ตอนที่ 31 โดนไล่ออก

ณ ห้องครัว เวลา 20.30 นาฬิกา

"นิชมพู่ ทำไมเธอถึงพูดกับคุณท่าน"

อ้อนเมื่อเข้ามาในห้องครัวก็เอ่ยปากถามชมพู่ที่นั่งอยู่เก้าอี้ด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อถูกคุณท่านต่อว่าและไม่สนใจความรู้สึกของเธอ พอชมพู่ได้ยินอ้อนถามออกมาแบบนั้น ก็หันมามองแรง จนอ้อนสะดุ้งเล็กน้อย 

"ทำไม! ก็ฉันเป็นห่วงคุณท่าน วันนี้คุณท่านไม่ไปทำงาน ทั้งที่ก็ไม่เคยหยุดเลยสักครั้ง มันน่าสงสัยไหมล่ะ"

"มันน่าสงสัย แต่มันไม่ใช่เรื่องที่คนใช้อย่างพวกเราจะต้องรู้ มันเป็นเรื่องของคุณท่าน"

"นางอ้อน! นี่แกหาว่าฉันสาระแนเหรอ"

"ก็มันใช่ไหมล่ะ ไม่เห็นหน้าคุณท่านเหรอ ว่าอารมณ์ไม่ดี เธอก็ยังจะซักไซ้ถามคุณท่านอยู่ได้"

อ้อนบอกกล่าวชมพู่ด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ เพราะมันน่าโมโหมาก ๆ และคิดว่าสมพรคงถูกคุณท่านติเตียน เพราะเรื่องที่ชมพู่ไม่มีมารยาท 

"แล้วทำไม ก็ฉันเป็นห่วงคุณท่าน"

"เป็นห่วงหรือจุ้นจ้านกันแน่ เธอไม่ใช่เมียคุณท่านสักหน่อย เป็นได้แค่คนใช้ จะทำอะไรก็นึกถึงหน้าพี่พรบ้าง"

"ทำไมฉันต้องสนใจอีป้าสมพรด้วย"

"สำนึกบุญคุณซะบ้าง ที่เธอเข้ามาทำงานที่นี่ได้ เป็นเพราะพี่พรเขาสงสารแม่ของเธอ แต่ดูเธอทำตัวสิ งานก็ไม่ทำ สนใจแต่คุณท่าน"

อ้อนเหลืออดกับคำพูดของชมพู่ ไม่สนใจสมพรคนที่รับทำงานเข้ามาเพราะสงสารแม่ของชมพู่ คิดว่าจะตั้งใจทำงานแต่พอทำได้ไม่กี่วัน ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ตื่นสาย ไม่สนใจงาน สนใจแต่คุณท่านอย่างเดียว จนสมพรหนักใจเป็นอย่างมาก จนเอือมระอา

"ทำไมฉันต้องสำนึกด้วยล่ะ จะบอกให้นะ ถ้าป้าสมพรไม่ขัดขวางฉัน ฉันคงได้เป็นเมียคุณท่านไปตั้งนานแล้ว"

"อย่าฝันไปหน่อยเลย ถ้าคุณท่านสนใจเธอ คงจะเอาเธอเป็นเมียตั้งนานแล้ว เธอเอาแต่คิดเองเออเอง"

"กรี๊ด! อีอ้อน"

"ดีเลย กรี๊ดไปเลยคุณท่านเขาจะได้รู้ว่าคนอย่างเธอเป็นคนยังไง"

อ้อนพูดยั่วยุชมพู่ที่มองมาด้วยความโมโห เธออยากจะกรี๊ดอีกรอบ แต่ก็กลัวว่าคุณท่านจะมาได้ยิน ส่วนอ้อนอยากจะให้คุณท่านมาเห็นชมพู่ จะได้รีบไล่ ๆ ออกไปสักที เพราะสงสารสมพรและใบแก้วที่ต้องมาเจอกับคนนิสัยเสียแบบนี้ 

"ถึงไม่กรี๊ด คุณท่านก็รู้นิสัยของแกดี"

"พี่สมพร..."

อ้อนมองสมพรที่เดินเข้ามาในห้องครัวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง และเอ่ยปากกับชมพู่ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่แดงเพราะโมโหกับคำพูดของอ้อน เมื่อชมพู่ได้ยินสมพรพูดออกมาแบบนั้น เธอก็หันไปมองสมพรด้วยแววตาที่โกรธและสงสัย 

"หมายความว่ายังไง! ป้าไปพูดอะไรกับคุณท่าน"

"หึ ถึงฉันไม่พูด คุณท่านเขาก็รู้อยู่ดี และคุณท่านเป็นคนเอ่ยปากบอกฉัน ว่าให้เอาแกออก"

"!!!"

ชมพู่ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของสมพร นั่นทำให้เธอสะเทือนใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าเธอไม่คิดว่าจะโดนไล่ออก คิดว่าสมพรจะปล่อยเหมือนตามเคย 

"ไม่จริง! คุณท่านไม่มีทางพูดแบบนั้นแน่ ป้าต้องไปพูดอะไรให้คุณท่านแน่"

"เก็บของซะ แล้วพรุ่งนี้เช้าก็รีบไป คุณท่านสั่งว่าอย่าให้เห็นแก"

"ม..ไม่จริง ฉันจะไปถามคุณท่าน ป้าต้องโกหกฉันแน่"

"เหอะ ยอมรับความจริงหน่อยเถอะ ที่แกถูกไล่ออกเพราะแกทำตัวเอง คุณท่านเขารำคาญที่แกคอยเอาแต่ตามตื๊อตามถาม และอย่าคิดว่าคุณท่านจะไม่รู้นิสัยของแก"

"เรื่องจริงเหรอพี่พร ที่คุณท่านเขารู้"

อ้อนเอ่ยปากถามกับสมพร เพราะไม่คิดว่าคุณท่านจะเป็นคนเอ่ยปากไล่ออก และไม่คิดว่าคุณท่านจะรู้นิสัยของชมพู่ และรู้ว่าชมพู่คิดอะไรกับตน 

"ใช่ คุณท่านบอกฉันเอง เรื่องเมื่อวานที่มันกรีดร้อง และคิดจะทำร้ายใบแก้ว คุณท่านเขาก็ทราบดี"

"ก็เป็นเพราะป้าไปฟ้องนั่นแหละ! หรือว่าจะเป็นอีใบแก้ว"

"ไม่มีใครไปฟ้องหรอกนะ คุณท่านบอกฉันเองว่าได้ยินเสียงเธอกรี๊ด และข้าวของแตก"

"อึก ไม่จริง ฉันไม่ออกนะ ถ้าฉันออกจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ"

ชมพู่สะอึกออกมาเพราะรับความจริงไม่ได้ที่จะต้องถูกไล่ออก เพราะเธอไม่เคยคิดว่าจะได้ออกไปจากที่นี่ และเธอนั้นก็ยังไม่ได้บอกความรู้สึกกับคุณท่าน เเละไม่คิดว่าคุณท่านจะเป็นฝ่ายไล่เธอออก 

"มันเป็นความจริง แล้วตอนนี้เเกควรเก็บข้าวของ และเตรียมออกจากบ้านในวันพรุ่งนี้เช้า แล้วแกก็ไม่ต้องเป็นห่วงว่าแกจะไปแบบมือเปล่า เพราะคุณท่านก็ให้เงินแก"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะยื่นซองเงินที่ดูหนา คงจะหลายบาทมาก พอที่ชมพู่จะตั้งตัวหางานใหม่ได้ ชมพู่มองด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอนั้นจะต้องออกจากที่นี่พร้อมกับเงินก้อนนี้ เธอไม่ได้วาดฝันแบบนี้ เธอต้องการเป็นภรรยาของคุณท่าน ที่ผ่านมาเธออดทนและเข้าหาคุณท่านมาตลอด แต่ก็จะมีคนมาขัดขวางเธอเสมอ 

"ฉันไม่ไป! เป็นเพราะป้า ที่มาขัดขวางฉัน ป้าก็รู้ว่าฉันชอบคุณท่าน"

"ถ้าคุณท่านจะชอบแก คงชอบแกและเอาเป็นเมียไปตั้งนานแล้ว แล้วก็คงไม่ไล่แกออกแบบนี้ แล้วอีกอย่างคุณท่านเขารู้ ว่าแกคิดยังไงกับคุณท่าน"

"ค..คุณท่านรู้ ว่าฉันคิดยังไงกับคุณท่าน แล้วทำไมคุณท่านถึงไล่ฉันออกแบบนี้"

"เฮ้อ ก็คุณท่านไม่ได้รักเธอไง เธอควรจะเข้าใจได้แล้วนะชมพู่ อย่าทำให้พี่พรและคุณท่านลำบากใจหน่อยเลย เป็นเพราะตัวเธอที่ทำตัวเอง"

อ้อนเอ่ยน้ำเสียงเหนื่อยใจกับชมพู่ ที่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจและไม่อยากยอมรับกับความจริงในตอนนี้ ว่าตัวเธอนั้นจะต้องออกไปจากที่นี่ และเหตุผลที่คุณท่านไล่เธอออกนั้น มันก็สมเหตุสมผล 

"ไม่นะ! ป้าต้องไปช่วยพูดกับคุณท่าน ฉันไม่อยากออกจากที่นี่"

"ฉันเป็นคนใช้ ฉันจะไปพูดกับคุณท่านได้ยังไง ในเมื่อคุณท่านเขาตัดสินใจดีแล้ว แถมคุณท่านก็ดูจะไม่พอใจอีกหลาย ๆ เรื่อง ที่ไม่ใช่แค่เรื่องของเธอคนเดียว"

"แต่ฉันไม่อยากออก ฉันขอโทษ ป้าไปพูดกับคุณท่านให้ฉันหน่อย"

น้ำเสียงของชมพู่อ่อนลง และเอ่ยปากขอร้องสมพรคนที่เธอมักจะไม่สนใจ และพูดไม่ดีใส่มาตลอดทั้งที่ก็เป็นผู้มีพระคุณของเธอ แต่ตอนนี้ชมพู่กับเอ่ยปากขอร้องสมพรด้วยความสิ้นหวัง 

"ฉันคงช่วยแกไม่ได้แล้ว แกทำตัวเองชมพู่"

"....."

คำพูดของสมพรนั้นทำเอาชมพู่ถึงกับสิ้นหวัง เพราะสมพรจะไม่ช่วยอะไรเธออีกแล้ว อ้อนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะไม่สามารถทำอะไรได้ แต่ตัวเธอนั้นก็อยากให้ชมพู่ออก เพราะที่ผ่านมาชมพู่ทำให้ทุกคนลำบากใจมามาก

"มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ?"

"!!!"

ทุกคนหันไปตามเสียงหวานก็พบกับร่างบางของใบแก้วที่เดินเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นอยู่นิดหน่อย เพราะได้กินยาไปแล้ว มันทำให้ชมพู่นั้นรู้สึกโมโหและรู้สึกกลัวถ้าหากเธอนั้นทำร้ายหรือต่อว่าใบแก้วอีก ก็คงจะแย่มากกว่าเดิมแน่ 

"ใบแก้ว ทำไมนายถึงออกมาจากห้อง นายป่วยอยู่นะ"

อ้อนเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงร่างบาง ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาและประคองร่างบางเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง เพราะใบแก้วป่วยหนักมาก ถึงขั้นลุกมาทำงานไม่ไหว แต่ยังดีที่ได้กินยาไปแล้ว แต่ก็ต้องพักผ่อนให้มาก

"แก้วหิวน้ำครับ ก็เลยออกมาดื่มน้ำ"

"เฮ้อ ฉันบอกให้กล้วยหอมดูนาย แล้วนี่ลูกตัวดีหายไปไหนแล้วล่ะ"

"อย่าว่ากล้วยหอมเลยครับพี่พร  แก้วให้กล้วยหอมไปนอน เพราะว่าพรุ่งนี้เช้ามีเรียน อีกอย่างแก้วกินยาไปแล้ว ก็รู้สึกดีขึ้นมากเเล้วครับ"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงใสบอกสมพรด้วยสีหน้าที่ยิ้มเล็กน้อย ว่าอย่าไปดุกล้วยหอม เพราะว่าตนนั้นเป็นคนบอกกล้วยหอมให้ไปนอน เพราะว่ามีเรียนตั้งแต่เช้า ไม่อยากให้กล้วยหอมเพลียเพราะมาดูแลตน อีกอย่างพอได้นอนได้กินข้าวกินยาอาการของตนนั้นก็ดีขึ้นมากแล้ว แม้ว่าจะยังไม่ดีเต็มร้อยก็ตาม 

"คือว่า...มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ"

ใบแก้วเอ่ยปากถามด้วยความใคร่สงสัยเมื่อเห็นชมพู่กำลังเกาะแขนของสมพรด้วยสีหน้าที่ดูตกใจกับอะไรบางอย่าง เหมือนกับเธอขอร้องสมพร พอสมพรและอ้อนได้ยินใบแก้วเอ่ยปากถามก็มองหน้ากัน ก่อนที่สมพรจะเอ่ยปากบอก

"คุณท่านสั่งให้ไล่ชมพู่ออก"

"อะไรนะครับ! ทำไมถึงไล่พี่ชมพู่ออก"

"อึก มันเป็นเพราะแกไง แกทำให้ฉันต้องโดนไล่ออก"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงด้วยความไม่พอใจใบแก้ว และมองใบแก้วด้วยความโกรธแค้นและโทษใบแก้วที่ทำให้ตัวเธอนั้นต้องถูกไล่ออก ต่างจากใบแก้วที่มีสีหน้าตกใจและเป็นห่วงชมพู่ เมื่อสมพรและอ้อนได้ยินชมพู่โทษใบแก้วนั้นก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอีกครั้ง 

"หุบปากไปเลย เธอทำตัวเองต่างหากชมพู่ ใบแก้วไม่ได้ทำอะไรเธอเลยสักนิด"

"เป็นเพราะมัน ตั้งแต่มันมาที่นี่ ทุกคนก็เปลี่ยนไปหมด คุณท่านสนใจมัน"

"อึก"

ใบแก้วสะอึกออกมาเมื่อได้ยินชมพู่เอ่ยออกมาแบบนั้น ใบหน้าสวยซีดเซียว มันทำให้ใบแก้วนึกถึงคุณท่านในยามที่คุณท่านเข้ามาในตัว และขยับกระแทกช่องทางหลังของตนอย่างไร้ปรานี อยากจะบอกปฏิเสธว่าคุณท่านไม่ได้สนใจ แต่ความเป็นจริงนั้นคุณท่านสนใจตน แม้ว่าตนจะไม่อยากให้คุณท่านสนใจก็ตาม แต่ก็ถูกคุณท่านบังคับ

"แกหึงไปทั่วเลยนะ คุณท่านจะมาสนใจใบแก้วทำไม"

"คุณท่านเจาะจงมันให้มันรับหน้าที่ทำอาหารให้ในทุกวัน แล้วเมื่อคืนมันก็อยู่ช่วยงานคุณท่าน แก! ต้องอ่อยคุณท่านแน่"

"ม..ไม่ใช่นะครับ แก้วไม่ได้อ่อยคุณท่านเลย"

"ใช่ ใบแก้วไม่ใช่คนแบบเธอนะชมพู่ หยุดโวยวายและยอมรับความจริงซะบ้าง เธออย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย"

อ้อนเองก็ไม่พอใจชมพู่ที่ยังเอ่ยวาจาใส่ร้ายและโกรธแค้นใบแก้ว รวมถึงสมพรก็ด้วย ในสายตาของพวกเธอนั้นใบแก้วเป็นเด็กที่ดี ตั้งใจทำงานโดยไม่ได้บ่นหรือเกียจคร้านเลยสักนิด คนอย่างใบแก้วไม่สมควรต้องถูกคนอย่างชมพู่ต่อว่าเพราะความหึงหวง ทั้งที่เธอนั้นไม่ได้เป็นอะไรกับคุณท่านเลยสักนิด 

"ฉันไม่ยอมนะ! ยังไงฉันก็ไม่ออก เป็นเพราะแกคนเดียวอีใบแก้ว"

"...."

ใบแก้วมองชมพู่ด้วยสายตาที่เจ็บปวด และรู้สึกไม่ดีเป็นอย่างมาก ใบแก้วไม่ได้ทำอะไรให้เลยสักนิด แต่ชมพู่ก็ยังโทษใบแก้ว และยังรู้สึกเจ็บปวดกับคุณท่านไม่หาย ความเจ็บจากร่างกายเป็นสิ่งยืนยันว่าตนนั้นเป็นของคุณท่าน แม้ว่าจะอยากหลีกเลี่ยงและไม่อยากเชื่อฟัง คุณท่านก็บังคับและยัดเยียดให้ตนอยู่ดี มันเป็นความจริงที่แสนเจ็บปวด 

"พอได้แล้ว ใบแก้วนายไม่ต้องสนใจ กลับห้องไปนอนเถอะนะ เดี๋ยวทางนี้ฉันจะจัดการเอง"

"แต่ว่า...."

"อย่าโทษตัวเอง นายไม่ได้ทำอะไรผิด ที่ชมพู่ต้องโดนไล่ออก มันเป็นเพราะเธอทำตัวเอง"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วงใบแก้วเพราะรู้ว่าใบแก้วเป็นคนที่จิตใจดี และชอบยอมคนอื่นแม้ว่าคนคนนั้นจะคิดไม่ดีกับตนก็ตาม อ้อนนั้นก็โอบกระชับใบแก้วด้วยความเป็นห่วง

"ไปนอนเถอะนะใบแก้ว เดี๋ยวฉันไปส่งที่ห้อง"

"ก็ได้ครับ"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงเบา นัยน์ตากลมสวยยังคงมองชมพู่ที่มองมาที่ตนด้วยสายตาที่โกรธแค้นอย่างเห็นได้ชัด อยากจะช่วยเหลือชมพู่ แต่ถึงช่วยเหลือชมพู่ไป ชมพู่ยังจะเกลียดใบแก้วอยู่อีกไหม 

"แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! แกก็ต้องช่วยฉันอีใบแก้ว เป็นเพราะแกคนเดียว"

ขณะที่ใบแก้วจะเดินหันหลังออกไปนั้น ชมพู่ก็รีบเอ่ยคำพูดไม่ดีใส่ใบแก้ว จนใบแก้วต้องหยุดชะงัก และหันมามองชมพู่ด้วยความเจ็บปวด

"แก้วคิดว่า แก้วไม่ได้ทำอะไรให้พี่โดนไล่ออกเลยนะ ที่พี่โดนไล่ออก เป็นเพราะการกระทำของพี่เอง เพราะงั้นแก้วหวังว่า พี่ชมพู่จะเข้าใจเร็ว ๆ นะ"

"กรี๊ด! อีใบแก้ว! แกโทษฉันเหรอ"

"!!!"

ชมพู่กรี๊ดโวยวายและเอ่ยน้ำเสียงดังใส่ใบแก้วด้วยความเจ็บแค้น ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของใบแก้วเลยสักนิด ก่อนที่ตัวเธอนั้นจะเดินเข้ามาและยกมือขึ้นทำท่าจะตบตีใบแก้ว นั่นทำให้อ้อนและสมพรนั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ที่ชมพู่คิดจะทำร้ายใบแก้วอีกครั้ง

"จะทำอะไร อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

พรึ่บ!

"นี่แก! ปล่อยฉันนะ"

มือของชมพู่ที่จะฟาดตบมาที่ใบแก้วนั้นกับหยุดชะงัก เมื่อถูกมือใหญ่ของเก่งกล้านั้นจับเอาไว้แน่น จนชมพู่มีสีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดกับแรงบีบของเก่งกล้า

"หยุดบ้าได้แล้ว"

"พ..พี่เก่งกล้า"

เสียงหวานของใบแก้วเอ่ยเรียกเก่งกล้าเบาๆ เมื่อได้ยินน้ำเสียงของเก่งกล้าที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบนิ่งและแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ที่ชมพู่จะทำร้ายใบแก้ว 

"นี่! ปล่อยฉันนะ แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องฉัน"

"งั้นก็รับปากมาก่อนสิ ว่าอย่าทำร้ายใบแก้ว"

"ทำไมฉันต้องเชื่อฟังคนอย่างแกด้วย อ๋อ แกคงชอบใบแก้วมันสินะ ถึงได้ออกโรงปกป้องมัน"

"พอได้แล้วชมพู่ ถ้าเธอยังไม่หยุดอาละวาด ฉันคงต้องไล่เธอออกไปคืนนี้"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงเรียบดุและเด็ดขาด เพราะไม่พอใจกับการกระทำของชมพู่ ก่อนที่ชมพู่นั้นจะหันมามองสมพรด้วยสายตาที่เจ็บใจ พร้อมกับมือที่ถูกบีบแน่นได้คลายลง เก่งกล้านั้นเดินเข้าไปใกล้ใบแก้วก่อนจะโอบประคองใบแก้วด้วยความเป็นห่วง 

"เจ็บตรงไหนไหม"

"พ..พี่เก่งกล้า แก้วไม่เป็นอะไร"

"จะไม่เป็นอะไรได้ไง แก้วไม่สบายอยู่นะ"

"แก้วกินยาแล้ว ดีขึ้นกว่าเดิมครับพี่"

ใบแก้วเอ่ยบอกเก่งกล้าที่เอ่ยถามและมองมาที่ตนด้วยความเป็นห่วง ริมฝีปากที่แตกช้ำเพราะถูกคุณท่านจูบนั้นยิ้มออกมาด้วยความปลื้มใจ ที่เก่งกล้าเป็นห่วง 

"เสียงดังอะไร ทำไมถึงน่ารำคาญขนาดนี้"

---