ตอนที่25 เป็นบุรุษเสเพลนี่ดีจริง

ทหารของทางการนำจดหมายศาลมาแจ้งจับ หวังเจียเฉิง หลินฮุ่ยเจียง มู่เลี่ยงซิ่ว ข้อหาลอบทำร้ายคุณหนูเซียวจนได้รับบาดเจ็บสาหัส สามตระกูลตกตะลึงไม่คาดคิดว่า บุตรชายจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ แต่ว่าก็ไม่อาจยอมรับได้ที่จะให้เขาติดคุก ยามนี้แต่ละตระกูลก็วิ่งเต้นอย่างหนัก เพื่อหาทางช่วยเหลือบุตรชายของตน

ตระกูลหาน จวนเจ้ากรมอาญาหานฮุ่ยหมิ่น ยามนี้จึงต้อนรับแขกที่มาเยือนอย่างไม่ขาดสาย เริ่มตั้งแต่ตระกูลหลิว ตระกูลหวัง และตระกูลมู่ แต่ละตระกูลอยากให้เจ้ากรมอาญาช่วยเหลือ ให้พวกเขามีโทษสถานเบาโดยไม่ต้องติดคุก โดยมีการยื่นข้อเสนอเป็นตั๋วเงินถึงคนละหนึ่งพันตำลึง

เสนากรมอาญาหานฮุ่ยหมิ่นรับรู้เรื่องราวจากปากของบุตรชายหานฮุ่ยหมิงเรียบร้อยแล้ว อีกอย่างเขาเป็นขุนนางน้ำดี มีความซื่อสัตย์สุจริตในหน้าที่การงาน เขาไม่มีทางรับสินบนจากใครอย่างแน่นอน ทำให้สามตระกูลต้องเดินทางกลับด้วยความผิดหวัง

ฮ่องเต้เจิ้งห่าวอู๋ เรียกรุ่ยอ๋อง เฉินอ๋อง ซีฮัน ฮุ่ยหมิง มาพบ เพราะอยากสอบถามเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น แม้ว่าเขาจะถามจากองค์หญิงเจิ้งอวิ๋นเซียงมาบ้างแล้ว แต่เขาก็อยากถามและได้ยินจากปากของพวกเขาเองบ้าง

“ถวายพระพรเสร็จพ่อ”

“ถวายพระพรฝ่าบาท”

“ตามสบายเถิด ได้ข่าวว่าได้รับบาดเจ็บหายดีกันแล้วหรือ”

“หายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงได้ไปสนิทสนมกับคุณหนูตระกูลเซียวได้ล่ะ” พวกเขาได้ฟังก็หันไปมองหน้ากันทันที จะตอบอย่างไรดีนะ รุ่ยอ๋องรีบคุกเข่าเป็นคนแรก พวกเขาจึงรอดูอย่าง จากนั้นถึงค่อยทำตาม

“ทูลเสด็จพ่อลูกพึงใจคุณหนูใหญ่ หวังว่าเสด็จพ่อจะให้การสนับสนุนพ่ะย่ะค่ะ” เฉินอ๋องเห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้ารีบคุกเข่าลง

“ทูลเสด็จพ่อลูกพึงใจคุณหนูรอง หวังว่าเสด็จพ่อจะให้การสนับสนุนพ่ะย่ะค่ะ”

“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมพึงใจคุณหนูสาม ขอฝ่าบาทให้การสนับสนุนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมพึงใจคุณหนูสี่ ขอฝ่าบาทให้การสนับสนุนด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้มองพวกเขาอย่างเอ็นดู ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ “ข้าให้พวกเจ้าทำตัวเสเพล ไม่คิดว่าความเสเพลของพวกเจ้า จะพลาดท่าเสียทีให้กับสตรีหม้ายผ่านการหย่าร้าง ฮ่าฮ่า”

“แล้วเสด็จพ่อจะสนับสนุนหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” รุ่ยอ๋องเร่งเอาคำตอบทันที หากไม่สนับสนุนเขาจะได้คิดหาวิธี เพื่อที่จะได้สนับสนุนพวกเขา ฮ่องเต้หรี่ตามองพวกเขา ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ไหนลองพูดเหตุผล ที่ข้าจะต้องสนับสนุนพวกเจ้าให้ข้าฟังหน่อย”

เมื่อฮ่องเต้เอ่ยออกมาเช่นนั้น สี่บุรุษก็ต่างงัดเอาความดีงามของพวกนาง มาเยินยอให้ฮ่องเต้ฟัง ฮ่องเต้ฟังไปก็ยิ้มไปด้วยความเอ็นดู พวกเขาคล้ายกับเด็กหนุ่มพบรัก เล่าไปพร้อมกับนัยน์ตาเป็นประกาย

“เสด็จพ่อล่าสุดอันนี้น่าประทับใจมากพ่ะย่ะค่ะ หลังจากเกิดเรื่องราวขึ้นมากมาย คุณหนูใหญ่เซียวจึงตัดสินใจจ้างคนคุ้มกัน จากสำนักคุ้มภัยอินทรีย์พยัคฆ์ จากที่พวกข้าได้รับบาดเจ็บในครั้งก่อน นางถึงกับจ้างยอดฝีมือให้กระจายอยู่ทั่วเมืองหลวง เพื่อคอยคุ้มครองและช่วยเหลือพ่ะย่ะค่ะ นางบอกว่า รู้ดีว่าพวกข้ามีองครักษ์ แต่หากยามฉุกเฉิน จะมีพวกเขาเข้ามาช่วยอีกแรงพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ได้ฟังก็นึกชื่นชมในความมีน้ำใจของนาง คงอยากปกป้องคนที่นางรักและคนที่น้องสาวรักด้วยเช่นกัน นางพยายามทำทุกอย่าง เพื่อให้ทุกคนปลอดภัย รวมถึงบุรุษที่เข้ามาในชีวิต ช่างน่านับถือและน่ายกย่อง เขาเห็นนางทำเช่นนี้ ก็นึกถึงตัวเขาเองที่พยายามดูแลราษฎร์และทุกคนให้มีความสุข

“พวกเจ้าพูดมาเสียมากมายถึงเพียงนี้ หากข้าไม่สนับสนุนก็คงไม่ได้ บุรุษเสเพลชื่อเสียงย่ำแย่จะมีใครมาสนใจ หากว่าจะคว้าเอาหญิงหม้ายมาเป็นภรรยา”

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

พวกเขาเดินออกจากห้องทรงอักษรด้วยสีหน้าเบิกบานใจ มีฮ่องเต้สนับสนุนพวกเขาก็ไม่ต้องกังวลสิ่งใดแล้ว เป็นบุรุษเสเพลนี้ดีจริง ๆ อยากทำอะไรก็ได้ตามใจ ขอบคุณฮ่องเต้ที่ทำให้พวกเขากลายเป็นคนเสเพลในสายตาผู้คน หากเขาเป็นบุรุษที่เพียบพร้อม คาดว่าสตรีคงเรียงแถวมาให้เลือกเพื่อแต่งเข้าจวน เมื่อก่อนเขาไม่เคยนึกชอบฉายาบุรุษเสเพลแห่งหนานเฉิง มายามนี้เอ่ยทีไรก็รู้สึกถูกใจทุกที

ทางด้านถิงอี๋นางนอนรักษาตัวอยู่หลายวัน แผลที่ถูกโบยเริ่มแห้งและตกสะเก็ด ส่วนรอยช้ำตามร่างกายก็เริ่มจางลงบ้างแล้ว ถิงอี๋ลุกมานั่งมองมารดาที่กำลังนั่งซักผ้า ด้วยความรู้สึกผิดและสงสาร

ยามนี้มารดาของนางรับจ้างซักผ้าเพื่อหารายได้ เงินที่ถิงอี๋หามาได้สองร้อยตำลึง นางไม่แตะเลยสักอีแปะ นางโกรธมากที่บุตรสาวยอมทำชั่วเพราะเงินสองร้อยตำลึง ถึงแม้ว่ามันจะดูเยอะมากสำหรับพวกนาง แต่การได้มาโดยไม่ชอบธรรม นางรู้สึกละอายที่จะใช้มัน

ถิงอี๋ตัดสินใจไปเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็รีบเดินไปตลาด เพื่อหาสมัครงาน นางต้องรีบหางานทำ ไม่เช่นนั้นต้องอดตายแน่ ไหนจะค่าเช่าบ้านค่ากินค่าอยู่ คิดแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมาอีกครั้ง บท เรียนครั้งนี้นางจะจดจำให้ขึ้นใจ และจะไม่ทำมันอีกแล้ว

ในระหว่างที่นางเดินมองหาป้ายรับสมัครคนงาน สายตาของนางก็เหลือบไปเห็น ชายที่ให้เงินนางในวันนั้น แต่ว่าเขาเดินเข้าโรงพนันไปแล้ว ถิงอี๋จึงรีบวิ่งไปที่จวนเฉินอ๋องอย่างเร่งรีบ ยามหน้าประตูมองถิงอี๋อย่างพิจารณา “มาหาใคร?”

“ข้าอยากพบท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องจะบอกพระองค์”

“ท่านอ๋องไม่อยู่จวน มีอะไรจะฝากไว้หรือไม่?”

ถิงอี๋เริ่มกระวนกระวายนางจะเอาอย่างไรดีนะ ชายผู้นั้นเข้าไปในโรงพนัน หากว่าเขาออกไปแล้วคงยากจะพบเจอเขาอีก คงต้องไปหาคุณหนูใหญ่แล้ว นางเชื่อว่าคุณหนูใหญ่จะมีเหตุผล และไม่ไล่ตะเพิดนางออกมา ถิงอี๋ตัดสินใจมาที่ร้านขายเครื่องสำอางอีกครั้ง ยามนี้ที่ร้านมีคนคุ้มกันยืนตามจุดต่าง ๆ ถิงอี๋จึงคิดว่าควรจะรอจนกว่าคุณหนูใหญ่ออกมา

เยว่ฉีเดินออกมาจากร้านก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยมากแล้ว แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่ นางจำได้ว่านางคือถิงอี๋ เยว่ฉีคิดจะเดินไปขึ้นรถม้าโดยไม่ใส่ใจ แต่ถิงอี๋รีบวิ่งมากอดขา

“คุณหนูใหญ่ได้โปรดฟังข้าก่อนเจ้าค่ะ” เยว่ฉีถอนหายใจออกมาอย่างไม่ชอบใจนัก

“มีอะไรก็พูดมาเถิด”

“คุณหนูข้าพบเจอชายที่ให้เงินจ้างข้าในวันนั้น ข้าพบเจอเขาเข้าไปในโรงพนัน ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังอยู่หรือไม่ หากจับตัวเขาไปไต่สวน ต้องทราบแน่ว่าใครอยู่เบื้องหลังเจ้าค่ะ”

“พี่ลู่หลิงท่านไปกับนาง หากชายผู้นั้นออกไปแล้ว ให้คนคอยไปจับตาอยู่ที่โรงพนัน คนชอบเล่นพนันอย่างไรต้องกลับมาอีกแน่”

“เจ้าค่ะ”