ตอนที่ 5: สมรภูมิบนโต๊ะประชุม 1/3

ตอนที่ 5: สมรภูมิบนโต๊ะประชุม

เวลา 13:00 น. ห้องแกรนด์บอลรูม โรงแรมเดอะ แกรนด์ เพิร์ล

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมขนาดใหญ่โอ่อ่าสมฐานะโรงแรมหรูหราระดับห้าดาว จนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานพ่นความเย็นเยียบออกมา บรรยากาศรอบโต๊ะประชุมรูปตัวยูทำจากไม้โอ๊กขัดเงา เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แต่กลับกดทับลงบนบ่าของผู้เข้าร่วมประชุมทุกคน

เขมินทร์นั่งนิ่งงันอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมที่หัวโต๊ะฝั่งขวา นัยน์ตาสีดำสนิทที่เคยมองโลกด้วยความเย่อหยิ่งและคำนวณทุกอย่างเป็นตัวเลข บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย อดีตประธานบริหารกวาดสายตามองผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

นี่คือณิชญาวีร์จริง ๆ หรือ

ผู้หญิงที่เคยสวมผ้ากันเปื้อนยืนทำกับข้าวรอเขาอยู่ที่บ้าน ผู้หญิงที่มักจะส่งยิ้มอ่อนหวานและยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขาทุกเรื่อง บัดนี้เธอกำลังยืนหลังตรงสง่างาม สวมชุดเดรสสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต แววตาสีน้ำตาลประกายทองที่มองกวาดไปรอบห้องประชุมนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทรงพลัง และเยือกเย็น

ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอ่อนแอหรือคราบน้ำตาหลงเหลืออยู่เลย

"ดิฉัน ณิชญาวีร์ ศิรินทร์วรากุล ในฐานะหัวหน้าทีมออกแบบจาก ที-ดีไซน์ สตูดิโอ"

น้ำเสียงของเธอกังวานใส ราบเรียบ แต่สะกดผู้ฟังทุกคนในห้องให้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่เธอกำลังจะนำเสนอ

"วันนี้เราจะขอนำเสนอคอนเซปต์ 'ความลื่นไหลแห่งความสง่างาม' ซึ่งจะเป็นการพลิกโฉมประสบการณ์การพักผ่อนของลูกค้ากลุ่มซูเปอร์ลักชัวรี ให้แตกต่างจากโรงแรมห้าดาวทั่วไปในกรุงเทพมหานครอย่างสิ้นเชิงค่ะ"

สิงห์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กดรีโมตเปลี่ยนสไลด์บนหน้าจอ ภาพเรนเดอร์สามมิติของโถงล็อบบี้โรงแรมปรากฏขึ้น มันไม่ได้เป็นกล่องสี่เหลี่ยมแข็งกระด้างอย่างที่ทีมวิศวกรโครงสร้างของเค-อาร์ชคุ้นเคย แต่มันเต็มไปด้วยเส้นสายโค้งมน การใช้ระแนงไม้ที่ดัดโค้งรับกับแสงธรรมชาติ และการวางผังพื้นที่แบบไร้รอยต่อที่เชื่อมโถงต้อนรับเข้ากับพื้นที่สีเขียวด้านนอก

ประธานบอร์ดบริหารของโรงแรมที่เป็นลูกค้าชายวัยหกสิบปี พยักหน้าด้วยความพึงพอใจตั้งแต่เห็นภาพแรก

"สวยมาก ดูนุ่มนวลแต่ยังคงความหรูหรา"

ประธานบอร์ดบริหารเอ่ยชมเบา ๆ

แต่สำหรับเขมินทร์ ภาพเหล่านั้นคือฝันร้ายของงานรับเหมาก่อสร้าง กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดที่เห็นแบบแปลนซึ่งทำยากและกินเวลา หรือโกรธที่อดีตภรรยาทำเหมือนเขาเป็นเพียงธาตุอากาศในห้องประชุม

สัญชาตญาณนักล่าทางธุรกิจและอีโก้ที่ถูกท้าทาย สั่งให้เขาต้องช่วงชิงอำนาจการควบคุมเกมคืนมาให้ได้

"ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะนะครับ คุณณิชญาวีร์"

เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของซีอีโอแห่งเค-อาร์ชดังแทรกขึ้นกลางปล้อง

เขมินทร์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือไว้บนตัก แววตาดุดันจ้องตรงไปยังหัวหน้าทีมออกแบบที่ยืนอยู่หน้าห้อง

"ในฐานะผู้รับเหมาโครงสร้างหลัก ผมมีคำถามเกี่ยวกับตรรกะการออกแบบของคุณ"

ณิชญาวีร์ชะงักคำพูด เธอหันมาสบตากับเขมินทร์โดยตรง เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ แววตาของเธอนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกหรือความวูบไหวให้เห็น

"เชิญค่ะ ท่านประธาน"

เธอตอบรับด้วยความสุภาพอย่างหาที่ติไม่ได้

เขมินทร์ยกยิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเตรียมพร้อมจะเชือดเฉือนคู่แข่งให้จมดิน

"จากภาพสามมิติที่คุณเพิ่งโชว์ โถงล็อบบี้แบบเปิดโล่งที่ใช้เพดานดัดโค้งสูงแปดเมตร มันจำเป็นต้องรื้อถอนเสาโครงสร้างหลักต้นที่สิบห้าและสิบหกตรงกลางโถงออกไป"

เขากางแฟ้มเอกสารพิมพ์เขียวโครงสร้างตรงหน้า แล้วเคาะปลายนิ้วลงบนกระดาษเสียงดังเป็นจังหวะ ป๊อก... ป๊อก... ป๊อก...

"ซึ่งเสาสองต้นนั้น คือผนังรับน้ำหนักของสระว่ายน้ำลอยฟ้าบนชั้นสาม ถ้าคุณเอาเสาออก มันผิดหลักฟิสิกส์การรับน้ำหนักอย่างร้ายแรง คุณกำลังจะทำให้ตึกถล่มนะ... คุณนักออกแบบ"

คำถามที่พุ่งตรงจุดอ่อนทางวิศวกรรม ทำเอาบอร์ดบริหารของฝั่งลูกค้าเริ่มมีสีหน้ากังวลและหันไปซุบซิบกันเอง

เขมินทร์จ้องมองณิชญาวีร์ หวังจะเห็นโครงหน้าจิ้มลิ้มนั้นซีดเผือดหรือแสดงความประหม่าออกมา หวังจะให้เธอรู้ซึ้งว่าโลกของการทำงานระดับประเทศมันโหดร้ายกว่าการนั่งวาดรูปเล่นอยู่ที่บ้าน และเธอต้องร้องขอให้เขาช่วยแก้ปัญหา