บทที่11 :: โลกกลม 1/2

เช้าวันรุ่งขึ้น...

กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารโชยมาจากในครัว ปอร์เช่สวมบทบาทเป็นเชฟหนุ่ม เขาลงมือทำมื้อเช้าให้สองสาวอย่างตั้งใจ เอยเดินออกมาที่โต๊ะอาหารเป็นคนแรก ในขณะที่นะโมยังคงจัดการตัวเองไม่เสร็จ ทำให้เอยได้มีเวลาอยู่พูดคุยกับปอร์เช่เพียงลำพัง

"ปอร์ทำอะไรทานอ่ะวันนี้?" เอยเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปใกล้ปอร์เช่ที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา

"ข้าวต้มกุ้งกับสลัดกุ้งครับ"

"เอยไม่คิดว่าปอร์จะทำอาหารเป็นด้วย" เอยพูดออกมาอย่างเย้าหยอก พรางทำสีหน้าไม่อยากจะเชื่อไปด้วย

"ต้องเป็นสิ ยิ่งตอนนี้มีเอย ปอร์ยิ่งต้องหัดทำบ่อย ๆ จะได้ทำมื้อเช้ามื้อเย็นให้เอยทานได้ทุกวันไง"

"ใจเย็น ๆ" เอยตอบยิ้ม ๆ ไม่คิดว่าปอร์เช่จะจีบเก่งและรุกหนักขนาดนี้

"ช่วงนี้ต้องรีบทำคะแนนไง เป็นไง... พอจะสอบผ่านเป็นพ่อบ้านของเอยได้ไหม?" ปอร์เช่ถามกลับด้วยสายตาพราวเสน่ห์ แววตาคมกริบยิ้มจนตาหยีส่งมาให้เอย

"อืม..." เอยตอบสั้น ๆ พลางหลบสายตาด้วยความเขินอาย ทำให้ปอร์เช่ยิ้มอย่างพอใจที่ทำให้เอยหน้าแดงได้

"ให้ตายสิ นี่ฉันตาฝาดหรือฝันไปเนี่ย ไอ้ปอร์ทำอาหาร!" นะโมเดินออกจากห้องมา เธอถึงกับตาโตเมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า

"ทำไม? ฉันทำอาหารแล้วมันแปลกตรงไหนห๊ะ!" ปอร์เช่เท้าสะเอวข้างหนึ่ง มองเพื่อนสาวด้วยท่าทีกวนประสาท

"ก็เปล่า แค่ไม่คิดว่าคนแถวนี้จะกลายเป็นพ่อบ้านกับเขาไง"

"เหอะ! แล้วพี่รามเขาไม่ทำหรือไง?" นะโมชะงักไปครู่หนึ่ง... ทำสิ แต่เธอไม่บอกมันหรอก!

"ไม่บอกหรอกจ้ะ ว่าแต่ทำอะไรกินน่ะ"

"ข้าวต้มกุ้งกับสลัดกุ้ง" เอยเป็นฝ่ายตอบแทน

"ว้าว สลัดกุ้งของโปรดฉันเลย!" นะโมรีบทิ้งตัวลงนั่งข้างเอยทันที ปอร์เช่จึงค่อย ๆ วางถ้วยข้าวต้มลงตรงหน้าสาว ๆ ทั้งสองคน

"ลองทานดูนะว่าอร่อยไหม?"

"อร่อย!" นะโมโพล่งขึ้นทันทีหลังจากชิมคำแรก เอยพยักหน้ายืนยันตาม ปอร์เช่จึงยิ้มออกมาด้วยความดีใจที่ฝีมือของตัวเองยังไม่ตก

ไม่เสียแรงเปล่าที่เลือกเรียนทำอาหารด้วย

"อร่อยก็โอเคแหละ"

"กะขุนยัยเอยล่ะสิ หึ! เลี้ยงยัยเอยดี ๆ ล่ะ ถ้าแกเลี้ยงเพื่อนฉันไม่ดี ฉันจะเอาเอยคืน" นะโมขู่ทิ้งท้ายก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาจัดการอาหารตรงหน้า ปอร์เช่สบตากับเอยที่นั่งยิ้มหวานอยู่ข้าง ๆ

"ฉันรักของฉันมานาน ไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆหรอกครับ เพราะฉันจะดีกับเอยไปทุก ๆ วัน"

เอยได้ฟังคำพูดของปอร์เช่ก็ส่งยิ้มให้เขาด้วยแววตาขอบคุณ  ขอบคุณที่เขาดีกับเธอมากขนาดนี้

"จ้าาา... อย่าให้เห็นเชียวนะว่าทำเอยเสียใจน่ะ" นะโมว่าซ้ำ

"ไม่มีทางครับ ฉันไม่มีทางทำเอยเสียใจ ว่าแต่วันนี้จะไปทำสปากันเหรอ?" ปอร์เช่ถามขึ้น เพราะเอยเพิ่งบอกเขาเมื่อคืน ว่าวันนี้จะไปสปา

"อืม ว่าจะพาเอยไปขัดผิวนิดหน่อยน่ะ" นะโมตอบพลางเคี้ยวข้าวต้มไปด้วยจนแก้มป่อง

"งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง ตอนกลับแค่โทรเรียกนะ จะรีบไปรับทันทีเลย" ปอร์เช่เสนอไปรับไปส่งสองสาว

"นี่แกว่างมากนะเอาจริง ๆ" นะโมดักคอ ปอร์เช่ไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ

"จะว่างหรือไม่ว่าง เวลาก็มีให้พวกแกเสมอแหละ อู้งานไม่กี่ชั่วโมงไม่โดนไล่ออกหรอกน่า"

"ก็นั่นสินะ ใครจะกล้าไล่รองประธานบริษัทออกกันล่ะ" นะโมประชด

"ใช่ไหมล่ะ งันแกก็ไม่ต้องห่วงฉันเลย มีฉันขับรถให้ไม่ดีหรือไง"

"มันก็ดี แต่จะบอกว่าพวกฉันไม่ได้เป็นง่อยนะจ๊ะ ขับรถเองได้ค่ะ"

"ก็ฉันอยากไปส่ง..."

"เอยกับโมไปกันเองได้ ปอร์อย่าเสียเวลามารับมาส่งพวกเราเลย ตั้งใจทำงานดีกว่านะ" เอยพูดแทรกขึ้นมา เพราะไม่อยากให้เพื่อนสนิททั้งสองคนต้องลับฝีปากกันไม่เลิก อีกอย่างเธอไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของปอร์เช่ด้วย

"ก็ได้ครับ..." ปอร์เช่ตอบรับด้วยเสียงอ่อนลงทันที จนนะโมแอบเบะปากมองบนด้วยความหมั่นไส้

"เสียงอ่อนเชียวนะ!"

"แน่นอนสิ"

"พอเลยทั้งคู่ ทานข้าวกันเถอะ ปอร์จะได้ไปทำงาน ส่วนเราสองคนจะได้ไปเสริมสวยกัน" เอยห้ามทัพ เพราะนะโมชอบกัดกับปอร์เช่ เป็นมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ถ้านะโมไม่ชอบพี่ราม ปอร์เช่ไม่สารภาพรักกับเธอ เธออยากจะจับทั้งคู่มัดเข้าด้วยกันนัก!

"โอเค..." ทั้งปอร์เช่และนะโมรับคำพร้อมกัน ก่อนที่บทสนทนาจะเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่น ๆ ท่ามกลางบรรยากาศมื้อเช้าที่สดใส

ร้านสปาคุณหนูดี

บรรยากาศในร้านดูเรียบหรูมาก เอยก้าวเข้าไปในร้านพร้อม ๆกับนะโม เธอมองสำรวจร้านด้วยรอยยิ้ม

"..." ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา รอยยิ้มของเอยก็ค่อย ๆจางลง ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความอึดอัดเริ่มเข้ามาแทนที่อย่างเร็วพลัน

ดวงตากลมโตจ้องมองไปยัง 'จีรนา' ว่าที่คู่หมั้นของอรรถพลซึ่งกำลังนั่งคุยกับใครคนหนึ่งอยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน

ทำไมถึงได้มาเจอคุณจีนที่นี่ด้วยนะ!

เอยเริ่มรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก กลัวว่าคนที่เธอคิดอยากหลบหน้า เขาก็จะมาที่นี่ด้วยเช่นกัน

**********

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*