บทที่1 :: ถ้าเบื่อ ก็แค่ทิ้งไป 1/1

บทที่1

ถ้าเบื่อ ก็แค่ทิ้งไป

"กลับคอนโด"

"ครับนาย" แม้จะแปลกใจที่นายกลับกลางดึก แต่บอดี้การ์ดอย่างเขาก็ไม่มีหน้าที่ถาม จึงทำได้เพียงทำตามคำสั่งของนายโดยการขับรถพานายมุ่งตรงกลับไปยังคอนโดหรูที่ตั้งอยู่ในใจกลางเมืองมหานครกรุงเทพ

ระหว่างทางอรรถไม่ได้พูดคุยกับบอดี้การ์ดคนสนิท เขาหลับตาลงเพื่อระงับจิตใจที่ฟุ้งซ่านยุ่งเหยิง

เขาไม่ควรคิดถึงเอยที่ทำหน้าสีหน้าเสียใจรู้สึกผิด เขาไม่ควรใจอ่อนกับเธอจนทำให้เธอเหลิงขึ้นมา สินค้าที่เขาซื้อมาบำเรอกามไม่ควรมีอิทธิพลทางใจมากขนาดนี้

ยอมรับว่าเขาลุ่มหลงเธอและยังไม่คิดเบื่อหน่ายจนถึงขั้นยังไม่กล้าเอ่ยปากขอจบความสัมพันธ์ในตอนนี้

เอยต่างจากจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ทางกายด้วย เธอไม่เคยงี่เง่าเธอรู้ตัวว่าควรอยู่ในที่ที่ควรอยู่

ไม่เคยทำตัววุ่นวายจนทำให้เขารู้สึกปวดหัว อยู่กับเธอแล้วเขากลับรู้สึกสบายใจเสียมากกว่า

ทั้งการเอาใจ ความน่ารักของเธอทำให้เขาตัดสินใจแหกกฎของตัวเองด้วยการรับเลี้ยงเธอ ห้ามให้เธอรับงานอีก ยอมให้เธออยู่บ้านเฉย ๆ เพื่อรอเขา ปรนเปรอเขา และเขาเองก็ตอบแทนเธอด้วยความสบายและเงินมหาศาล

ขอเพียงแค่เธอปฏิบัติตามกฏเหล็กของเขาได้เขาย่อมเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีเช่นเดิมแน่นอน

ฮึ! ทว่าวันนี้แมวน้อยที่ดูเชื่อง ยิ่งนานนับวันกลับใจกล้าที่จะพร่ำบอกว่ารักเขา กล้าบอกความรู้สึกของตนเอง คิดแหกกฏจนทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาเสียดื้อ ๆ!

เฮ้อ...

อรรถถอนหายใจลงอย่างคิดหนัก เขาเพียงหวังว่าเอยจะปฏิบัติตามที่พูดกับเขาได้จริง ๆ

เพราะสำหรับเธอแล้วเขาอยากจบกับเธอดี ๆ มากกว่าจบด้วยน้ำตา...

หลายวันต่อมา...

กี่วันแล้วนะที่อรรถพลหายไปจากชีวิตเธอ...

เอยถอนหายใจยาวพลางก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ โทรไปเขาก็ไม่รับ ส่งข้อความไปเขาก็อ่าน...แต่กลับไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ ล่าสุดเมื่อเธอรวบรวมความกล้าโทรไปเป็นสายที่สอง ปลายสายกลับปิดเครื่องหนีไปเสียอย่างนั้น

เฮ้อ...

เอยเม้มริมฝีปากแน่น เธอพอจะเข้าใจดีว่านี่คือ 'การลงโทษ' สำหรับคนที่คิดจะแหกกฎเหล็กของเขา การที่เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยตลอดสามวัน ทิ้งให้เธอจมอยู่กับความเงียบเหงาตามลำพังในวิลล่าหลังใหญ่ คงเป็นวิธีที่เขาใช้เตือนสติว่าเธอไม่มีค่าพอที่จะให้เขาใส่ใจ

เครียดจัง...

เอยมองแชทระหว่างเธอกับเขาที่หยุดชะงักเงียบสนิท ไม่มีวี่แววว่าเจ้าของบัญชีจะตอบกลับมา เธอรู้ดีว่าหากขืนจมปลักอยู่กับความคาดหวังแบบนี้ต่อไป เธอคงต้องบ้าตายเข้าสักวัน

นะโม!

ชื่อเพื่อนสนิทผุดขึ้นมาในหัว อย่างน้อยเธอก็ควรหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ใจฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ ไปหานะโมแล้วหาอะไรเย็นๆ ดื่มแก้เซ็ง น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้

ต๊อกแต๊ก ต๊อกแต๊ก...

เสียงปลายนิ้วรัวกดแป้นพิมพ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องนั่งเล่น

"โมจ๋า ฉันอยากดริ้งก์~"

กริบ...

เอยขมวดคิ้ว หรือว่าเพื่อนจะไม่ว่างนะ... แต่ไม่กี่อึดใจต่อมา หน้าจอก็ปรากฏข้อความตอบกลับ

[วันไหนอ่ะ] เย้! ในที่สุดเพื่อนรักของเธอก็ตอบมาเสียที

"วันนี้เป็นไง?" เอยรีบส่งกลับไปทันที

[วันนี้ไม่ว่างอ่ะจิ] คำตอบนั้นทำให้เอยคอตกเล็กน้อย แต่ข้อความต่อมาก็ทำให้เธอยิ้มออก [แต่พรุ่งนี้ได้จ๊ะ]

แต่พรุ่งนี้งั้นเหรอ...

ก็น่าจะได้แหละมั้ง ช่วงนี้อรรถพลคงไม่คิดจะโผล่หน้ามาหาเธออยู่แล้ว

"โอเคจ้า เจอกันพรุ่งนี้นะ"

[อืม ซียู]

เอยวางโทรศัพท์ลงแล้วถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง เธอต้องหาอะไรทำจริงๆ นั่นแหละ ดีกว่านั่งรอคนใจร้ายอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ เพราะการรอคอยที่ไม่มีจุดหมายมันกำลังกัดกินหัวใจเธอให้ตายไปอย่างช้าๆ

...อย่างไรก็ตาม กฎอีกข้อที่เธอจำได้แม่นคือไม่ว่าเธอจะไปไหน เธอต้องรายงานให้เขารับรู้เสมอ แม้เขาจะไม่เคยห้าม แต่การบอกกล่าวคือสิ่งที่เธอต้องทำเพื่อความสบายใจของเขา...และเพื่อรักษาพื้นที่อันน้อยนิดของเธอเอาไว้

"พรุ่งนี้เอยไปหานะโมนะคะ"

เธอฝากข้อความทิ้งไว้เพียงเท่านั้น และตัดสินใจว่าจะไม่ส่งข้อความไปตามตอแยหรือเซ้าซี้เขาอีก หากวันไหนเขาอยากกลับมา...ก็ถือว่าเขาลดโทษและหายโกรธเธอแล้ว

กลางดึก

เอยเตรียมตัวจะเข้านอน เธออดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเช็กอีกครั้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้... ไม่มีข้อความจากใคร ไม่มีสายเรียกเข้าที่เฝ้ารอ เอยถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนนะ...

ต๊อกแต๊ก ต๊อกแต๊ก...

"ฝันดีนะคะ"

ปากบอกว่าจะไม่ตามตอแย แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศความตั้งใจของตัวเอง  ยังคงส่งข้อความฝันดีให้เขาเหมือนเช่นทุกคืนที่ไม่ได้อยู่ด้วยยกัน

วันต่อมา ณ คอนโดของนะโม

"คิดยังไงวันนี้ถึงมาหาเพื่อนได้จ๊ะ" นะโมเอ่ยทักเพื่อนรักที่มาเคาะประตูห้องตั้งแต่หัววัน

"ก็มันเหงา... ส่วนแกน่ะช่วงนี้ติดแฟน เพิ่งกลับมาจากเชียงรายไม่ใช่เหรอ มีของฝากมาให้เอยบ้างไหม?" เอยถอดรองเท้าไว้หน้าประตู ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องอย่างเคยชิน

"ไม่มีหรอก ลืมซื้อ" นะโมตอบปัด เพราะช่วงที่ผ่านมามีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายจนเธอไม่อยากเล่าให้เอยฟัง เธอกลัวว่าเอยจะพลอยเป็นห่วงเธอไปด้วย

"หึ! นี่แหละน้า มีแฟนแล้วลืมเพื่อนเลยใช่ไหมล่ะ?" เอยแสร้งทำเป็นน้อยใจ จนนะโมต้องรีบกระโดดเข้ามากอดปลอบเพื่อนที่เพิ่งนั่งลงบนโซฟา

"คิดถึงฉันหรือเปล่า?" เอยเอียงคอถาม

"คิดถึงสิ" นะโมตอบยิ้มๆ พร้อมกอดเพื่อนไว้แน่น

"แล้วสรุปว่า... กับบอสนี่คือแฟนกันจริงๆแล้วใช่ไหม?"

"อืม..."

"แอบอิจฉานะเนี่ย ในที่สุดเพื่อนฉันก็สมหวังกับรักแรกของตัวเองเสียที"

เอยพึมพำด้วยน้ำเสียงชื่นชม แต่นัยน์ตากลับหม่นลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อนึกถึงตัวเอง... ต่างจากเธอที่ยังไม่รู้เลยว่าสถานะที่มีอยู่จะถูกเขี่ยทิ้งวันไหน

"แหม แกก็มีแฟนเหมือนกันเถอะ" นะโมหยอกกลับ แต่พอเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของเพื่อนเธอก็ชะงักไป "เป็นอะไรไป... ทะเลาะกันเหรอ?"

เอยเบะปากเหมือนจะร้องไห้ แต่ก็พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "อืม ทะเลาะกันนิดหน่อยน่ะ"

"นี่คือเหตุผลที่แกอยากดริ้งก์ใช่ไหม?"

"ก็ใช่..."

"อยากเล่าหรือเปล่า? วันนี้มีแค่ฉันนะ ส่วนพี่รามไปคุยงานข้างนอก ทางสะดวกให้แกระบายได้เต็มที่ถ้าต้องการ"

"อืม... แต่ขอเวลาตั้งหลักหน่อยนะ"

"ได้สิเพื่อน" นะโมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ เธอไม่อยากเซ้าซี้จนเพื่อนลำบากใจ "งั้นดื่มกันหน่อยไหม เผื่อจะหายเครียดบ้าง"

"ตอนนี้เลยเหรอ?" เอยถามอย่างแปลกใจเพราะยังกลางวันอยู่แท้ๆ

"ระดับนี้แล้ว ถ้าแกเมาค้างก็นอนนี่เลยเป็นไง"

"เค!" เอยยิ้มรับ ก่อนที่นะโมจะรีบวิ่งเข้าห้องครัวแล้วกลับมาพร้อมขวดเบียร์เย็นเจี๊ยบในอ้อมกอด

"วันนี้ไม่เมาไม่เลิก!"

ป๊อก! ซ่า...

เสียงฝาขวดถูกเปิดออก พร้อมกับของเหลวรสขมปร่าที่ถูกกระดกลงคออึกใหญ่... อึกแล้วอึกเล่า ราวกับว่าความขมของเครื่องดื่มจะช่วยเจือจางความขมขื่นในหัวใจของเอยให้เบาบางลงได้บ้างในนาทีนี้

"เดิมที... มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว" เสียงหวานเอ่ยขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงแก้วกระทบกัน

เอยดื่มไปนานเท่าไหร่ไม่อาจนับได้ แต่ในวินาทีที่แอลกอฮอล์แล่นเข้าสู่กระแสเลือด ความอัดอั้นที่เก็บกดไว้ก็เริ่มพรั่งพรูออกมา

"คือ แก... ว่าไงน้า~~" นะโมผงกหัวขึ้นมองเพื่อนทั้งที่ตัวเองก็โงนเงน หน้าแดงก่ำด้วยความเมาไม่ต่างกัน

"ฉันบอกแกว่า... แฟนฉันน่ะ จริงๆ แล้วเราคบกันแบบไม่มีสถานะ!" เอยเม้มริมฝีปาก เท้าคางมองเพื่อนด้วยสายตาเยิ้ม นิ้วเรียวลูบไปตามขอบแก้วเบียร์ช้าๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง

"ตอนแรกน่ะ ฉันยอมแลกทุกอย่างเพื่อชื่อเสียง... อึก!" เอยพูดไปยิ้มไป แต่น้ำตากลับเริ่มรื้น "เงินทอง... การงานที่มั่นคง... แต่ดูตอนนี้สิ นอกจากจะไม่ได้ทำงานแล้ว ยังเป็นได้แค่ของเล่นบนเตียงของเขาอีก!"

ปัง!

"นี่แกอย่าบอกนะว่า... แฟนที่แกว่าคือเสี่ยตัณหากลับ มันเป็นใครบอกฉันมาเลยนะ!! มันกล้าทำแบบนี้กับเพื่อนฉันได้ยังไง!" นะโมตบโต๊ะหน้าโซฟาดังสนั่นด้วยความเดือดดาล ไม่คิดว่าเพื่อนรักจะมีความลับปิดบังเธอ

"นะโม... เบาๆ หน่อย" เอยสะดุ้งตัวโยน รีบคว้าแขนเพื่อนรักเอาไว้ให้ใจเย็น ๆ

"จะให้เบาได้ยังไง! นี่แกยอมเป็นบ้านเล็กบ้านน้อยให้พวกแก่คราวพ่อเหรอเอย? บอกมานะว่ามันเป็นใคร ฉันจะไปลากคอประจานมันเอง!"

"มันไม่ใช่แบบนั้น...ประจานเขาก็เหมือนประจานเอยนะ" เอยส่ายหน้าจนผมกระจาย ความจุกเสียดแล่นขึ้นมาที่ลำคอ เธออยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่าเขาไม่ใช่เสี่ยตัณหากลับที่ไหน แต่เขาคือ 'อรรถพล สุริยาเดชสกุล' ผู้ชายที่กุมชะตาชีวิตของคนในวงการบันเทิงไว้ในมือ ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับถูกกลืนลงคอไปด้วยกฎเหล็กที่เขาสร้างไว้

"ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมแกต้องเศร้าขนาดนี้ล่ะ!?" นะโมยังคงรุกไล่ด้วยความเป็นห่วงแม้ว่าตัวเองจะเมามายแค่ไหน

"หึ... ฉันเต็มใจเองโม ฉันมันก็แค่มนุษย์คนหนึ่งนะโม ในวันที่งานหดหาย หนี้สินรุมเร้า ปัญหาทางบ้านก็มากโข พอมีข้อเสนอที่เปลี่ยนชีวิตได้ ทำไมฉันจะไม่รีบคว้าเอาไว้ล่ะ... อีกอย่าง คนที่ยื่นข้อเสนอมา ก็คือคนที่ฉันแอบชื่นชมเขามาตลอด" เพียงแค่ไม่คิดว่าเขาจะเห็นผู้หญิงเป็นสิ่งของ เสนอซื้อขายง่ายๆในครั้งแรกที่เขายื่นเสนอมา

"เหมือนฉันเลยสิท่า... แอบรักเขาสิเนี่ย" นะโมเริ่มเข้าใจ เอยพยักหน้าพลางหัวเราะสมเพชตัวเองเบาๆ

"ใช่... แอบรัก แต่มันไม่เหมือนแกนะโม คนที่แกชอบเขายังรักแกตอบ แต่สำหรับเขา... เขาไม่เคยคิดจริงจังกับเอยเลยสักนิด เขาเห็นเอยเป็นแค่เด็กเลี้ยงคนหนึ่งเท่านั้น"

"งั้นจะทนทำไมล่ะ! ออกมาสิ... ออกมาแล้วก็จบ!"

"เอยจะทำได้เหรอโม... โมว่าคนอย่างเอยจะเดินออกมาจากชีวิตเขาได้จริงๆ เหรอ" แค่คิดว่าเขากำลังจะทอดทิ้ง หัวใจของเธอก็เจ็บจนแทบจะขาดใจได้แล้ว

"ถ้าไม่อยากเจ็บกว่านี้ก็แค่ก้าวออกมา... เชื่อฉันนะเอย ยิ่งแกทนแกนั่นแหละที่จะเจ็บ ส่วนไอ้เสี่ยคนนั้นก็มีแต่ได้กับได้!" นะโมพยายามเตือนสติ แต่เอยกลับส่ายหน้าพรืดสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม

"ฉาน... ทามม้ายด้ายยยย! ฮื้อออ" เอยเสียงยานครางประโยคเดิมซ้ำๆ ก่อนจะฟุบลงกับโซฟา ปล่อยให้น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างสุดกลั้น

"โอ๋ๆ นะ... แกทำได้ เชื่อฉันสิ ไม่ลองก็ไม่รู้นะ" คนเมาปลอบคนเมา ทั้งคู่กอดปลอบกันไปมาจนความง่วงเริ่มเข้าครอบงำ

"ใช่ไหม... ไม่ลองจะรู้ได้ยังไง แต่ตอนนี้ฉัน... ม่ายหวายยยย..." ง่วงจัง...

ฟุบ!

"อ้าว หลับไปแบบนี้เลยเหรอ" นะโมโงนเงนมองเพื่อน ก่อนที่ตัวเองจะยิ้มบางๆ ตาเยิ้ม

"ฉันก็ง่วงเหมือนกันนะ..."

ฟุบ!

และแล้วภาพทุกอย่างก็ตัดไป...

เช้าวันต่อมา

ครืดดด... ครืดดด...

"ใครโทรมาตอนเน้!" มือบางควานหามือถือที่สั่นแผดเสียงอยู่ข้างหูอย่างหัวเสีย เอยยันกายลุกขึ้นในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง สิ่งแรกที่เห็นคือห้องของนะโมที่เต็มไปด้วยกองขวดเบียร์ แสงแดดจ้าทำให้เธอต้องหรี่ตาและขยี้มันเบาๆ

ครืดดด... ครืดดด...

มือบางเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นไปอย่างลวก ๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแบรนด์เนมที่อรรถพลซื้อให้ขึ้นมาวางบนตัก ก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาดู... และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้เธอสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง!

'คุณอรรถ'

***************

เอาแล้วว อิพี่มันโทรมาหาน้องทำไมน่ะ!

ฝากกดติดตาม กดใจ เพิ่มเข้าชั้นเป็นกำลังใจให้ไรต์ด้วยนะคะ */\*