บทที่1

ตึก ตึก ตึก เสียงรองเท้าส้นสูงเดินกระทบพื้นอย่างเร่งรีบก้าวเท้าเดินตรงไปยังห้อง VIPของผับ ไม่นานนักเจ้าของรองเท้าส้นสูงก็หยุดเดินตรงหน้าห้องเป้าหมายและเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ต้องขออนุญาต

แกร็ก

 "เฮีย!อยู่ไหน~" โซเฟียร้องลั่นห้องVIPของผับ เมื่อกลับมาจากโรงพยาบาลแล้วไม่เจอ เฮียราชันคู่หมั้นจอมเจ้าเล่ห์ของเธออยู่ที่บ้านจึงได้มาตามที่ผับแทน

{ย้อนกลับไปเมื่อ40นาทีๆแล้ว}

บรื่น บรื่น บรื่น 

รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยชายฉกรรจ์ชุดดำ ยังมีแม่บ้านและสาวใช้ที่มายืนรอรับ

"นายหญิง! กะ กลับมาแล้วหรือคะ" แม่บ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น อย่างตื่นตระหนกพอเห็นหน้าเธอทำอย่างกับเห็นผี!

"อะแฮ่ม! นายหญิงกลับมาเหนื่อยๆ ขื้นไปอาบน้ำแล้วลงมาทานอาหารดีกว่านะครับ วันนี้แม่ครัวและสาวใช้ช่วยกันทำอาหารที่นายหญิงชอบทั้งนั้นเลย" พ่อบ้านเอสพูดพร้อมยิ้มให้เธออย่างสุภาพแต่พอเธอถามบางอย่างออกไปถึงกับหน้าถอดสีกันเลยทีเดียว

"เฮียราชันอยู่ไหนคะ!" เธอพูดเสียงแข็ง!! ทำให้เหล่าแม่บ้านและเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่หน้าบ้านพากันก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าสบตากับผู้เป็นนายหญิง แต่ยังไม่ทันที่เธอจะคาดคั้นอะไรไปมากว่านั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นซะก่อน

ครืด ครืด ครืด!

ปรายสาย เจ๊เอ็มม่า

'ว่าไงคะ! เจ๊เอ็มม่า'

'อุ๋ย! พูดดีๆค่ะคนสวยของเจ๊พูดหวานๆสิ'

'มีอะไร ก็รีบๆพูดมาเลยค่ะหนูอารมณ์ไม่ดี'

'เรื่อง คุณราชันใช่มั้ยล่ะ!' 

คนฟังหูพึง! เจ๊เอ็มม่าต้องรู้อะไรมาแน่ๆ

'รู้!' โซเฟียถามขืื้นอย่างสนใจ

'แน่นอน เดี๋ยวส่งรูปให้ดูแค่นี้ก่อนนะยะ'

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

ไม่นานนักหลังจากว่างสายเสร็จ เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ติ่ง! 

เจ๊ เอ็มม่าคนสวย : ส่งรูปภาพ

และในภาพทีเจ๊เอ็มม่าส่งมานั้นคือคนที่เธอกำลังตามหาอยู่ราชันหรือคู่หมั้นตัวร้ายของเธอนั้นเอง นี้ถ้าหากพ่อกับแม่ของเธอไม่ขอเอาไว้ว่าให้หมั้นและแต่งงานกับเขาก่อนพวกท่านจะเสยเธอไม่มีวันเเต่งหรือมาอยู่บ้านหลังเดียวกับเขาเด็ดขาด คนอะไรแต่ละวันไม่เคยอยู่บ้าน ปลิ้นปล้อน!

โซเฟีย : ขอบคุณมากค่ะเจเจ๊

เจ๊ เอ็มม่าคนสวย : สบายมากค่ะ ลูกสาว!

จากนั้นก็ปิดหน้าจอมือถือไว้ ..แล้วเจอกันเฮียราชัน....

กลับมาปัจจุบัน

"มีอะไรวะ เอะอะโวยวายอะไรกันห๊ะ"สิงหาเดินออกมาพร้อมกับเด็กสองคน แม้!!เล่นควงสองเลยนะ ดีจะได้เอาเรื่องนี้ไปฟ้องเจเจ้ผิงเธอยื่นมองภาพนั้นนิ้งๆ

"เอ่อ นายครับนู้นน~" เสียงลูกน้องคนสนิทของสิงหาเอ่ยบอกแล้วชี้นิ้วมาทางเธอ

พอเฮียสิงหาเห็นเท่านั้นแหละ " _ "

"โซเฟีย! มาได้ไง ไหนบอกไปโรงพยาบาลไงค่ะ" เธอพยักหน้างึกงักแล้วทำหน้าตาเฉยก่อนจะตอบคำถามเพื่อนสนิทของเอเลน

"ค่ะ หนูเพิ่งมาจากโรงพยาบาล เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมานี้เอง พอกลับถึงบ้านหนูไม่เจอเฮียราชันก็เลยมาตามที่นี่ค่ะ" เธอตอบ พร้อมเอียงคอมองเฮียสิงหาเล็กน้อย

 "ที่นี่!ตอบได้หรือยังคะว่าเฮียราชันอยู่ไหน?" สิงหาอึกอัก บอกตรงไปว่าไม่กล้าตอบเลยคนกลางมันลำบากใจนะ และไม่นานนักก็มีอีกคนที่เดินตามออกมา

"ไอ้สิงห์ทำไมมึงออกมานานจังวะไอ้ราชันมันกำลังอะ เอ่อโซเฟีย "ลีออนเกือบพลั้งปากพูดอะไรบางอย่างออกไปแล้วแต่ดีนะที่ไหวตัวทันไม่นั้นแล้วก็ได้คอขาดแน่ๆ ทั้งสิงหาและดีออนยืนข้างๆกันแต่ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดอะไรก็มีคนที่สามอีกคนที่เดินออกมาพอดี

"เอ้าทำไมพวกมึงมายืนตรงนี้วะ "ยังไม่ทันพูดต่อสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคน สายตาของจัสตินจึงอ่อนลงแล้วก็เดินไปยืนข้างๆเพื่อนๆทั้งสองอย่างรู้งาน

ทางด้านราชันรู้สึกกระวนกระวายหงุดหงิดน้อยๆเมื่อเพื่อนทั้งสามคนออกไปแล้วยังไม่เข้ามา ปล่อยให้เขาอยู่กับเด็กที่สิงหาหามาให้มีแต่คนเดิมๆและเขาก็ทนไม่ได้เลยออกไปตามด้วยตัวเอง

แต่ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึงประตูด้วยซ้ำก็เจอเข้ากับเพื่อนๆทั้งสามที่เดินเข้ามาซะแล้ว แถมทั้งสามคนยังยิ้มให้เขาอย่างรู้สึกผิดแต่เหมือนสัญญาณเตือนอะไรเขาบางอย่างให้แต่ก็ไม่ยอมเดินเข้าไปนั่งจ้างในพากันยืนเรียงรายกันอยู่ได้

"มาแล้วก็ไปนั่งสิวะ! พวกมึงจะมัวยืนอะไรอยู่ตรงนี้กูมีเวลาไม่มากนะเว้ย " ทั้งสามคนส่ายหน้าเหมือนอยากบอกว่ามึงอย่าพูด!!ขอร้อง  

"กูว่ามึงกลับเถอะว่ะไอ้ราชันเดี๋ยวน้องโซเฟียจะโกธรเอานะ" ลีออนพูดขื้น

"ใช้ๆ กูว่าวันนี้มึงกลับไปก่อนเถอะกูขอร้อง"สิงหาพูดเสริม

"จริงว่ะมึงกลับดีกว่าวันนี้พวกกูก็จะกลับเหมือนกันไอ้สิงหาปิดผับเร็วใช่ไหมไอ้สิง!" จัสตินเอ่ยพูด แล้วมองไปยังสิงหาสิงหาพยักหน้าให้

กระนั้นคนอย่างราชันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีเขาเพิ่งจะมาไม่ถึง 30 นาทีด้วยซ้ำทำไมถึงรีบไล่กันจัง

"พวกมึงเป็นเห*้ยอะไรวะกูมายังไม่ถึง 30 นาทีด้วยซ้ำจะไล่กูกลับแล้วหรอพวกมึงมีอะไรพูดมาตรงๆเลยดีกว่าไม่งั้นกูก็ไม่กลับ" ว่าแล้วก็จะทำท่าหันหลังเดินเข้าไปอีกครั้ง แต่มีเสียงเสียงหนึ่งที่ทำให้เขาชะงัก

"จะไม่กลับจริงๆหรอคะ หรือว่าอยากจะอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้าน!" กึก! เสียงเมื่อกี้ทำไมมันคุ้นๆว่ะ เหมือนเสียงคนที่บ้านเลย เขาจึงตัดสินใจหันไปมองแต่พอหันไปมองเท่านั้นแหละชัดเลย ตัวจริงเสียงจริง เล่นมาตามถึงที่เลยหรอ มันน่าอับอายชิบหาย

"ตอบเฟียมาค่ะ เลือกเอาว่าจะกลับดีๆด้วยกันตอนนี้ หรือจะกลับไปตอนที่เฟียไม่อยู่ทีคฤหาสน์แล้ว" 

หื ทำเป็นขู่คิดหรอว่าคนอย่างเขาจะกลัว จิ๊!

"ทำไมจะออกไปอยู่ที่อื่นว่างั้น! " เขาพูดไปอย่างนั้นทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่มีทางไปแน่นอนก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งไม่เห็นจะไปสักที เขาแค่อยากมีเวลาส่วนตัวบ้างทำไมถึงไม่เข้าใจกันเลยเขาพูดไปอย่างนั้นและแค่จะแสดงให้เพื่อนเห็นว่าเขาไม่ได้กลัวเมีย

แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่คิดนั้นมันผิดและตรงกันข้ามอย่างมาก

"เปล่าค่ะ! ที่บอกว่าจะไปตอนเฟียไม่อยู่เพราะเฟียจะไม่อยู่ส่งเฮียตางหากและคนที่จะต้องไสหัวออกไปคือเฮีย! ไม่ใช่เฟีย" ขึ้นเลย มันขึ้นเลย!!.

หยามหน้ากันชัดๆ

...