บทนำ :: ทำตัวเอง 1/2

ทุกอย่างจบลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างบางนอนหอบหายใจรัวรินใต้ร่างแกร่งที่ทาบทับอยู่ เสียงลมหายใจสอดประสานกันท่ามกลางความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ

"ยังคุมอยู่ไหม?" อรรถถามขึ้น ขณะซุกไซ้จมูกโด่งดมดอมกลิ่นกายหอมละมุนที่ซอกคอขาว ช่วงนี้เขาพลาดปล่อยในเอยบ่อยจนเกินไป

"คุมค่ะ... เอยคุมตลอด เอยรู้ว่าคุณอรรถไม่อยากให้เกิดเรื่องที่ผิดพลาดขึ้น" ประโยคสุดท้ายเธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

"หึ... ดีแล้วครับ ที่เอยยังจำได้ว่ากฎระหว่างเรามันคืออะไร" ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ เธอได้เงิน ได้ชื่อเสียง ส่วนเขาได้ปลดปล่อยตามธรรมชาติ

วินวินกันทั้งคู่

"ค่ะ..." แล้วถ้าหากเขารู้ว่าเธอแหกกฎของเราไปแล้ว เขาจะจบความสัมพันธ์นี้ลงทันทีไหมนะ....

เขาจะเฉดหัวเธอทิ้งเลยหรือเปล่า?

บางทีเธอก็อยากลองเสี่ยงดูสักครั้ง ถ้าหากเขารู้ว่าเธอเผลอใจรักเขาไปแล้ว เขาจะจัดการกับเธอยังไง...

เธอไม่อยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว!

ดังนั้นมีเพียงสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอตัดใจจากเขาได้... คือการกล้าบอกความในใจออกไปตรงๆ

ถ้าหากคำตอบไม่เป็นอย่างที่หวัง เธอก็พร้อมที่จะตัดใจและหยุดเพ้อฝันสักที

"เอยรักคุณอรรถ..." คำบอกรักสั้น ๆเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจของอรรถพล ชายหนุ่มชะงักทุกการกระทำ เขาผงกศีรษะขึ้นเลิกคิ้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเอยอย่างไม่เข้าใจและกดดันเธอ

"เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ารักผม... เอยลืมกฎของเราไปแล้ว?" ทั้งที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้ เธอกลับยังกล้าที่จะบอกรักเขาซึ่งๆ หน้า!

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใจกล้าบอกรักเขา ทั้งที่เขาเน้นย้ำ เตือนมานับครั้งไม่ถ้วน...

แต่สุดท้ายเธอก็ยังปล่อยใจให้ถลำลึก!

ทั้งที่กฎเหล็กของความสัมพันธ์นี้ เธอควรจำให้ขึ้นใจสิ!

ห้ามรัก ห้ามรู้สึก และห้ามหึงหวง!

"เอย... เอยแค่อยากบอกรักคุณ อยากให้คุณรับรู้ก็แค่นั้นค่ะ"

"ไม่แค่นั้นหรอกมั้งครับ!" อรรถสวนกลับทันควัน ในใจปรามาสว่าผู้หญิงร่านยังไงก็ร่าน! คิดจะใช้ความสวยและเรือนร่างเย้ายวนนี้เป็นบันไดไต่เต้า ทะเยอทะยานคาดหวังในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง...

กล้าบอกรักเพื่ออะไร อย่าคิดว่าเขาจะดูไม่ออก!

"จริงๆ นะคะ เอยไม่เคยคาดหวังให้คุณรักตอบ เอยแค่อยากบอกความรู้สึกจริงๆ" เมื่อเห็นคนตรงหน้าถอดถอนกายออกไปอย่างไร้เยื่อใย เอยจึงหยัดกายลุกขึ้นนั่งตาม เธอมองแผ่นหลังแกร่งที่หันหลังให้เธอด้วยความเงียบงัน...

อยู่ๆ น้ำตาก็ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

มันชัดเจนแล้ว...

ตลอดสามปีที่ผ่านมาไม่มีคำว่ารักอยู่เลย เขาเพียงแค่ทำดีกับเธอเพื่อเป็นค่าตอบแทนที่เธอมอบเรือนร่างให้เท่านั้น เขาหลงใหลแค่ร่างกาย ปรารถนาในความใคร่ แต่ไม่เคยมีความรู้สึกอื่นใด ๆ เจือปนอยู่เลย

"เอยแค่อยากบอกให้คุณรู้... จริงๆ นะคะ เชื่อเอยนะ เอยจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ ไม่เรียกร้องให้คุณต้องมารักเอยด้วย" เธอแค่ไม่อยากคิดไปเองอีกแล้วก็แค่นั้น...

อรรถรู้สึกหงุดหงิดที่เอยกล้าแหกกฎ และยิ่งไม่อยากเชื่อใจในคำพูดพวกนั้น ทว่าน้ำเสียงสั่นเครือทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังร้องไห้... และเขาก็ไม่ชอบน้ำตาของเธอ

เขาแพ้พ่ายต่อหยดน้ำใสๆ ของผู้หญิงคนนี้เสมอ!

และนี่คงเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เขามักจะโกรธตัวเองอยู่ทุกครั้งที่ใจอ่อนให้กับแววตาเศร้าสร้อยและน้ำตาที่เอ่อคลอคู่นี้!

ให้ตายสิ!!

เขาคือพี่ชายคนโตของตระกูลสุริยาเดชสกุล ผู้เข้มแข็ง เด็ดขาด และเลือดเย็นในทุกย่างก้าว แต่กลับต้องมาแพ้ทางให้กับน้ำตาเด็กเลี้ยงเพียงคนเดียว...

รู้ถึงไหนอายถึงนั่น!

ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจหนักๆ เพื่อระงับอารมณ์ เขายังไม่อยากให้ความสัมพันธ์นี้ถึงขั้นแตกหัก เพราะลึกๆ เขายังไม่พร้อมจะปล่อยมือจากเธอในตอนนี้ แต่ถ้าหากวันหนึ่งเธอทะเยอทะยานอยากจะ 'จับ' เขาขึ้นมา

เมื่อนั้นความฉิบหายมาเยือนเขาแน่!

"อย่าปล่อยให้ความรักของเอยมาสร้างปัญหาให้ผมทีหลังก็แล้วกัน เอยก็รู้ใช่ไหมว่าผมไม่มีวันรักเอย ไม่มีวันยกย่อง หรือแต่งงานด้วย" อรรถเตือนสติด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

เด็กที่เขารับเลี้ยง... นางร้ายจนตรอกที่ดันเข้าตาตั้งแต่แรกที่เห็น เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมเพื่อให้ได้เธอมาครอบครอง ในตอนแรกคิดว่าเพียงคืนเดียวแล้วจบ รับเงินแล้วแยกย้ายและให้ในสิ่งที่เธอต้องการ

แต่เขาดันติดใจในความน่ารักน่าเอ็นดูราวกับแมวน้อยของเธอ สุดท้ายจึงแหกกฎตัวเอง รับเลี้ยงดูเธอเรื่อยมาจนถึงตอนนี้

แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เขารักเธอได้ เธอไม่คู่ควรกับเขา และไม่มีวันได้เป็นเมียที่เขาจะเชิดหน้าชูตาในสังคม!

"เอยรู้ค่ะ... รู้ทุกอย่าง รู้ว่าคุณอรรถไม่มีวันรักเอย" เอยสะอื้นไห้พลางปาดน้ำตาอย่างอ่อนแรง เมื่อสิ่งที่หวังพังทลายลงไม่เป็นท่า...

"แล้วทำไมถึงยังปล่อยใจ! ห๊ะ!!?" อรรถหันกลับมาเผชิญหน้า มือแกร่งบีบแขนเรียวบางจนเจ็บแทบแหลกละเอียด

"เอยไม่ดีเอง... ทั้งที่ควรรักษากฎของคุณอรรถ แต่เอยกลับเผลอใจให้คุณจริงๆ เอยขอโทษค่ะ เอยจะไม่ทำให้คุณมีปัญหาแน่นอน" เธอเหลิง! คิดไปได้อย่างไรว่าเขาจะรัก ยิ่งคิดน้ำตายิ่งพรั่งพรู เอยเงยหน้ามองอรรถด้วยสายตาจริงจัง

"เอยจะจัดการความรู้สึกตัวเอง... จะไม่สร้างปัญหาให้คุณอรรถแน่นอนค่ะ"

มือหนาค่อยๆ คลายแรงบีบลง เอยก้มหน้ากลั้นสะอื้นสุดหัวใจ สามปีที่อยู่ด้วยกัน จะไม่ให้เธอเผลอใจเลยได้อย่างไร หัวใจเธอมันไม่ได้แข็งแกร่งเป็นหิน หรือเย็นชาไร้ความรู้สึกเหมือนกับเขา!

"ได้! ครั้งนี้ผมจะเชื่อเอย จัดการความรู้สึกตัวเองให้ดี อย่าให้มันถลำลึกไปมากกว่านี้ และอย่าทำอะไรที่ไม่สมควร ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมใจร้าย!"

"ค่ะ... เอยจะจัดการตัวเองให้ดี" ทุกคำพูดของเขาเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจของเธอ

"และที่สำคัญที่สุด... อย่าคิดสั้นปล่อยตัวให้ท้องเพื่อจับผม ผมหวังว่าเอยจะไม่ทะเยอทะยานทำเรื่องที่ส่งผลเสียต่อตัวเอง เพราะถ้ามันเกิดขึ้นจริง เอยจะเป็นฝ่ายที่เสียใจที่สุด"

"แล้วถ้าเอยท้องขึ้นมาจริงๆ ... คุณอรรถจะทำยังไงคะ?" ในเมื่อมาถึงจุดนี้ เธอก็ขอกรีดแผลใจตัวเองให้ลึกขึ้นอีกสักนิด

อรรถตีหน้าขรึมลงทันที เสียวสันหลังวาบเมื่อได้ยินคำพูดของเอยเพราะเขาเพิ่งปล่อยในเธอไป ไม่ใช่แค่ครั้งนี้แต่มันหลายครั้งด้วยในช่วงที่ผ่านมา

เขามันโง่เองที่ไว้ใจเธอ แค่เธอบอกว่าคุมตลอดเขาเลยเผลอตัวไม่ระวัง!

ถ้าตอนนี้เอยท้องแล้วคิดจะจับเขาขึ้นมาล่ะ!?

อรรถขบเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ขมวดคิ้วจนเป็นปมพร้อมกับเอ่ยออกมาเสียงต่ำ

"จบทุกอย่าง ผมจะให้เงินเอยก้อนหนึ่งแล้วอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีก! นอกจากผมจะไม่รับเอยเป็นแม่ของลูกแล้ว เด็กคนนั้นผมก็จะไม่ยอมรับเช่นกัน"

คำตอบนั้นเหมือนเข็มนับหมื่นทิ่มแทงหัวใจ... นี่คือความจริงที่เธอโหยหาอยากได้ยินใช่ไหมเอย?

"ผมหวังว่ามันจะไม่มีวันนั้นนะครับ... และเอยจะเป็นเด็กดีแบบนี้ตลอดไป"

"ค่ะ... มันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน" เรื่องของเราจะเป็นเพียงความสัมพันธ์ของนายจ้างกับลูกจ้างตลอดไป เส้นกั้นบางๆ นี้ เธอจะไม่คิดก้าวข้ามมันไปอีกแล้ว

ในสายตาของอรรถตอนนี้ เธอคงกลายเป็นผู้หญิงหน้าไม่อายที่คิดจะจับเขาไปแล้ว...

เธอมันไม่เจียมตัวจริงๆ ที่ริอาจไปหลงรักเจ้าของสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่ ผู้ชายที่ใครๆ ก็รู้ว่าไร้หัวใจและเย็นชาที่สุด!

ความเงียบปกคลุมห้อง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงทำงาน อรรถจ้องมองใบหน้าหวานนิ่งงัน ถึงจะเตือนเธอไปแล้ว แต่เขาก็เริ่มคิดได้ว่าหลังจากนี้ต้องระวังตัวเองให้มากขึ้น เขาจะไม่ยอมให้ชีวิตต้องมาแปดเปื้อนเพราะเธอ!

แค่ปล่อยให้เธออยู่เหนือการควบคุมคนเดียวมาสามปีก็เกินมากพอแล้ว!

"จำไว้ให้ดีว่าเอยเป็นได้แค่ไหน" เขาเน้นย้ำ

"ค่ะ... เอยจะจำไว้" เอยตอบรับเสียงแผ่ว

"วันนี้ผมคงไม่ค้าง" เขาผละออกจากเตียง เดินไปสวมเสื้อผ้าด้วยท่าทางปั้นปึ่ง

"คุณอรรถ... เอยขอโทษที่ทำให้คุณอารมณ์ไม่ดี" เอยมองตามเขาด้วยแววตาสั่นระริก การที่เขาไม่ค้างคืนต่อ ย้ำเตือนว่าเธอคือต้นเหตุ และต่อไปเรื่องของเราอาจจะจบลงเร็วกว่าที่คิด...

...บางทีเธอก็อยากให้มันจบๆ ไป แต่อีกใจกลับยังไม่พร้อมจะสูญเสียเขาไปในตอนนี้

"อย่าทำแบบนี้อีกก็พอ กลับไปทบทวนตัวเองให้ดี" อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตานิ่งๆอีกครั้ง เขารู้สึกหงุดหงิดที่เริ่มคุมสถานการณ์ไม่อยู่

ส่วนเอยนิ่งรับฟัง เฝ้ามองอรรถพลในทุกย่างก้าว จนเขาเดินออกจากห้องไป

ปัง!

เสียงประตูถูกปิดลง ความเงียบสงัดก็พลันเข้าจู่โจมพร้อมกับหัวไหล่บางที่สั่นเทาร้องไห้

"ฮึก..."

ดีแล้วที่เขาชัดเจน

ต่อไปเธอจะได้เจียมตัว และหยุดเพ้อฝันถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เสียที...

********************

เปิดมาอิพี่ก็มีแววว่าจะเฉดหัวน้องทิ้งแล้ว งื้ออ ช่วยเป็นกำลังใจให้หนูเอยกับไรต์ด้วยน้า */\*

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังให้ไรต์ด้วยนะคะ *คอมเม้นต์ ด่าคุณพระเอกกันได้น้า อิอิ