บทที่ 71

หญิงสาวอ่อนเยาว์ในชุดราตรีสีทองส่องประกาย ก้าวขาเดินตามลูคัสอย่างเงียบเชียบ ทุกย่างก้าวดูสงบ ทุกลมหายใจดูงามสง่า สีหน้า แววตา กิริยาอาการ ล้วนชวนให้นึกถึงเทพธิดาฤดูหนาวผู้แผ่รัศมีเย็นเยียบ ดึงดูดสายตาบรรดาผู้ติดตามกลุ่มแรกสุด อันได้แก่ อารี ราจีฟ จอห์น ทอม และโทมัส ให้ตะลึงมอง

กลุ่มผู้ติดตามทั้งหมดพักอยู่กับไซรัสในอาคารหลังนี้ จึงล้วนรู้เห็นเรื่องที่เกิดขึ้น

ก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาได้ยินเสียงก๊อกแก๊กดังมาจากห้องนอนนายท่านแล้วรีบพุ่งขึ้นไปดูจนทันเห็นภาพนายท่านบรรจงวางร่างคุณหนูคนงามลงบนเตียงก่อนที่ประตูจะปิดลง  พวกเขายังลอบปรึกษากัน ว่าหากต้องอยู่ต่อหน้าคุณหนูอัยน์นา พวกเขาจะวางตัวอย่างไรดี เพราะแต่ละคนล้วนไม่คุ้นชินกับสุภาพสตรีชั้นสูงที่อ่อนไหวง่าย จิตใจบอบบาง

พวกเขาเคยกังวลว่าอาจเผลอพูดหรือทำอะไรให้เธอลำบากใจ แต่พอเห็นกิริยาท่าทีเธอในตอนนี้แล้ว...ทั้งหมดก็ล้วนเห็นตรงกัน ว่าแทนที่จะห่วงเรื่องนั้น พวกเขาควรห่วงไปอีกทางมากกว่า

เห็นท่านหญิงกุหลาบทะเลทรายตอนนี้แล้ว...ทุกคนล้วนเห็นภาพนายท่านตอนเคี่ยวกรำฝึกพวกเขาต่อสู้ซ้อนทับขึ้นมา

น่าขนลุก...น่าขนลุกนัก!

“...นายท่านจะเป็นอะไรรึเปล่าน่ะ” โทมัสถามอย่างอดไม่ได้ เรียกเสียงทอดถอนใจและท่าทางคล้ายไว้อาลัยจากคนอื่นๆ ได้ทันที

แม้จะอยู่ห่างกันพอสมควร แต่ความเงียบสงัดของยามดึกกลับทำให้อัยน์นาได้ยินเสียงบทสนทนาจากบรรดาผู้ติดตามทั้งหมดดังแว่วมา บางทีผู้ติดตามรายที่เดินนำทางเธอเองก็อาจจะได้ยินด้วยเหมือนกัน จังหวะการหายใจถึงได้สะดุด เหมือนฉุกคิดอะไรได้สักอย่าง

ไม่ว่าตอนนี้ ผู้ติดตามไซรัสรายที่อยู่เบื้องหน้าเธอจะคิดได้เช่นเดียวกับคนอื่นๆ หรือไม่ ก็สายเกินไป เพราะตอนนี้ เธอมองเห็นห้องกว้างขวางจุดตะเกียงสว่างไสวที่ตกแต่งไว้อย่างโอ่อ่าเข้าแล้ว

...ห้องที่เธอแน่ใจว่าน่าจะเป็นห้องรับรองห้องใหญ่ที่ว่า

เดินไปได้อีกไม่กี่ก้าว ลูคัสก็หยุดฝีเท้า หันหน้ามาบอกเธออย่างให้เกียรติ

“คุณหนู...โปรดรอตรงนี้สักครู่” ว่าจบ ผู้ติดตามหนุ่มก็หันหน้ากลับเข้าหาห้องรับรอง คงตั้งใจจะเดินเข้าไปรายงานเจ้านายก่อนปล่อยให้เธอเข้าไปในนั้น

แต่อัยน์นาไม่สนใจฟัง

แทนที่จะหยุดรอ เธอกลับก้าวขาเดินต่อไปด้วยท่าทีสงบเหมือนทุ่งหญ้ากว้างไร้กระแสลมก่อนเกิดพายุโหมกระหน่ำ ทำเอาลูคัสละล้าละลัง จะชิงก้าวขารัวถี่แซงหน้าไปรายงานก็เกรงว่าจะทั้งดูเสียกิริยาและเสียมารยาท จะปล่อยให้เธอบุกเข้าแทรกการสนทนาแบบนี้ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม เหลือเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือต้องหาทางหยุดเธอไว้ก่อน แต่ครั้นจะปราดเข้าขวางระยะห่างก็กระชั้นชิดเกินไป จะดึงรั้งเธอไว้ก็ไม่กล้าจาบจ้วงล่วงเกิน เลยได้แต่เดินตามไปติดๆ

ยิ่งสาวเท้าเข้าใกล้ ท่านหญิงไร้นามสกุลก็ได้ยินเสียงไซรัสบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นดังแว่วมา

“ผมรู้สึกไม่ใคร่สบายตัว ทั้งมึนหัว ทั้งตาพร่า พูดจาไม่รู้เรื่องขึ้นทุกที ท่านหญิงพริสซิลล่าก็เลยช่วยพาออกไปสูดอากาศด้านนอกครับ”

เธอเห็นเจ้าของอาคารขยับริมฝีปากเล่าโดยไม่หลบสายตาบิดาเธอ 

น้ำเสียงและท่าทีพ่อค้าหนุ่มในยามนี้ ดูสงบนิ่ง จริงจัง ไม่ว่าจะมองแง่ไหนก็ช่างดูน่าเชื่อถือ

น่าสนใจ...

น่าสนใจนัก ว่าผู้ชายคนนี้จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ยังไง...

อัยน์นาเหลียวมองไปทางพริซซิลล่า พอเห็นว่าพี่สาวต่างมารดาดูจะพอใจในสิ่งที่พ่อค้ารายนี้พูด จากที่เคยตั้งใจว่าจะหยุดรอฟังอยู่ด้านนอกเสียก่อน เจ้าของร่างอ้อนแอ้นในชุดราตรีสีทองก็ก้าวขาเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยกิริยาที่ยากจะเดาว่าคิดอะไรอยู่ในใจ

ครอบครัวแกรนเทรนท์ที่นั่งหันหน้าเข้าหาประตูย่อมสังเกตเห็นเธอทันที พอเห็นว่าทุกคนเบนสายตามองมาทางนี้ ไซรัสที่นั่งหันหลังให้ทางเข้าก็ชะงักปาก เหลียวมองตาม

อัยน์นาไม่พูดอะไรเหมือนๆ กับที่ไม่มีใครขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาสักคำ สิ่งที่เธอเลือกทำ คือการก้าวเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาแสนเคร่งเครียดในตำแหน่งที่ทำให้พริซซิลล่าต้องกัดริมฝีปากข่มความโกรธ สายตาไม่จ้องมองใครนอกจากคนข้างกาย

อยากจะรู้...ว่าเมื่อคู่กรณีอย่างเธอมานั่งฟังอยู่ตรงนี้ ชายในชุดเสื้อแขนยาวสีดำสนิทจะพูดว่าอย่างไรต่อ

“คุณหนูมาก็ดีแล้ว จะได้พูดคุยกันให้จบเสียในคราวเดียว” เขาเหลียวสบตาเธอ สีหน้าแววตาดูจริงใจ

แต่เธอยังไม่เชื่อ

ตลอดเวลาที่พบหน้ากัน มีครั้งไหนบ้างที่ชายคนนี้ไม่สวมหน้ากาก

อยากให้เชื่องั้นหรือ...? ถ้าอยากให้เชื่อนัก ก็จงลองพยายามดู

“ตอนนั้นผมสงสัยว่าตัวเองอาจไม่ได้เจ็บไข้ได้ป่วย แต่อาจโดนวางยาบางอย่าง อาการก็แปลกประหลาด ชวนให้นึกถึงคำบอกเล่าเรื่องอาการหลังดื่มยาปลุกปั่นอารมณ์ใคร่ที่ซื้อขายกันอย่างลับๆ ในตลาดมืด พอเห็นบริกรที่ยกถาดเครื่องดื่มมาบริการผมกับคุณหนูทำท่าลับๆ ล่อๆ วิ่งเข้าไปทางสวนไม้เลื้อยในอุทยาน...หลังรู้จากท่านหญิงพริสซิลล่าว่าคุณหนูเองก็หายไปจากงานเลี้ยงนานแล้ว ผมรู้สึกเอะใจ ก็เลยรีบตามไป”

ยิ่งเขาเล่า พริสซิลล่าก็ยิ่งดูพึงพอใจจนถึงขั้นยิ้มได้

“ตามไปทั้งๆ ที่วิงเวียนศีรษะ หน้ามืด ตาพร่า อย่างงั้นน่ะรึ” แทนที่คนซักจะเป็นท่านเจ้ากรม กลับเป็นท่านผู้หญิง

“ครับ” ไซรัสตอบหนักแน่น “แต่เพราะระหว่างทางสติเลือนรางเต็มที ผมก็เลย...”