... จีนลืมบอกเฮียปอนด์เรื่องหนึ่งค่ะ เฮียควรพิจารณาเปลี่ยนแอมบาสเดอร์คนใหม่นะคะ คนนี้ชื่อเสียงไม่ค่อยดี อนาคตไม่แน่นอน จีนกลัวจะนำข่าวฉาวมาทำให้การบินของเฮียเสียหายเอาได้นะ"

"...!?"

"อีกอย่าง ถ้าเฮียคุมเฮียปอร์ไม่ดี จีนก็ไม่มั่นใจว่าเรื่องนี้จะกระทบถึงใครอีกไหม ทางที่ดี... ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของสองคนนั้นไปเถอะค่ะ"

จีรนาต้องการเตือนปอร์เช่เป็นครั้งสุดท้าย ว่าหากเขาไม่เข้ามายุ่งเรื่องนี้ เขาอาจจะเป็นคนเดียวที่แค่เสียคนรักไป... แต่ถ้าเขายังไม่หยุด ทุกอย่างจะพินาศยิ่งกว่าเดิมตามที่เธอต้องการ

เมื่อเดินพ้นจากสายตาทั้งคู่ จีรนาที่ก้าวเดินอย่างมั่นคงเมื่อครู่ ตอนนี้เหลือเพียงสีหน้าที่แสดงถึงความเจ็บปวด หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ผู้หญิงปากร้ายและเย่อหยิ่งคนนั้นหายไป เหลือเพียงจีรนาที่หัวใจแตกสลายด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักหมดหัวใจ…

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่... แล้วคุณเอยไปเกี่ยวอะไรด้วย เรื่องนี้แกต้องมีคำอธิบายให้เฮียนะปอร์เช่ เพราะมันจะกระทบกับชื่อเสียงบริษัทของเรา!" ปอนด์เอ่ยเสียงเข้ม แววตาของพี่ชายคนโตเต็มไปด้วยความกังวลและกดดัน

ปอร์เช่หลับตาลงช้า ๆ ข่มอารมณ์พลุ่งพล่านที่ยังแผดเผาอยู่ในอก จีรนาเล่นงานผิดคน! แต่ก่อนจะจัดการเรื่องอื่น เขาจำเป็นต้องเคลียร์กับพี่ชายให้จบเสียก่อน

"ไม่มีอะไรมากหรอกครับเฮีย... เฮียก็รู้ว่าจีนต้องการอะไรจากผม พอเธอไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เธอก็แค่ฟาดงวงฟาดงาไปลงที่เอย ซึ่งต้นเหตุก็มาจากผมเอง..." ปอร์เช่เว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะโกหกคำโตเพื่อรักษาเกียรติให้เอย

"ตอนนี้ผมกำลังตามจีบเอยอยู่ครับ แต่ถ้าเฮียไม่สบายใจ จะถอดเอยออกจากการเป็นแอมบาสเดอร์เมื่อไหร่ก็ได้ เอยเขาไม่มีปัญหาอยู่แล้ว"

เขาพูดอย่างมั่นใจ เพราะรู้ดีว่าหากเอยหลุดพ้นจากพันธะงานตรงนี้ได้ เธอก็จะยิ่งหนีไปจากอรรถพลได้ง่ายขึ้น

"แปลว่าคุยกันเรื่องนี้แล้วงั้นเหรอ?" ปอนด์ถามย้ำ

"ครับ... เพราะเริ่มมีปัญหาเข้ามา ผมเลยกลัวเรื่องข่าวซุบซิบเสียหายที่อาจจะมาจากคนที่ไม่หวังดีกับเอย"

"แกกำลังจะบอกว่า... คนคนนั้นคือจีน?"

"เฮียก็เห็นนิสัยจีนแล้วนี่ครับ ถึงจีนจะไม่ลงมือเองแต่เราก็ต้องระวังไว้ก่อน... ความริษยาของผู้หญิงมันน่ากลัวกว่าที่เฮียคิดนะครับ"

ปอนด์ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง มองเห็นความจริงจังในดวงตาของน้องชาย "ได้... งั้นเรื่องนี้เฮียขอกลับไปพิจารณาให้ถี่ถ้วนก่อนแล้วกัน ส่วนแก... อย่าไปก่อเรื่องที่ไหนอีก" พี่ชายตบไหล่ปอร์เช่เบา ๆ เพื่อให้เขาสงบสติอารมณ์

"ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทนอยู่ที่นี่อีกแล้วล่ะครับ"

ปอร์เช่เอ่ยเสียงเย็น เมื่อความเป็นห่วงที่เขามีให้จีรนาในฐานะคนเคยลึกซึ้ง ตอนนี้กลายเป็นเพียงความโง่เขลา ต่อไปนี้เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้าใครอีก

"งั้นก็รีบกลับเถอะ อยู่ไปก็รังแต่จะมีเรื่อง"

"ครับ"

ปอร์เช่ตัดสินใจเดินออกจากงานหมั้นทันที เพราะหากต้องทนอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมนี้ต่อไปแม้เพียงวินาทีเดียว และเขาอาจพลั้งมือฆ่าคนเอาได้!