บทที่11 โลกกลม 1/1

บทที่11

โลกกลม 1/1

หลังจากอิ่มท้องแล้ว ทั้งสามก็กลับมาที่คอนโดของนะโมเพื่อพักผ่อน

"พักผ่อนเลยนะปอร์" เอยบอกกับปอร์เช่ขณะที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกัน

"โอเค" เมื่อปอร์เช่เข้าห้องพักของเขาไปแล้ว นะโมก็รีบดันหลังเอยให้เข้าห้องของเธอทันที

"อะไรเนี่ยยัยโม ดันฉันมาทำไมก่อน" เอยถามขึ้นอย่างงุนงง

"จากนี้ไปแกต้องประทินโฉมใหม่ทั้งหมดจ้ะ! ฉันจะมามาร์คหน้าให้แกทุกวันนับจากวันนี้"

"เอาจริงดิ?"

"จริงสิ แกเป็นถึงแอมบาสเดอร์ของสายการบินระดับโลกเลยนะ แกต้องสวยสง่า ดูมีออร่าจนคนเห็นต้องร้องว้าว" เอยยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้าเห็นด้วย เพราะตอนนี้เธอควรใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์ของตัวเองแล้วจริง ๆ

"โอเคจ้ะ อยากทำอะไรกับฉันก็ทำเลย ขอให้ฉันสวยที่สุดก็พอ"

"ฮ่า ๆ ได้เลย! ฉันจะเนรมิตให้แกสวย หน้าเนียนขาวใส ผิวพรรณเปล่งปลั่ง ออร่า ราศีจับ เหมือนคนอาบน้ำวันละสิบรอบไปเลย!"

"โธ่... เว่อร์ไปไหมเนี่ย" เอยทำหน้าทะเล้นใส่เพื่อนที่พูดจาเกินจริงไปนิด นะโมจึงหัวเราะคิกคัก

"ไม่เชื่อเหรอ? พรุ่งนี้รอดูได้เลย ฉันน่ะจองคอร์สสปาให้แกเรียบร้อยแล้วด้วย"

"หืม จริงดิ?" ไปจองตอนไหนกัน

"จริงสิ! ฉันจะทำให้แกสวยขึ้นกว่าเดิม แม้ปกติแกจะสวยอยู่แล้วก็เถอะนะ"

"ฮ่า ๆ... จ้า เอยจะลอยได้แล้ว" เอยยิ้มหวานให้เพื่อนรัก นะโมจึงรั้งมือเธอไว้

"แต่ก่อนอื่นเลย ไปอาบน้ำ เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมของไว้รอ"

"โอเคจ้ะ" เอยตกลงอย่างว่าง่ายก่อนจะคว้าชุดคลุมอาบน้ำเดินหายเข้าไปในห้องน้ำทันที

"วันนี้มาร์คหน้าไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปขัดตัวที่สปา" นะโมเอ่ยขึ้นขณะที่ตั้งใจแปะแผ่นมาร์คลงบนใบหน้าของเอยที่นอนราบอยู่บนเตียง

"สบายจังเลย"

"ก็ต้องสบายสิ แกแค่นอนนิ่ง ๆ ให้ฉันมาร์กหน้าให้" นะโมส่ายหน้ายิ้ม ๆ เฝ้ามองเพื่อนรักที่นอนอยู่ตรงหน้า

"ฮ่าๆๆๆ ขอบคุณนะนะโม" เอยเอ่ยขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้มหวาน

นะโมมองใบหน้าหวานของเอยแล้วก็แอบน้ำตาซึม วันที่เห็นเพื่อนกลับมายิ้มกว้าง ๆ ได้โดยไร้ร่องรอยความเศร้าหมองได้อีกครั้ง เธอเองก็พลอยสุขใจไปด้วย

"เฮ้อ... เห็นแกมูฟออนได้แบบนี้ฉันก็โล่งใจ" นะโมรู้สึกสบายใจจริง ๆ ที่เห็นเอยเข้มแข็งและกลับมาทำงานได้โดยไม่ถูกความเจ็บปวดจากรักครั้งเก่ากัดกินอีก

"อืม ต่อไปแกไม่ต้องห่วงฉันแล้วนะ... ว่าแต่ อย่าแอบน้ำตาซึมเชียวนะจ้ะ!" เอยแซวกลับ เพราะรู้ทันเพื่อนรัก

"แหนะ! ทำเป็นรู้ดีนะยัยคนนี้" นะโมยิ้มบาง ๆ

เอยนอนนิ่งคิด... กว่าเธอจะพาตัวเองก้าวผ่านเรื่องราวตอนนั้นมาได้มันไม่ง่ายเลย ถ้าไม่มีคุณยาย ไม่มีนะโมและปอร์เช่คอยฉุดดึงเธอไว้ เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไง

เอาจริง ๆ เธอเองก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าหากต้องเผชิญหน้ากับอรรถพลอีกครั้ง ความรู้สึกในตอนนั้นจะเป็นแบบไหน เพราะทุกครั้งที่ความทรงจำเกี่ยวกับเขาแวบเข้ามา หัวใจมันยังคงหน่วงและเจ็บลึกอยู่เสมอ

...แต่มัน ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกชั่ววูบเท่านั้น

หากถามว่ายังเจ็บเจียนตายเหมือนครั้งแรกไหม คำตอบคือไม่แล้ว เธอเลือกที่จะเดินหน้าต่อแล้ว สำหรับอรรถพล...

เขาก็เป็นได้เพียง 'อดีต' ที่เธอไม่อยากจะจดจำมันอีก

ตึ่ง!

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดึงสติเอยกลับมา "ใครส่งอะไรมาเหรอโม?"

"ใครอีกล่ะ ก็ 'ที่รัก' ของเธอไง"

"อ๋อ ปอร์เหรอ?"

"แหมมม... 'ที่รัก' นี่รู้เลยนะว่าใคร มันส่งมาบอกฝันดีน่ะสิ อยู่ข้างห้องกันแท้ ๆ เหอะ!" นะโมบ่นอย่างหมั่นไส้ ทำให้เอยเผยรอยยิ้มขำออกมาทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"โมนี่นะ..."

"ก็หมั่นไส้มันนี่นา ว่าแล้วก็บอกฝันดีแฟนตัวเองบ้างดีกว่า"

ตอกแต๊ก ตอกแต๊ก...

"ช่วงนี้ไม่ได้เจอกันเลย พอเห็นข้อความไอ้ปอร์แล้วนึกถึงพี่เขาขึ้นมาเลย" นะโมว่ายิ้ม ๆเมื่อคิดถึงใบหน้าคมคายของพี่รามที่หล่อเกินต้าน

"แหมมมม แล้วเป็นไงบ้างรักแรกของแกน่ะ"

"ก็ดีนะ พี่เขาดีกับฉันมาก... แต่กว่าจะเป็นแบบนี้ได้ ฉันก็เคยย่ำแย่พอ ๆ กับแกนั่นแหละ" นะโมว่า นึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาก็ไม่คิด ไม่ฝันว่าวันนี้เธอจะได้เป็นแฟนกับพี่รามจริง ๆ

"อย่างน้อยพี่รามเขาก็รักแกนะโม"

"ใช่ เพราะฉะนั้นเอย... แม้คนคนนั้นจะไม่ใช่ ไม่ได้ไปต่อ แกก็อย่าเสียใจไปเลยนะ ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ เห็นไหมล่ะว่าฟ้าส่งผู้ชายเพอร์เฟกต์อย่างไอ้ปอร์มาให้แกแล้ว" เอยขำพรืดออกมาทันที แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสิ่งที่นะโมพูดคือเรื่องจริง ปอร์เช่เข้ามาทำให้หัวใจของเธอดีขึ้นมากจริง ๆ ทุกการกระทำที่แสนอบอุ่นของเขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจและใจฟูขึ้นมากในทุก ๆ วัน

"ขอบคุณนะโมที่เป็นกำลังใจให้เอยเสมอเลย"

"เพราะแกคือเพื่อนที่ฉันรักที่สุดไงเอย"

"เอยก็รักโมนะ"

**********

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*