ตอนที่ 4: หวนคืนสู่วงการ 3/3

น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนคนทั้งห้องประชุมสะดุ้ง

"ตรรกะไหนของคุณที่เรียกว่าวิน-วิน การไปยอมยกเลิกค่าปรับให้คนผิด มันคือการสร้างบรรทัดฐานที่ห่วยแตกที่สุดให้ซัพพลายเออร์รายอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง คุณข้ามหัวผมที่เป็นประธานบริหารไปตัดสินใจเองได้ยังไง นิตา"

คำถามตรงไปตรงมาและหักหน้ากลางที่ประชุมทำเอานิตาหน้าเสียไปชั่ววินาที แต่เธอก็เป็นผู้หญิงที่ฉลาดพอที่จะรีบปรับสีหน้ายิ้มแย้ม

"นิตาก็แค่หวังดี อยากแบ่งเบาภาระพี่เวย์ไงคะ เห็นช่วงนี้พี่เวย์ดูเหนื่อย ๆ แล้วก็หงุดหงิดง่าย นิตาในฐานะ... หุ้นส่วนคนสำคัญ ก็ต้องช่วยดูแลผลประโยชน์ของบริษัทสิคะ"

เธอจงใจเน้นคำว่าหุ้นส่วนคนสำคัญ เพื่อย้ำสถานะและพื้นที่ของตัวเอง

"ขอบคุณสำหรับความหวังดี แต่คราวหน้ากรุณาทำตามสายงานบังคับบัญชาด้วย"

เขมินทร์เอ่ยเสียงเฉียบขาด เขาอาจจะกำลังเสียศูนย์เรื่องความสัมพันธ์ แต่สัญชาตญาณนักธุรกิจของเขายังคงแหลมคม เขาหันไปทางแนน เลขาส่วนตัวที่ยืนรอจดรายงานการประชุมอยู่มุมห้อง

"คุณแนน แจ้งฝ่ายบัญชีให้อายัดการจ่ายเงินงวดถัดไปให้ซัพพลายเออร์เจ้านี้เอาไว้ก่อน จนกว่าผมจะตรวจสอบสัญญาที่นิตาไปแอบเซ็นทั้งหมดด้วยตัวเองอย่างละเอียด"

นิตากำมือใต้โต๊ะแน่น แผนการรับเงินทอนใต้โต๊ะจากการเจรจาของเธอถูกระงับชั่วคราวเพราะความเขี้ยวลากดินของเขา

"วาระต่อไปมีอะไรอีก คุณแนน"

ชายหนุ่มถามต่อโดยไม่สนใจใบหน้าบูดบึ้งของหุ้นส่วนสาว

"เอ่อ... หมดวาระการประชุมภายในแล้วค่ะบอส แต่บ่ายโมงตรงวันนี้ บอสมีกำหนดการต้องนำทีมวิศวกรโครงสร้างไปเข้าร่วมฟังการพรีเซนต์รอบสุดท้าย ของโปรเจกต์เดอะ แกรนด์ เพิร์ล ที่โรงแรมของลูกค้าค่ะ"

ชื่อโปรเจกต์เดอะ แกรนด์ เพิร์ล ทำให้เขมินทร์ต้องขมวดคิ้ว โปรเจกต์โรงแรมร้อยล้านนี้ บริษัทของเขาชนะการประมูลงานโครงสร้างวิศวกรรมหลักไปแล้วตั้งแต่เดือนก่อน และตอนนี้กำลังรอให้ฝั่งลูกค้าตัดสินใจเลือกสตูดิโอออกแบบภายใน เพื่อมาทำงานร่วมกันในฐานะพาร์ทเนอร์

"ผมต้องไปด้วยตัวเองเหรอ แค่ให้หัวหน้าวิศวกรที่คุมไซต์งานไปฟังบรีฟก็น่าจะพอแล้ว"

เขาเริ่มรู้สึกรำคาญ ไม่อยากไปเสียเวลานั่งฟังพวกนักออกแบบขายฝันเรื่องความสวยงามที่ขัดกับหลักโครงสร้างฟิสิกส์

"ทางบอร์ดบริหารของลูกค้าเน้นย้ำมาเป็นพิเศษค่ะ ว่าอยากให้ประธานบริหารของผู้รับเหมาหลักมาร่วมฟังวิสัยทัศน์ของนักออกแบบภายในด้วย จะได้มั่นใจว่าทั้งสองทีมสามารถทำงานสอดประสานกันได้โดยไม่มีปัญหาขัดแย้งทางโครงสร้างในภายหลังค่ะ"

แนนอธิบายตามความเป็นจริง

เขมินทร์ถอนหายใจยาว ยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบ

"ก็ได้ เตรียมรถให้ผมตอนเที่ยงครึ่ง"

เขาผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องประชุมไปโดยไม่สนใจใครอีก

เวลา 13:00 น. ห้องแกรนด์บอลรูม โรงแรมเดอะ แกรนด์ เพิร์ล

บรรยากาศภายในห้องประชุมขนาดใหญ่โอ่อ่าสมฐานะโรงแรมหรูหรา โต๊ะประชุมรูปตัวยูถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ หัวโต๊ะคือบอร์ดบริหารระดับสูงของฝั่งเจ้าของโปรเจกต์ ฝั่งขวาคือที่นั่งของทีมวิศวกรจากบริษัทรับเหมา นำโดยเขมินทร์ที่อยู่ในชุดสูทสีกรมท่าสั่งตัดเนี้ยบกริบตามมาตรฐานผู้บริหาร

ส่วนที่นั่งฝั่งซ้าย ยังคงว่างเปล่า รอคอยการปรากฏตัวของผู้เข้าแข่งขันทีมสุดท้ายของวัน

เขมินทร์นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แววตาเรียบเฉยติดจะเบื่อหน่าย เขากางเอกสารแบบแปลนโครงสร้างทางวิศวกรรมไว้ตรงหน้า เตรียมพร้อมจะตั้งคำถามชำแหละจุดอ่อนของนักออกแบบภายในทุกคนที่กล้ามานำเสนอแบบที่เพ้อฝันและขัดกับหลักฟิสิกส์การรับน้ำหนัก

"บริษัท ที-ดีไซน์ สตูดิโอ เดินทางมาถึงแล้วครับท่านประธาน"

เลขาฯ ของลูกค้าเดินเข้ามากระซิบรายงานบอร์ดบริหาร

เขมินทร์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่เคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะกระจกด้วยความเคยชิน สายตายังคงไล่อ่านตัวเลขความหนาของเสาเข็มในกระดาษ

เสียงประตูห้องประชุมไม้บานใหญ่ถูกเปิดออก เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นพรมดังเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง ตามด้วยเสียงฝีเท้าของทีมงานอีกสองสามคน

"สวัสดีค่ะท่านคณะกรรมการ และ... พาร์ทเนอร์ฝั่งรับเหมาก่อสร้างทุกท่าน"

น้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นและกังวานใส คุ้นหูจนทำให้ปลายนิ้วของเขมินทร์ที่กำลังเคาะโต๊ะอยู่ชะงักค้างไปในเสี้ยววินาที

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดาษแปลนงานอย่างเชื่องช้า

ดวงตาสีดำสนิทของเขมินทร์เบิกกว้างขึ้นทันที ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลประกายทองที่ทอดมองมาจากหัวโต๊ะฝั่งผู้นำเสนอ

หัวใจที่เคยเต้นด้วยจังหวะปกติของเครื่องจักรทำงาน บัดนี้หล่นวูบราวกับถูกกระชากลงเหวลึก

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือณิชญาวีร์

เธอไม่ได้ดูบอบบางหรืออมทุกข์เหมือนตอนที่เผชิญหน้ากันที่หน้าห้องคอนโดเมื่อสามวันก่อน วันนี้เธอสวมชุดเดรสสูทสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูป ทับด้วยเสื้อเชิ้ตคอปกสีขาวสะอาดตา ผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบตึงเป็นหางม้าต่ำ เผยให้เห็นโครงหน้าจิ้มลิ้มที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสุภาพแต่เฉียบขาด เธอดูทรงพลัง สง่างาม และ... ห่างเหินอย่างน่าใจหาย

ข้างกายของเธอคือสถาปนิกหนุ่มที่ชื่อสิงห์ ซึ่งกำลังช่วยเปิดไฟล์นำเสนอผลงานบนหน้าจอโปรเจกเตอร์

ณิชญาวีร์ปรายตามองมาที่เขมินทร์เพียงเสี้ยววินาที เป็นการมองที่ว่างเปล่า ไร้ความรู้สึก ราวกับเขากลายเป็นเพียงธาตุอากาศ หรือเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้องประชุม ก่อนที่เธอจะละสายตากลับไปสนใจคณะกรรมการที่หัวโต๊ะอย่างเป็นมืออาชีพ

"ดิฉัน ณิชญาวีร์ ศิรินทร์วรากุล หัวหน้าทีมออกแบบจาก ที-ดีไซน์ สตูดิโอ จะขอนำเสนอแนวคิดความลื่นไหลแห่งความสง่างาม สำหรับโปรเจกต์นี้ค่ะ"

เสียงของเธอสะกดทุกคนในห้องประชุมให้ตกอยู่ในภวังค์ รวมถึงตัวเขมินทร์เองด้วย

เขามองภาพอดีตภรรยาที่เขาเคยประเมินค่าไว้ต่ำและคิดว่าเธอคงไปไม่รอดหากขาดเขา บัดนี้เธอกำลังยืนเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ในสมรภูมิธุรกิจที่เขาเย่อหยิ่งและยึดติดมาตลอด

กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนปวดหนึบ เขมินทร์กำมือที่วางอยู่บนตักแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน ความรู้สึกอัปยศที่ถูกท้าทายอีโก้ ตีรวนผสมกับความหงุดหงิดที่ไม่สามารถคาดเดาผู้หญิงตรงหน้าได้อีกต่อไป

'คิดจะใช้เวทีนี้หักหน้าผมงั้นเหรอไวน์...'

เขาคิดในใจ นัยน์ตาสีดำสนิทวาวโรจน์ขึ้นมาอย่างอันตราย

การต่อสู้ที่แท้จริงระหว่างตรรกะเหตุผลทางวิศวกรรม และจิตวิทยาการออกแบบที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด กำลังจะเปิดฉากขึ้นบนโต๊ะประชุมแห่งนี้