บทที่11 :: โลกกลม 1/3

"เอย ดูนั่นสิ... นั่นมันคุณจีนนี่นา" นะโมสะกิดแขนเอย พรางกระซิบเพื่อนให้ดูจีรนาด้วยความตื่นเต้น "คุณจีนเขาสวยสมคำร่ำลือจริง ๆเลยเนอะ ดูสิ ผิวพรรณดีมากอ่ะ สงสัยเข้าครอสสปาเตรียมตัวเข้าพิธีหมั้นแน่ ๆ เลยแก" เอยพยักหน้าเบา ๆ อย่างรับรู้

"อืม... คุณเขาสวยอยู่แล้ว ว่าแต่โมก็รู้จักเขาด้วยเหรอ?" เอยเอ่ยถามอย่างอยากรู้

"รู้สิ ข่าวออกจะดังคึกโครมขนาดนั้น! อีกอย่างนะคุณจีนน่ะ ถือว่าเป็นนักธุรกิจหญิงอายุน้อยที่เก่งที่สุดเลยนะ ตอนที่เราเคยเป็นผู้ช่วยเลขาพี่รามก็เคยร่วมงานกันด้วยน่ะ" เอยได้ยินในสิ่งที่เพื่อนพูดก็แอบรู้สึกสมเพชตัวเองเงียบ ๆ

...ถึงว่าคุณอรรถถึงได้เลือกผู้หญิงคนนี้ เธอเก่งและสวยและยังดูเหมาะสมกันมาก แตกต่างจากเธอลิบลับเลย

"อีกอย่างคุณอรรถพลก็เก่งขนาดนั้น ตาถึงจริงที่เลือกคุณจีนเขาน่ะ" นะโมยังคงพูดต่อโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดเหล่านั้นของเธอ กำลังกรีดบาดแผลลึกลงในใจของเพื่อนสนิท

"..."

เอยเริ่มมีสีหน้าเจือนลง เมื่อคิดว่าสิ่งที่นะโมพูดนั้นเป็นจริงทุกคำ

ตอนนี้เธอรู้สึกไม่คู่ควรกับอรรถพลจริง ๆนั่นแหละ...

ดีแล้วล่ะ ที่เขาทิ้งเธอไป

กริ๊ง~

จู่ๆ เสียงเปิดประตูของสปาก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือใครคนหนึ่ง ในจังหวะนั้นการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบของอรรถพลก็ก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบ ๆ เพื่อหาจีรนา ก่อนที่เขาจะชะงักกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เขาไม่ได้เห็นมันมานานหลายเดือนแล้ว...

"..."

เอยรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เมื่อได้เจอกับอรรถพลอีกครั้ง เธอเริ่มตัวสั่นเทา ก่อนจะรีบหลบสายตาและก้มหน้าลงต่ำทันที

"เอย... แกเป็นอะไรหรือเปล่า?" แรงสั่นเทาจากมือเอยทำให้นะโมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชะงักนิ่งและสัมผัสได้ นะโมจึงกระซิบถามพลางกุมมือเพื่อนไว้แน่นอย่างเป็นห่วง เธอสังเกตเห็นสายตาของอรรถพลที่มองมาที่เอยเมื่อครู่

มันดูเหมือนมีอะไรมากกว่าคนแปลกหน้าทั่วไป

สายตานั้นเต็มไปด้วยความดุดัน ขุ่นเคือง อะไรบางอย่างที่ยากจะคาดเดาได้...

และเพื่อนของเธอก็ดันมีอาการแบบนี้...

"เอย..." ทำไมเอยถึงกลัวคุณอรรถ? นะโมนิ่งคิด

"ห๊ะ?"

"เป็นอะไร เหม่อไปถึงไหนแล้วเนี่ย"

"ปะ... เปล่า เอยไม่ได้เป็นอะไร เอยแค่รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ" เอยพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติที่สุด เธอไม่อยากให้เพื่อนรู้เรื่องของเธอกับคุณอรรถ

เรื่องของเราไม่ควรมีใครรู้!

"เอย..." นะโมขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะถามสิ่งที่ค้างคาใจออกมาเบา ๆ "แก... รู้จักกับคุณอรรถพลเป็นการส่วนตัวเหรอ?" คำถามนั้นทำให้เอยนิ่งงันไปชั่วขณะ เธอพยายามคุมลมหายใจไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้

เพราะเธอสั่นนี่แหละ จะทำให้คนอื่นจับได้!

"เอยไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวหรอก แต่เอยเคยเป็นนักแสดงในสังกัดของเขาไง โมจำไม่ได้เหรอ?"

"เออ จริงสินะ..."

"เอยว่าเอยไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า" เอยเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามบังคับไม่ให้ริมฝีปากสั่นระริก เธอรู้สึกได้ถึงหยาดเหงื่อที่เริ่มซึมตามไรผม ทั้งที่แอร์ในร้านสปากำลังเย็นฉ่ำ แต่เธอกลับร้อนรุ่มและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"ให้เราไปส่งไหม?" นะโมถาม

"ไม่เป็นไร เราไปเองได้ โมรออยู่นี่แหละเผื่อพนักงานเรียก"

"จริงด้วย งันก็โอเคจ้ะ"

เอยเผลอสบตากับอรรถอีกครั้งพลันเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างจนต้องรีบหลบสายตา เธอจำสายตาคมกริบคู่นั้นได้ดี สายตาที่เคยทอดมองเธอด้วยความเสน่หา ทว่าในวันที่จากลา มันกลับกลายเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนและชิงชังราวกับเธอเป็นสิ่งของสกปรกที่เขาไม่อยากเฉียดใกล้

เอยไม่อยากเผชิญหน้ากับอรรถพลอีก ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอจะตอแยวุ่นวายหรือทำอะไรที่ไม่คาดคิด เพื่อความสบายใจของตัวเอง เธอจึงเลือกที่จะหนีมาเข้าห้องน้ำเพื่อหลีกหนีการได้อยู่ในพื้นที่เดียวกันกับเขา

ทำไมโลกถึงได้เหวี่ยงเขาให้มาเจอกับเธอที่นี่ได้นะ...

ไม่เจอกันตั้งหลายเดือน กรุงเทพก็ตั้งกว้าง แต่ฟ้ากลับส่งเขามาให้พบเจอไวอย่างกับติดจรวด

โลกจะกลมไปไหน!

ฮื้อออ!

"เดี๋ยวเรามา"

"จ๊ะ"

เอยฝืนยิ้มเจือน ๆส่งให้เพื่อน ก่อนจะรีบก้าวเดินออกมาจากตรงนั้น โดยไม่คิดหันกลับไปมองทางด้านหลังเลยแม้แต่นิดเดียว

แค่สบตาก็ทำเธอเสียวสันหลังวาบแล้ว!

เอยเกลียดความรู้สึกที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้... ความรู้สึกที่เหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือของเขา ที่ไม่ว่าจะหนีไปไกลแค่ไหน เพียงแค่เขาก้าวเข้ามาในรัศมีสายตา เธอก็กลับกลายเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่สั่นกลัวเขาได้มากขนาดนี้

อย่ากลัว...

แค่หลบหน้าเขา ไปให้พ้นจากพื้นที่ที่มีเขา แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น

เอยบอกกับตัวเอง ขณะที่เร่งฝีเท้าเข้าสู่โซนทางเดินที่มืดสลัวลงเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ โดยที่ไม่รู้เลยว่า สายตาคมของอรรถพลไม่ได้คลาดเคลื่อนไปจากแผ่นหลังของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว...

**********

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*