บทที่ 10

“ที่คุณพูดมาไม่ผิดเลย ” ไซรัสคลี่ยิ้มกว้างขึ้น เขาแสร้งกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนเอ่ย “ว่าแต่คุณเถอะ ดูเหมือนท่านหญิงหลายคนจะอยากให้คุณชวนเต้นรำ”

“ผมเห็นพวกเธอบางคนเหลียวมองคุณกับญาติผู้พี่ของผมด้วยเหมือนกัน” คาร์ลหยิบเครื่องดื่มจากถาดที่คนรับใช้ชายถือผ่านมาให้ท่านเจ้ากรมการคลัง ไซรัส และตนเอง “งานสังคมก็เป็นเช่นนี้ล่ะ มันเป็นสถานทีที่สตรีชั้นสูงจะได้ออกมาอวดโฉมเพื่อหว่านเสน่ห์ให้ผู้คนหลงใหล ถัดจากงานนี้ก็คงมีคุณหนูกับคุณชายจากตระกูลไหนสักตระกูลประกาศการหมั้นหมาย”

“แต่เห็นจะไม่ใช่ตระกูลแกรนเทรนท์” จู่ๆ ภรรยาเจ้ากรมการคลัง ก็ก้าวเข้ามาร่วมวงสนทนา ตอนนี้ร่างกายเธอกรุ่นกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ บอกให้รู้ได้โดยไม่ต้องเดา ว่าแก้วเหล้าหมักผลไม้ในมือเธอ คงไม่ใช่เหล้าแก้วแรกที่ดื่มกิน

ยังดีที่เจ้าหล่อนมีสติพอจะยกพัดป้องปาก ก่อนออกความเห็นต่อไป

“ฉันเห็นคุณหนูแกรนเทรนท์คนโตกับคนรองมองมาทางพวกคุณบ่อยๆ พวกคุณเพิ่งมาจากต่างถิ่น อย่าหลงกลเชียวนะคะ เห็นงามๆ อย่างนั้นน่ะ ไม่มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่คนไหนในอาณาจักรนี้อยากเฉียดใกล้หรอกค่ะ” นางบอกคาร์ลและไซรัสอย่างไม่สงวนถ้อยคำ ไม่สนใจสายตาห้ามปรามจากสามีแม้แต่น้อย

แล้วคาร์ลก็เล่นด้วยเสียอย่างนั้น

“ทำไมล่ะครับ” ขุนนางหนุ่มถาม

“ไม่ทราบหรือคะ แม่ลูกสาวคนโตพริสซิลล่าที่ผมสีทองยาวหยักศกหน้าสวยคนนั้นน่ะ ขึ้นชื่อลือชาเรื่องเอาแต่ใจ เจ้าอารมณ์ งานอดิเรกที่เหมาะสมไม่มี งานหลักดีๆ ไม่ปรากฏ วันๆ ทำอยู่อย่างเดียว คือหาเรื่องทำร้ายคนรับใช้กับน้องสาวต่างแม่”

“นั่นใช่เรื่องควรพูดรึ” คนเป็นสามีพยายามหยุดการนินทาอย่างน่าเกลียด แต่ท่านผู้หญิงวิลส์ตันกลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด

“ท่านหญิงแอนนาเบลน้องสาวคนรองก็ไม่ไหวพอกัน” ภริยาเจ้าบ้านยังคงเอ่ยต่อไป “รายนี้ไม่ร้ายกาจจนน่าปวดหัวเท่าคนพี่ แต่ดูจะคิดอะไรไม่เป็นนัก วันๆ ได้แต่เดินตามพี่สาวเหมือนเงาตามตัว พี่สาวพูดอะไรก็คอยทำตัวเป็นลูกคู่ แต่พออยู่คนเดียวเท่านั้นล่ะ กลายเป็นเบื้อเป็นใบ้ คิดอะไรเองไม่เป็นสักอย่าง”

“ไซรัส” เจ้ากรมการคลัง เอ่ยแทรกอย่างสุดทน “ผมมีคนที่อยากแนะนำให้คุณรู้จัก” เจ้าภาพเหลียวมองคาร์ลด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก “ฝากดูแลท่านผู้หญิงสักครู่ อย่าให้เธอดื่มมากนัก ดูท่าตอนนี้คงดื่มเข้าไปมากแล้ว”

 นับตั้งแต่ก้าวขาเข้างานเลี้ยงมา อัยน์นาก็ต้องเดินตามท่านผู้หญิงเจ้ากรมการเมืองเพียงเพื่อที่จะกลายเป็นส่วนเกินในทุกๆ บทสนทนา

ดูเหมือนว่าท่านผู้หญิงเจ้ากรมการเมืองกับลูกสาวทั้งสองจะจงใจแก้เผ็ดท่านเจ้ากรมการเมืองด้วยการพาเธอตามติดไปทุกที่ตามคำสั่งขุนนางสูงวัย แต่ในขณะเดียวกันก็คอยพูดถึงเรื่องความน่าขันระคนน่าหงุดหงิดของพวกทาสและชนชั้นล่าง แล้วแกล้งถามแกล้งขอความเห็นจากเธออยู่เนืองๆ

เพราะรู้ว่าทั้งสามจงใจหักหน้า อัยน์นาจึงยอมทนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อยเหมือนต้องคอยกลั้นน้ำตาเอาไว้

“อัยน์นาจ๊ะ หน้าซีดๆ นะ ดื่มน้ำหน่อยไหม?” จู่ๆ พริสซิลล่าก็เกิดใจดีขึ้นมา

นั่นทำให้อัยน์ประหลาดใจที่สุด

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันสบายดี ท่านหญิงดื่มเถอะค่ะ”

“ได้ยังไงกัน” แอนนาเบลยัดเยียดน้ำแก้วนั้นใส่มือเธอ “ดื่มซะ เกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมา คุณพ่อจะว่าเอาได้ ว่าฉัน คุณพี่ แล้วก็คุณแม่ ดูแลเธอไม่ดี”

“แอนนาเบล อย่าเสียงดัง” ท่านผู้หญิงเจ้ากรมการเมืองตวัดพัดสักหลาดประดับลูกไม้ในมือตีลูกสาวคนรอง ก่อนหันมาสั่งอัยน์นา “ดื่มซะ” เจ้าหล่อนคลี่พักป้องปาก กระซิบกระซาบให้ได้ยินกันแค่สองคน “หน้าหล่อนซีดอย่างกับศพ เกิดมาเป็นลมเป็นแล้งตรงนี้ ฉันจะเสียหน้า”

แม้จะไม่อยากดื่ม แต่เมื่อถูกกดดันมากเข้า อัยน์นาก็จำต้องดื่มน้ำแก้วนั้นเข้าไป

วูบหนึ่ง หญิงสาวแน่ใจว่าเห็นพริสซิลล่าเหยียดยิ้ม

“ริชาร์ดหายไปไหนของเขานะ” ท่านผู้หญิงเจ้ากรมการเมืองบ่นอุบ “นี่ อัยน์นาจ๊ะ ไปตามคุณพ่อมาทีสิ” นางโปรยยิ้มให้ทุกคนในวงสนทนาเมื่อเอ่ยจบ เหมือนตั้งใจจะอวดว่าตนญาติดีกับลูกนอกสมรสของสามีแค่ไหน

“จะเหมาะหรือคะ คุณท่านอาจคุยธุระติดพัน...”

“เหมาะสมจ้ะ” เธลม่ายืนยัน “นี่ก็ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ไปบอกท่านทีเถอะ ว่าเธอกับฉันเริ่มเหนื่อยแล้ว พวกเราจะได้กลับคฤหาสน์กันเสียที...เดินหาให้ทั่วๆ หน่อยนะ”

อัยน์นาเหลียวมองพริสซิลล่าและแอนนาเบล และทั้งคู่ก็พยักหน้าสนับสนุนว่าเหนื่อยจริง

“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” คนโดนไว้วานรับคำอย่างว่าง่ายเพราะเริ่มรู้สึกร้อนวูบแปลกๆ ขึ้นมา

เธอประคองสติถอนสายบัวแสดงความเคารพทุกคนในวงสนทนาอย่างนอบน้อม แล้วรีบปลีกตัวออกมาเพราะแน่ใจว่าน้ำแก้วนั้นคงมีอะไรสักอย่างเจือปน

ไม่ว่าในน้ำแก้วนั้นจะมีอะไร อัยน์นาแน่ใจว่ามันจะไม่ส่งผลดีต่อเธออย่างแน่นอน