ตอนที่ 7 หวาดกลัว...

ร่างบอบบางที่ได้แต่นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงนุ่มเนื่องจากไม่อาจข่มตาหลับลงได้ หลังจากที่เสียงนุ่มอบอุ่นที่ส่งคำหวานออกมาก่อนหน้านี้ยังคงดังก้องอยู่ในหู

‘เฮียรักลูกจันนะคะ สุดที่รักของเฮียทิศ’ (^-^)

“กรี๊ดดดดด ~~ แฟนใครไม่รู้น่ารักเป็นบ้า อยากจะบ้าตาย” (>///<)

ความรู้สึกที่เต็มตื้นอยู่ในใจท่วมท้นจนแทบจะทะลักล้นออกมาทำให้ร่างเล็กได้แต่นอนกลิ้งไปเกลือกมาบนที่นอนด้วยความเขินอาย และไม่ใช่ว่าตัวฉันจะได้ยินคำบอกรักจากเขาจนตัวเองมาเกิดอาการแบบนี้เป็นแรก เขาเองที่มักจะบอกรักฉันอยู่บ่อยครั้งยามที่มีโอกาส เพียงแต่ว่าครั้งนี้มันอาจจะเป็นเพราะด้วยบรรยากาศและการสัมผัสที่แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น นั่นจึงทำให้เป็นเหตุผลที่ฉันต้องมานอนเสียอาการอยู่แบบนี้

“เฮ้ออออ...ฟังเท่าไรก็ไม่มีเบื่อเลยอยากได้ยินบ่อย ๆ ซ้ำ ๆ ทุกวันจัง...คริคริ คอยดูนะถ้าแต่งงานไปจะขอให้เฮียทิศพูดให้ฟังวันละสามเวลาหลังอาหารเลยคอยดู” (^-^)

เสียงพึมพำพูดกับตัวเองพร้อมกับใบหน้าสวยหวานที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข จนกระทั่งเมื่อสมองพานคิดไปถึงประโยคบางประโยคขึ้นมาดวงหน้าสาวที่ร้อนผ่าวแดงระเรื่ออยู่แล้วก็ยิ่งทวีความแดงเพิ่มขึ้น

‘ลูกจันก็รักเฮียทิศขานะคะ สุดที่รักของลูกจัน จุ๊บ ~~’ (^-^)

“กรี๊ดดดดด ~~ เขินเป็นบ้าพูดอะไรเลี่ยน ๆ แบบนั้นออกไปได้ไงกันนะ...คริคริ...สงสัยต้องติดมาจากเฮียทิศแน่ กรี๊ด...กรี๊ดดดดด ~~” (^-^)

ฉันที่ซุกหน้าหวีดร้องเข้ากับหมอนหลังจากพานคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เฮียทิศบอกรักฉันและตัวฉันเองก็ได้บอกรักเขาตอบกลับด้วยประโยคเดียวกันแถมตัวเองยังใจกล้าจุ๊บไปที่แก้มเขาอีกด้วย และด้วยการกระทำเหล่านั้นก็ยิ่งส่งให้ฉันนอนบิดดีดดิ้นด้วยความอายไม่หยุด

“ฟู่ววววว ~~ ใจเย็นเข้าไว้นะยัยลูกจันถ้าปล่อยให้อะดรีนาลีนหลั่งอยู่แบบนี้พรุ่งนี้คงมีหวังตาโหลขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าโชว์ให้เฮียทิศดูแน่ ๆ ไม่เอานอน นอน นอน พรุ่งนี้จะได้ตื่นไปเล่นน้ำทะเลก่อนกลับบ้าน”

ร่างบางที่ทำท่าตกลงกับตัวเองเป็นมั่นเป็นเหมาะ แต่ทว่า...ก็ยังคงนอนกลิ้งดิ้นไปมาอยู่บนที่นอนไม่หยุด ก่อนที่ความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาทั้งวันจะเริ่มทำให้เปลือกตาค่อย ๆ ปิดปรือจนกระทั่งปิดสนิทลง...

เพียงแต่ว่า...สิ่งที่ฉันไม่อาจจะล่วงรู้ได้เลยนั่นก็คือ...ในค่ำคืนนี้มันจะกลายเป็นค่ำคืนที่กงล้อแห่งโชคชะตาได้ทำการหมุนเพื่อเปลี่ยนอนาคตบางอย่าง และมันก็เริ่มต้นด้วยการสนับสนุนจากธรรมชาติที่ส่งมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย…

ครืนนนนน ~~

เปรี้ยงงงงง…!!

“เฮือก ~~ แฮ่กๆๆ”

ฉันถึงกับสะดุ้งตื่นออกมาจากฝันหวานพลันลุกขึ้นมานั่งหลังจากถูกปลุกด้วยเสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าดังลั่น พร้อมกับเหงื่อกาฬที่แตกซึมทั่วใบหน้าสวยทั้ง ๆ ที่ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องยังคงทำงานเป็นปกติ

จากนั้น...

ครืนนนนน ~~

เปรี้ยงงงงง...!!

และอีกครั้งที่ฟ้ายังคงกระหน่ำอย่างไม่ปรานี จนฉันที่ตื่นเต็มตาถึงกับตกใจกรีดร้องออกมาเสียงดัง

“กรี๊ดดดดด...”

ฉันที่ร้องลั่นพร้อมกับเอามือยกขึ้นมาปิดหูเอาไว้แน่น อีกทั้งความรู้สึกกลัวที่พลันเกิดขึ้นทันทีโดยเฉพาะเมื่อบวกเข้ากับความมืดภายในห้องแล้วมันยิ่งทำให้ใจของฉันสั่นอย่างบอกไม่ถูก และในขณะที่ฉันกำลังนั่งตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่นั้น เสียงที่ในยามนี้เป็นเหมือนดั่งเสียงสวรรค์และความอบอุ่นที่ฉันต้องการมากที่สุดก็ได้ดังขึ้น

ก๊อกๆๆๆ

“ลูกจันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เฮียได้ยินเสียงร้อง”

น้ำเสียงตื่นตระหนกเต็มไปด้วยความเป็นห่วงมาพร้อมกับเสียงประตูที่เคาะระรัวหมายเรียกให้คนที่อยู่หลังบานประตูได้ยิน แต่ทว่า...ความกลัวกลับทำให้น้ำเสียงที่ส่งออกไปนั้นช่างแผ่วเบาเหลือเกิน

“ฮะ...เฮียทิศ...ฮึก...ฮึก...เฮียทิศ ลูกจันกลัว...ฮึก...ฮึก”

ฉับพลันน้ำตาที่จู่ ๆ ก็ไหลออกมาทันทีหลังรับรู้ได้ว่าจะมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วในยามนี้ 

“ลูกจันได้ยินเฮียไหมคะ เฮียเข้าไปได้ไหม” น้ำเสียงที่ยังคงร้อนรนไม่หยุดเอ่ยถามอีกครั้ง

ครืนนนนน ~~

เปรี้ยงงงงง...!!

“กรี๊ดดดดด...ฮือออออ...ฮะ...เฮียทิศ ลูกจันกลัว ฮือออออ ~~”

และด้วยเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นอีกครั้งของฉัน นั่นจึงทำให้ครั้งนี้เฮียทิศไม่รอช้าพังประตูเข้ามาทันที

“ลูกจัน เฮียอยู่นี่ไม่เป็นไรแล้วนะ” คนตัวโตพังประตูพร้อมกับพุ่งเข้ามาโอบกอดฉันแน่น ก่อนจะลูบหัวลูบหลังปลอบประโลมร่างฉันที่กำลังสั่นไหว

“ฮึก...ฮือออออ เฮียทิศ ลูกจันกลัว ฮึก...ฮึก”

“ไม่เป็นไรนะ เฮียอยู่นี่แล้วนะคะเด็กดี”

เสียงปลอบประโลมนุ่มละมุนอีกทั้งความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากอ้อมกอดอันกำยำทำให้ฉันที่ตื่นตระหนกหวาดผวาเริ่มจะผ่อนเสียงสะอื้นลง และด้วยเหตุที่ฉันไม่ชอบเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าก็เป็นเพราะว่าเมื่อครั้งวัยเด็กฉันเคยมีประสบการณ์ไม่ค่อยดีนักเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้มาก่อนมันเลยทำให้ฉันฝังใจกลัว

เฮียทิศใช้เวลาอยู่กับฉันสักพักใหญ่ ๆ เขารอจนกระทั่งร่างกายฉันไม่เกิดอาการสั่นไหวอีกแล้ว เขาถึงได้ยอมปล่อยฉันให้ออกจากอ้อมกอด

“ยังกลัวอยู่ไหมคะ หืมมมมม ~~ คนดีของเฮีย”

น้ำเสียงละมุนเอ่ยปลอบแผ่วเบาอีกครั้ง จนความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจดวงน้อย ๆ

“นิดหน่อยค่ะ”

“ไม่ต้องกลัวนะเฮียอยู่ตรงนี้ นอนได้เลยเฮียจะนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าลูกจันจะหลับเอง”

คำพูดที่เหมือนกับแสงไฟในความมืดมิดส่งออกมาสร้างความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก และแม้ว่าฉันจะไม่เห็นแววตาของคนตรงหน้าด้วยเพราะความมืดภายในห้อง แต่ฉันมั่นใจว่าฉันรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าแววตานั้นจะเปี่ยมไปด้วยความรักที่ท่วมท้นมากแค่ไหน

“ขอบคุณนะคะเฮียทิศ” (T_T)

ฉันเอ่ยปากขอบคุณความใจดีของเขาด้วยความรู้สึกกลัวที่แทบจะมลายหายไปหมดแล้ว และในจังหวะที่ฉันกำลังจะล้มตัวลงนอน

ครืนนนนน ~~

เปรี้ยงงงง...!!

ซ่าาาาาา...

เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับฝนที่เทกระหน่ำลงมาอีกหนก็ได้ปลุกให้ความกลัวที่เหมือนจะจางหายไปแล้วของฉันพลันกลับมาอีกครั้ง

“กรี๊ดดดดด ~~ เฮียทิศ...ค่ะ...เฮียทิศ”

ฉันถึงกับเด้งตัวลุกขึ้นมาแล้วคว้ามือไปโอบกอดคนที่นั่งอยู่ตรงขอบเตียงนอนแน่น

“เฮียอยู่นี่ค่ะ...เฮียอยู่นี่ไม่เป็นไรนะ”

“เฮียทิศ...ฮึก...ฮึก...ลูกจันกลัว”

“เฮียอยู่นี่ค่ะ โอ๋ ๆ ไม่ต้องกลัวนะคะคนดี”

เสียงปลอบที่ส่งมาพร้อมกับมือหนาที่ลูบประโลมยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิมเพียงแต่ครั้งนี้ฉันที่เริ่มจะสติแตกก็ได้พูดประโยคที่ไม่สมควรพูดในยามนี้ออกไป

“เฮียทิศอย่าไปเลยนะคะ ยะ...อยู่กับลูกจันได้ไหม นอนกับลูกจันได้ไหมคะ ลูกจันกลัวคืนนี้เฮียทิศอย่าทิ้งลูกจันไปเลยนะคะ ฮึก...ฮึก...” น้ำเสียงสั่นละล่ำละลักบอกพร้อมกับกอดร่างกำยำแน่น

“อะ...เออ...ลูกจันเฮียว่า”

“นะคะ...ฮึก...ฮึก...เฮียทิศนอนกับลูกจันนะ”

ฉันที่ในเวลานี้หวาดกลัวเหลือเกินโดยเฉพาะเมื่อสมองพานคิดไปถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่มันยังคงมีเศษเสี้ยวของความกลัวอยู่ นั่นจึงทำให้ฉันไม่ได้คิดถึงผลที่อาจจะตามมาเลยสักนิดว่าถ้าหากชายหญิงได้อยู่ใกล้ชิดกันจนมากเกินไปแล้วอะไรที่ไม่สมควรมันอาจจะเกิดขึ้นได้

“แต่เฮียว่า...”

น้ำเสียงทุ้มที่เต็มไปด้วยความลังเลเพราะด้วยวัยที่ไม่ไร้เดียงสาของคนตัวโตแล้วเขาย่อมรู้ดีว่าสิ่งนี้มันอาจจะนำพาไปสู่อะไร และถึงแม้ว่าที่ผ่านมาตัวเขาจะไม่ได้โชกโชนช่ำชองในเรื่องการสัมผัสผู้หญิงมากเท่าไรนัก แต่ทว่า...เขานั้นย่อมรู้จักร่างกายตัวเองเป็นอย่างดีว่าการตัดสินใจในครั้งนี้มันอาจจะไม่เป็นผลดีแน่ถ้าหากว่าคืนนี้เขาไม่อาจรักษาสัญญาที่ว่าจะทะนุถนอมร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าเอาไว้ได้

และในขณะที่เขายังคิดไม่ตกอยู่นั้น เสียงอ้อนวอนของคนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวในอ้อมแขนก็ได้ถูกส่งออกมาอีกครั้ง

“ฮะ...เฮียทิศ ไม่รักลูกจันหรอคะ...ฮึก...ฮึก เวลานี้ลูกจันต้องการเฮียทิศที่สุด”

คำพูดที่พูดไปอย่างไม่ได้คิดลึกซึ้งเพียงแต่พูดไปอย่างที่ความรู้สึกตัวเองในตอนนี้รู้สึกเท่านั้นกลับทำให้คนฟังคิดไปไกลด้วยความหมายของคำพูดที่แปลได้หลายทาง

“เฮียรักลูกจันซิคะ รักมากด้วยเพียงแต่ว่าเฮีย...”

“ถ้างั้นคืนนี้เฮียทิศนอนกับลูกจันนะคะ”

เสียงสั่นเครือบวกกับร่างบอบบางที่สั่นไหวทำให้ยามนี้ตัวชายหนุ่มเองก็ยากที่จะปฏิเสธได้อีกแล้ว...