ตอนที่ 43 สิ่งที่มีค่ามากที่สุด

เมื่อวิเวียนเธอได้ออกไปจากห้องทำงานของร่างสูงแล้วนั้น ร่างสูงอย่างภูบดีก็กลับมานั่งที่เก้าอี้โต๊ะทำงานด้วยสภาพที่ยุ่งเหยิง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปิดอ้าออกจนเห็นแผ่นอกหนา และกางเกงที่ยังเปิดเผยให้เห็นความเป็นชายที่สงบลง

"นายจะมีอิทธิพลกับฉันมากเกินไปแล้วนะ แต่อีกไม่นานหรอก นายจะยอมแพ้ฉันอย่างแน่นอน"

เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยแผนร้ายอย่างเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาสีฟ้าทะเลนั้นเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองและร้ายกาจอยากจะเห็นใบแก้วขอร้องอ้อนวอนยอมเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ 

"ถึงน่าหงุดหงิด แต่นายก็น่ารักและสวยที่สุด"

ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดีแม้จะยังรู้สึกไม่พอใจและโกรธใบแก้วก็ตาม แต่อีกไม่นานใบแก้วก็ต้องยอมเป็นของเขาอย่างแน่นอน ไม่ว่าเจ้าตัวจะมีสีหน้ายังไง ก็ดูดีและเร้าใจเขาที่สุด

"เพราะนายพิเศษ ไม่เหมือนใคร ขนาดฉันอยู่ในตัวของคนอื่น นายก็ทำให้ฉันเสร็จสม"

เพราะนายฉันถึงเสร็จสมได้ตั้งหลายครั้ง แม้ว่าฉันจะอยู่ในตัวของคนอื่นก็ตาม แต่เพียงแค่นึกถึงนายมันก็ทำให้ฉันรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว ใบหน้าของนายที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวดและเสียวซ่านยามที่ฉันเสือกไสเข้าไปในรูของนาย และฉันก็ชอบรูของนายมากที่สุดต่อให้มันจะหลวมก็ตาม แต่ฉันก็จะย่ำยีรูของนายอยู่ดี แต่มันก็น่าแปลก ที่รู้ของนายยังคงแน่นเสมอแม้ว่าฉันจะเย็ดนายอีกสักกี่ครั้ง 

"อะไรกัน จะแข็งขึ้นมาทำไมอีก"

ความเป็นชายที่สงบและปลดปล่อยไปตั้งหลายครั้งแล้วนั้น กลับแข็งขึ้นมาอีกครั้ง จนร่างสูงถึงกับตลกกับตัวเองที่อ่อนไหวมากเกินไป เพียงแค่นึกถึงใบแก้วก็ทำให้ความเป็นชายของเขานั้นเกิดความต้องการทางเพศอย่างรุนแรง

"จะให้ฉันทำยังไง ต้องอยู่ในตัวของคนอื่น ที่ไม่ใช่นายงั้นเหรอ มันไม่เหมือนกับของของนายนี่สิ"

ฉันไม่อยากจะไปมีเซ็กส์กับคนอื่นถ้าหากไม่ใช่นาย แต่ว่านายยังไม่หายดี มันเลยทำให้ฉันรู้สึกทรมานเป็นอย่างมาก ที่ไม่ได้มีเซ็กส์กับนายเป็นเวลาหลายวัน พอฉันได้มีเซ็กส์กับวิเวียนมันก็ดูแย่สำหรับฉัน ฉันไม่ได้รู้สึกดีกับของของเธอเลย ฉันติดใจของของนายคนเดียว 

"จะให้ฉันประสาทเสียมากแค่ไหนกันใบแก้ว ตลอดหลายวันที่ผ่านมาฉันนึกถึงแต่นายคนเดียวจนฉันหงุดหงิดไปหมด"

มันน่าหงุดหงิดที่เห็นความดื้อด้านของนายที่ไม่ยินยอมเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์ คำพูดสีหน้าแววตาที่แสนดื้อรั้นและรังเกียจฉัน ไม่อยากให้ฉันสัมผัสทุกส่วนของร่างกาย แต่ก็ไม่ทันแล้วสิ ฉันดันชอบร่างกายของนายและทุกๆ อย่างของนาย โดยเฉพาะรูของนายที่โคตรแน่นจนฉันติดใจ 

ทั้งที่ฉันก็อยู่ในตัวของนายแต่ก็เอาแต่ร้องแหกปากให้เอาออก ทั้งที่ก็กลืนกินฉันอย่างตะกละตะกาม จนน้ำแห่งความสุขทะลักออกปากทางของนาย ฉันยังจำทุกจังหวะและสัมผัสที่นายตอดรัดฉันได้อย่างดี ทำไมถึงไม่ซื่อสัตย์กับร่างกายของตัวเองเลยสักนิด 

"นายอยากให้ไอ้เก่งกล้าเข้าไปอยู่ในตัวของนาย อย่าหวังเลยว่ามันจะยัดของของมันใส่เข้าตัวนาย เพราะของของนายมันเป็นของฉันทั้งหมด"

ฉันจะไม่ให้ผู้ชายหน้าไหนหรือแม้แต่ไอ้เก่งกล้าคนที่นายชอบ คนที่นายหาว่าดีกว่าฉัน มันจะไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวนายอีก ถ้าหากมันเข้าใกล้ชิดนาย ฉันก็จะสั่งสอนมันให้หนักมากกว่าเดิม เหมือนกับตลอดหลายวันที่ผ่านมา มันทำงานที่ฉันสั่งด้วยความเหน็ดเหนื่อย อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่ามันไปหานายที่ห้อง 

"ต่อให้อยากได้มากแค่ไหน นายก็ไม่มีวันได้ใบแก้วหรอก เพราะทุกส่วนบนร่างกายของใบแก้ว ฉันทำสัญลักษณ์ไว้ทั้งตัวหมดแล้ว ยกเว้นแต่หัวใจที่ดื้อด้านของเจ้าตัว"

แต่ก็อีกไม่นานหรอกที่ใบแก้วจะมอบทั้งร่างกายและหัวใจให้กับฉัน เพราะฉันรู้จุดอ่อนของนายดี นายหวงแหนและทะนุถนอมใครกันล่ะ ใครที่นายรักแล้วอยากดูแลอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ คนอย่างฉันทำได้ทุกอย่าง ถ้าฉันอยากได้อะไรฉันก็ต้องได้หมด โดยเฉพาะกับนายที่ต้องยินยอมเป็นของฉัน 

"ฉันอยากเห็นสีหน้าของนายจริงๆ ถ้าหากนายรู้ว่าฉันยุ่งกับคนที่นายรัก นายจะมีท่าทียังไงกันนะ"

มันคงทำให้ฉันรู้สึกเร้าใจและสนุกไม่หยุดที่จะได้เห็นไปหน้าน่ารักและงดงามนั้นเจ็บปวดและน้ำเสียงที่หวานหูขอร้องอ้อนวอนฉันด้วยความเวทนาที่สู้ฉันไม่ได้ คนธรรมดาอย่างนาย จะสู้อะไรฉันได้กันนะใบแก้ว 

"ผลแพ้ชนะก็เห็นอยู่ตำตา นายไม่มีอำนาจหรือแม้กระทั่งเงินทอง แต่ก็อยากเก่งใส่ฉัน"

นายจะเข้าใจถึงความพ่ายแพ้ และนายจะเข้าใจถึงความเป็นจริงที่นายไม่สามารถเอาชนะฉันได้สักอย่าง เป็นแค่คนจนธรรมดาไม่มีการศึกษามากพอ ซ้ำยังหาเช้ากินค่ำ ก็ควรจะเข้าใจสถานะของตัวเองสิ ควรจะเจียมตัวให้มากกว่านี้ ว่าอย่ามาลองดีกับคนอย่างฉัน

"ช่วยไม่ได้ในเมื่ออยากลองดีกับฉันเอง"

กริ่ง ๆ 

เสียงโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะทำงานนั้นดังขึ้นมา ก่อนที่ร่างสูงจะเหลือบมองโทรศัพท์ที่ขึ้นชื่อของคนๆ หนึ่งที่เขาเพิ่งสั่งงานไปเมื่อไม่กี่วันก่อน และก็คงจะทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงไม่รอช้ารีบกดรับโทรศัพท์ทันที 

"สวัสดีครับนาย"

เสียงของชายปริศนาดังขึ้นพร้อมกับคำทักทายของเขาที่มีสถานะเป็นเพียงแค่ลูกน้องของร่างสูง แล้วเขาคนนี้ก็รับทำงานในด้านมืดของเขาตลอดเสมอ เพราะว่าทำงานดีไม่มีผิดพลาดเลยสักนิด ร่างสูงจึงไว้ใจเขาคนนี้เสมอคนคนนี้ชื่อว่า ชญานนท์ ลูกน้องคนสนิทของเขา

"ว่ายังไง งานที่ฉันสั่งไป เรียบร้อยดีใช่ไหม"

"เรียบร้อยดีครับนาย พอผมได้รู้ที่อยู่ ผมก็เริ่มตั้งแต่วันนั้นทันที"

เมื่อร่างสูงได้ยินชญานนท์พูดออกมาด้วยความเรียบร้อยแล้วนั้น มันก็ทำให้ร่างสูงกระตุกยิ้มอย่างพอใจ เพราะแผนที่วางไว้มันกำลังราบรื่น 

"นายจัดหาที่อยู่และคนดูแลแล้วใช่ไหม"

"เรียบร้อยแล้วครับนาย ผมจัดหาที่อยู่ที่ดี สภาพแวดล้อมเต็มไปด้วยธรรมชาติ ส่วนคนดูแลนั้นผมก็หาแม่บ้านผู้หญิงคนหนึ่งแล้วก็นางพยาบาลอีกคนครับ"

"ดีมาก ที่นายหาพยาบาลมาดูแลเธอ เพราะว่าเธอมีโรคประจำตัว แล้วอายุก็ค่อนข้างมาก"

ฉันรู้เป็นอย่างดีมากกว่าคนในครอบครัวของเธอซะอีก ที่ยังไม่รู้ว่าเธอนั้นป่วยเป็นโรคร้ายแรง ถ้าหากไม่พาไปตรวจร่างกายก็คงไม่รู้ว่าป่วยเป็นโรคอะไร แต่ฉันรู้ว่าตัวของเธอนั้นก็ไม่อยากบอกครอบครัวของเธอเพียงคนเดียว ที่ตอนนี้กำลังดิ้นรนและต่อต้านฉันด้วยความดื้อด้านและไม่ยอมแพ้ 

(นายจะสู้ฉันได้ยังไงกันนะ เพราะตอนนี้คนที่นายรักอยู่ในกำมือฉัน)

ทำเอาฉันอยากจะเห็นสีหน้าของนายที่ได้รับรู้ว่าฉันกำลังยุ่งกับคนที่นายรัก และครอบครัวเพียงคนเดียวของนาย มันคงจะน่าสนุกมากแน่ๆ แต่ฉันก็ไม่ใจร้ายนักหรอก ฉันไม่รังแกผู้สูงอายุที่เจ็บป่วยด้วยโรคร้าย และฉันรู้ว่าเธอรักนายมาก จนเธอไม่บอกถึงการเจ็บป่วยของเธอให้นายฟัง ถ้านายรู้คงจะช็อกน่าดู 

"แล้วเธอได้ถามอะไรนายไหม"

"ถามครับนาย ตอนแรกเธอก็ไม่ไว้ใจหรอกครับ แต่พอผมพูดถึงหลานชายของเธอ และอ้างว่าเจ้านายสั่งมาให้ดูแล เธอก็ยอมเชื่อฟังครับ"

"อืม สั่งให้พยาบาลดูแลเธอให้เป็นอย่างดี เพราะฉันต้องใช้เธอในการต่อรองกับคนคนหนึ่ง"

เพราะเธอเป็นคนเดียวที่จะทำให้คนดื้อด้านอย่างใบแก้วยอมแพ้และยอมเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์ ใบแก้วจะมอบทั้งร่างกายและจิตใจให้กับฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น เพราะฉันจะกลายเป็นผู้มีพระคุณของนาย และฉันรู้ว่านายจะไม่ปฏิเสธกับการช่วยเหลือของฉัน 

"ไม่ต้องห่วงเลยครับนาย ผมกำชับทั้งแม่บ้านและพยาบาลเป็นอย่างดี เธอจะได้รับการดูแลเป็นพิเศษครับ"

"เรื่องการกินของเธอนั้นก็สำคัญ เลือกวัตถุดิบและอาหารที่ดีที่สุด และที่สำคัญอย่าทำให้เธอต้องเครียดหรือวิตกกังวลอะไรทั้งนั้น"

"ได้ครับนาย ผมจะกำชับและสั่งทุกคนให้ดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่ว่าเรื่องที่เธอป่วยนั้น ต้องได้รับการผ่าตัดครับ เลยต้องได้รับการยินยอมจากคนในครอบครัว"

"ให้เธอได้รับการรักษาทันที ฉันไม่อยากให้เธอล้มป่วยไปมากกว่านี้ และใช้ชื่อและอำนาจของฉันในการยินยอมแทนครอบครัว"

จะให้รอคนในครอบครัวยินยอมอย่างใบแก้ว คนที่ไม่มีเงินมากพอที่จะรักษาโรคนี้ให้กับยายของตัวเองได้ยังงั้นเหรอ ใบแก้วไม่มีปัญญามากขนาดนั้นหรอก ถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากฉัน ยายของนายคงจะทรุดมากกว่านี้ 

"ถ้าจัดการได้เลย ก็รีบให้เธอได้รับการผ่าตัด ฉันไม่อยากเห็นเด็กที่ไหนมางอแงร้องไห้"

"เอ่อ ได้ครับนาย แต่นายต้องทำขนาดนี้เลยเหรอครับ เพื่อที่จะให้คุณใบแก้วยอมแพ้"

ชญานนท์เองก็สงสัยและไม่เข้าใจร่างสูงที่เป็นเจ้านายของตน ว่าต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ เหมือนกับว่าเป็นคนในครอบครัว

"ใช่ ในเมื่อเธอคนนี้มีค่าสำหรับใบแก้ว ฉันก็ต้องดูแลให้เป็นอย่างดีสิ"

"นายครับ คุณใบแก้ว เป็นแค่คนรับใช้ของนายไม่ใช่เหรอครับ และเป็นคู่นอนของนายอีกคนด้วยนี่ครับ ผมไม่คิดว่านายจะดูแลดีขนาดนี้"

ชญานนท์เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงใคร่สงสัย เพราะใบแก้วนั้นเป็นเพียงแค่คู่นอนของร่างสูงและเป็นคนใช้ในบ้านก็เท่านั้น ถึงแม้ว่าการเป็นคู่นอนของร่างสูงนั้น จะดีมากสำหรับคนบางคน เพราะสามารถเรียกร้องสิ่งที่อยากได้ 

แต่ใบแก้วไม่ได้เรียกร้องอะไรจากร่างสูงเลยสักนิด แต่ร่างสูงกลับเป็นคนที่ให้และดูแลสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับใบแก้ว โดยที่ใบแก้วไม่ได้เรียกร้องอะไรเลยสักอย่าง แต่ร่างสูงกับเต็มใจที่จะทำ ถ้าเป็นการต่อรองเพื่อให้ใบแก้วยินยอมเป็นของเขานั้น มันต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ มันมีอีกหลายวิธีที่เลวร้าย ไม่จำเป็นจะต้องใจดีขนาดนี้

"ผมแค่แปลกใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นนายทำกับคู่นอนคนอื่นแบบนี้"

"ใบแก้วไม่ใช่คู่นอนของฉัน แต่เขาเป็นมากกว่านั้น"

"ถ้าไม่ใช่คู่นอน แล้วเป็นอะไรเหรอครับ ผมจะได้วางตัวถูก"

"...."

นั่นสิ ใบแก้วเป็นอะไรสำหรับฉัน ใบแก้วไม่ใช่คู่นอนที่ฉันจะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ใบแก้วเป็นคนที่ฉันอยากจะเก็บเอาไว้ข้างกาย แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่อยากอยู่กับฉันก็ตาม แต่ฉันก็จะยัดเยียดให้ใบแก้วเป็นของฉัน ใบแก้วต้องอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าจะพังมากแค่ไหนก็ตาม ใบแก้วไม่ใช่คู่นอนของฉัน แล้วเป็นอะไรล่ะ 

"ของเล่นที่แสนล้ำค่าของฉัน"

"ของเล่น? ใช่เหรอครับนาย? นายปฏิบัติกับของเล่นกับครอบครัวของของเล่นดีเกินไปไหมครับ"

"ทำไมจะไม่ใช่ ใบแก้วเป็นของเล่นที่ฉันชอบที่สุด ถ้าไม่ใช่ของเล่นแล้วจะเป็นอะไร"

อะไรของไอ้ชญานนท์ มันแปลกตรงไหนที่ฉันสนใจของเล่นของฉันเป็นพิเศษ ฉันก็ต้องรู้ทุกอย่างว่าของเล่นของฉันชอบอะไรไม่ชอบอะไร และหวงแหนใครมากที่สุด มันเป็นความรับผิดชอบของฉันที่ต้องดูแลครอบครัวของของเล่นให้ดี เพราะถ้าของเล่นอารมณ์ดีและเห็นฉันดีเหมือนคนในครอบครัว ใบแก้วก็จะยอมเป็นของฉันโดยไม่มีเงื่อนไขอะไรทั้งนั้น เพราะฉันดูแลคนในครอบครัวของใบแก้วได้ยังไงล่ะ 

"ผมว่าคุณใบแก้วคงไม่ใช่ของเล่นนาย ผมคิดว่าคุณใบแก้วเป็น....."

"เป็นอะไร?"

"คุณใบแก้วเป็นเมียนายมากกว่าครับ"

---