บทที่ 21 เมื่อในที่สุด เราก็ไม่เหลือใครเช่นกัน

  ในมุมมองของโดนัท  เมื่อ 15 ปีก่อน

  ปกติส้มเปรี้ยวจะมีแม่มาเยี่ยมทุกสุดสัปดาห์  ชุดธรรมดาๆ ถูกเปลี่ยนใหม่เป็นชุดหลากสีสัน  แม้เธอจะมีแค่ตัวที่กลางเก่ากลางใหม่  แต่เธอก็ตั้งใจเปลี่ยนเสมือนว่าเป็นวันพิเศษ

  ส้มเปรี้ยวนั่งอยู่ที่บันไดหน้าบ้าน  เท้าคางมองต้นไม้ใบหญ้าอย่างเดียวดาย

  เสียงรถยนต์ผ่านมา  ทำให้ส้มเปรี้ยวชะเง้อมองที่มาของเสียง  แต่ไม่มีวี่แววของแม่เธอเลย

  ผู้มาเยือน  แท้จริงแล้วคือครูดอกปีบ  เดินมาพร้อมกับแม่บ้านและพี่ๆ  ในบ้านสุขใจ  พวกเขาถืออาหารสดจำนวนมาก  ในฐานะที่พวกเรายังเด็กเกินไปสำหรับหน้าที่นี้  จึงได้แต่มองเท่านั้น

  “ว้า”

  ส้มเปรี้ยวถอนหายใจ

  ครูดอกปีบมองอาการนั้น  แล้วทำหน้าเรียบเฉย  ก่อนเดินเข้าครัวไป

  พี่นานาเดินผ่านส้มเปรี้ยว  เธอยังคงฝังใจเรื่องแม่ของส้มเปรี้ยว  และดูท่าทางจะไม่หายอิจฉาง่ายๆ  แม้จะได้เคล็ดวิชาจากฉันมาแล้ว

  “พี่นานาชอบสร้อยข้อมืออันนั้นมากเหรอคะ  ส้มเปรี้ยวเห็นพี่ใส่ตลอด”

  พี่นานามีสีหน้าเกร็ง  พยายามไม่ทำหน้าบึ้ง  ก่อนตอบไม่เต็มเสียงที่มีคนช่างสังเกต

  “มันเป็นของติดตัวพี่มาน่ะ  บางทีพี่มองสร้อยนี้แล้ว  อาจนึกออก  ว่าพี่ได้มันมาได้ยังไง”

  ฉันรู้สึกปวดใจ  เป็นเพราะฉัน  พี่นานาเลยต้องมาอยู่ที่นี่  พี่นานาหันมามองฉันที่หน้าเศร้า  ก่อนส่งยิ้มสวยมาทางฉัน

  “แต่อย่างน้อย  พี่ก็ดีใจที่นี่มีน้องโดนัทนะ”

  “...”

  ฉันน้ำตาซึมกับคำพูดนั้น  พี่นานาดูจะกลับมาท็อปฟอร์มในการเข้าถึงใจคน  ก่อนหันมาคุยกับส้มเปรี้ยว

  “ส้มเปรี้ยวรอใครอยู่เหรอ?  เห็นชะเง้อมองมาสักพักใหญ่แล้ว”

  ส้มเปรี้ยวตาแดง  ไม่ตอบคำถาม  อุ้มตุ๊กตาไว้ในมือแน่น  ก่อนก้มหน้าซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหล

  พี่นานาทำสีหน้าเรียบเฉย  ไม่ยักปลอบเหมือนคนส่วนใหญ่  ฉันมองตรง  ยกมือขอให้ช่วยปลอบหน่อย

  “บางทีแม่ของส้มเปรี้ยวคงไม่ว่างมั้ง”

  ฉันรู้ว่าพี่นานาพูดได้ดีกว่านั้น  ฉันสัมผัสแขนพี่สาวคนสวยให้ปลอบใจส้มเปรี้ยว

  “แม่ส้มเปรี้ยวคงกำลังทำงาน  เก็บเงินมารับส้มเปรี้ยวอยู่  อดทนรอหน่อยนะ”

  พี่นานายอมปลอบใจจนได้  เธอถอนหายใจ  ชี้มาที่อกตัวเองแล้วตีหน้าเศร้า  ในตอนที่ส้มเปรี้ยวไม่ได้มองอยู่

  เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น  ครูดอกปีบเดินกึ่งวิ่งมารับสาย  สายตาหลายคู่หันมามองอย่างสนใจ

  “ค่ะ  ใช่ค่ะ”

  ครูดอกปีบตอบรับด้วยน้ำเสียงไม่กระตือรือร้นนัก

  “จริงหรือคะ?”

  ครูยกมือทาบอก  ก่อนหันมามองทางเด็กๆ ในบ้าน  สีหน้าดูกังวล  ถอนหายใจเสียงดัง

  “เดี๋ยวดิฉันจะดูแลเด็กเองค่ะ”

  พูดเสร็จก็วางสาย  สถานการณ์แบบนี้  ไม่มีใครอยากให้ครูเดินมาหา  พวกเราถอยหลังหนี  แล้วข่าวร้ายก็มาลงที่...

  “แม่ส้มเปรี้ยวเพิ่งเสีย”

  ครูประกาศหางเสียงสั่น  ส้มเปรี้ยวทำหน้าราวกับโลกทั้งใบถล่มลง  เธอทรุดนั่งลงบนพื้น  ปล่อยน้ำตาไหลอย่างเงียบเฉียบ

  “เธอทำโอทีดึก  แล้วเผลอหลับไป  ขณะที่เครื่องจักรกำลังทำงาน  แล้วมีคนมาพบตอนเช้า  ครูเสียใจด้วย”

  ส้มเปรี้ยวที่ยิ้มแย้ม  เข้ากับผู้คนได้เสมอ  ร้องไห้เสียงดังพร้อมแรงสะอื้น  เสมือนว่าจะขาดใจ  ตายตามแม่ไปเดี๋ยวนั้น

  พี่นานาเดินไปลูบหลังส้มเปรี้ยว  ส่วนฉันเอามือเพื่อนมากุมไว้  ส่งสายตาห่วงใยตามมา

  หลังจากนั้น  ครูดอกปีบพาส้มเปรี้ยวไปงานศพแม่เธอทุกวัน  จนวันเผา  บรรยากาศในบ้านสุขใจเศร้าสร้อยอยู่หลายวัน  โดยเฉพาะพี่นานาต้องงัดคำพูดปลอบใจส้มเปรี้ยวอย่างมากมาย  จนเธอค่อยๆ ดีขึ้น  เช่นว่า  อย่าร้องไห้เลย  เพราะควรดีใจกับนางฟ้าองค์ใหม่  ที่มองส้มเปรี้ยวลงมาจากบนโน้น  หรือส้มเปรี้ยวยังดีที่มีคนรัก  เพราะบางคนแม้จะมีคนล้อมหน้าล้อมหลัง  ยังหาคนที่รักไม่เจอเลย  หรือแม่คงอยากเห็นส้มเปรี้ยวมีความสุขมากกว่าทุกข์แบบนี้  หรือแม่ไม่เคยไปไหน  แต่อยู่ในใจส้มเปรี้ยวเสมอ

  ฉันอาจจะยุ่งเรื่องคนอื่นมากไปสักหน่อย  มันเป็นความบันเทิงที่ตัวฉันชอบทำผ่านดวงตากลมโตคู่นี้

  มหาศาลเป็นอีกคนที่ฉันสังเกตเห็นว่าเปลี่ยนไป  ไม่มีใครคุยกับมหาศาล  เขาดูเหงา  โดดเดี่ยว  ต่างจากส้มเปรี้ยวที่แน่ใจได้ว่าถูกรักโดยใครสักคน  แต่มหาศาลไม่มีใครเลยจริงๆ

  เขาเดินใต้ต้นหูกวางตามลำพัง  โยนก้อนหินเล่นอย่างไร้อารมณ์  ฉันหยุดยืนรับลมใต้ร่มไม้ไม่ไกล  ริมทะเลเดินมาหามหาศาล  ถือเศษกระดาษมาด้วย

  “มีอะไร?”

  ริมทะเลถามเสียงต่ำ  ไม่ค่อยพอใจ  มหาศาลดูกังวลใจอยู่ในที  แม้มีแรงมาก  แต่ไม่อาจเอาแรงนั้นไปทำร้ายใครได้อีกต่อไป

  “จะเรียกเราให้มาดูกอริลล่าปีนต้นหูกวางหรือไง?”

  เธอยั่วโมโหมหาศาล  เขากำมือแน่น  ขบกราม  และตอนนี้ฉันอาจเป็นพยานปากเอก  หากสองคนนี้ทะเลาะกัน

  มหาศาลทำหน้ายุ่ง  ขมวดคิ้ว  ราวกับกำลังต่อสู้กับตัวเอง

  “ขอโทษ!”

  เขาเอ่ยเสียงดังฟังชัด  ฉันแอบนิยามหมอนี่ว่า ‘ลูกผู้ชาย’  ให้กับมหาศาล

  “ไม่-มี-ทาง”

  ริมทะเลทำหน้าเฉย  ก่อนเดินจากไป  ไม่มีสักอึดใจที่เธอจะสงสารมหาศาลเลย  และนั่นก็ทำให้มหาศาลกำมือแน่น  เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน

  “ฉันรู้ความลับของแก  ไอ้แหย!”

  มหาศาลเอ่ยก่อนริมทะเลจะจากไป

  “เรื่องไหน?”

  เธอเลิกคิ้วถาม  ไม่มีแววตาของคนขลาดแม้แต่น้อย

  หะ  หรือว่ามีหลายเรื่อง  ฉันส่งเสียงในใจ

  มหาศาลยิ้ม  ดูพออกพอใจ

  “ความลับที่ว่าถ้าคนอื่นรู้  แกจะไม่มีใครคบอีกเลย  แม้แต่ก้อนข้าว!”

  ริมทะเลเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก  ทั้งที่ลมพัดเย็นสบายขนาดนี้

  “แกรู้อะไร?”

  ริมทะเลสาวเท้าเข้ามา  เธอดูตัวโตกว่าความเป็นจริง  แล้วดึงคอเสื้อมหาศาล  ส่วนฉันเขยิบเข้ามาอีกหน่อย  เพราะความอยากรู้

  “แกชอบก้อนข้าว  แกชอบผู้หญิง  เพราะแบบนี้แกเลยเข้าใกล้เธอ”

  ริมทะเลถอนหายใจ

  “ฉันบอกชอบก้อนข้าวไปนานแล้ว  เผื่อแกไม่รู้  ต่อไปนี้ก็อยู่ตัวคนเดียวต่อไปนั่นแหละ  ไอ้อ้วนมหาศาล”

  ริมทะเลสาวเท้าเดินห่างจากมหาศาลไปเรื่อยๆ  ปล่อยให้เขาเหงายิ่งกว่าเหงาอยู่ตรงนั้น  เพียงลำพัง